Thuis

'Hee Donder..'
'Ja Peer..'
'Als mensen je nou vragen "Hoe was je vakantie?", wat zeg je dan?'

Ik moest er echt even over nadenken. We zaten voor ons iniminikerrevennegie op een prachtige camping bovenop de Gulperberg in Zuid Limburg. Mooi uitzicht, lekker weer, we hoefden -eindelijk- even niks, het leven was goed. Maar hoe was de vakantie geweest? Tja. Wat zeg je dan?

Het was een vakantie van pech, van veel rijden, en nog meer rijden, en dan nog wat. We reden bijna zesduizend kilometer deze vakantie. Zesduizend! En dat is, wat ons betreft, echt veel te veel om de rust in je lijf te krijgen. Het was ook de vakantie van leed, verdriet en afscheid nemen. Van nog heel even stevig vasthouden en dan met moeite weer loslaten. Van daardoor weer beseffen wat werkelijk belangrijk is in het leven.

Maar het was ook de vakantie van zon, Franse slaperige dorpjes, van lavendel en zonnebloemen. Van ontmoetingen met hele, héle aardige mensen (zeg tegen mij nooit meer dat Fransen niet aardig zouden zijn!). Van lekker eten en zwemmen in de zee. Van natuurschoon waar je stil van wordt en van meer dan vierhonderd keer de camera optillen, zoeken... klik.

We genoten dus ook deze vakantie. Maar bij vlagen. Eerst die vijfdaagse pech, toen Avignon, Arles en de Camarque, toen het verdriet bij broer/zwager in Spanje, toen Barcelona, dan weer veel te veel rijden en daarna de Ardeche, toen twee dikke vette files en tenslotte... Zuid-Limburg. Waar eindelijk een diepe zucht van rust kwam. Het was een vakantie van Yin en Yang. Of, zoals mijn collega dat ooit zo prachtig verwoordde: van Yin en Jank.

Spanje

Voor de lezers die het niet weten, we zijn nu, samen met de zus van Peer, in Spanje om de broer van Peer te bezoeken die ernstig ziek is. Hij zal waarschijnlijk niet lang meer leven en wilde graag dat we nog een keer kwamen. Vooral ook omdat hij een aantal spullen heeft die hij graag in de familie wilde houden. Hij vroeg ons langs te komen om samen met hem die spullen uit te zoeken en naar Nederland te verschepen. En dus togen we, midden in onze vakantie, naar Spanje.

Dinsdagmiddag hadden we met mijn zwager afgesproken, om 13.00 uur. Maar wie er ook open deed; geen zwager. In het trappenhuis was een schilder aan het werk. Hij vertelde ons, voorzichtig en in gebrekkig Engels, dat E. de dag er voor was afgevoerd per ambulance. Naar welk ziekenhuis wist hij niet en wat er precies aan de hand was was hem ook niet bekend.

Navraag (met handen en voeten want ons Spaans is niet zo best) bij de kroeg onder het appartement van E. gaf de volgende oplossing: Ga maar naar de eerste hulp post in het dorp en vraag daar maar verder. En dus gingen we weer, richting eerste hulp post, waar ook niemand Engels sprak. Zelfs niet met handen en voeten. Maar uiteindelijk was er een vriendelijk mannetje in een groen shirt die begreep wat we bedoelden. Maar dan moesten we eerst wachten op de arts van E. zo gebaarde hij en dus namen we plaats in de wachtkamer. Na een half uurtje verscheen een nukkige arts die ons vertelde in welk ziekenhuis we moesten zijn. Eindelijk konden we richting zwager.

In het ziekenhuis troffen we een zeer zieke E. aan. Heel emotioneel ook. Hij was blij dat we er waren maar zo gefrustreerd dat hij uitgerekend nu in de het ziekenhuis lag! Dat was niet zijn bedoeling geweest. Het hoofd is goed helder maar het lijf wil niet meer en daar baalt hij van als een stekker. We gebruikten het eerste bezoek om bij te praten en kwamen ´s avonds terug voor spijkers met koppen. E. dicteerde waar alle spullen precies lagen en ik notuleerde, als een echte secretaresse, alles in mijn pasgekochte schriftje.

Daarna gingen we echt aan het werk. Gisterochtend gingen we naar zijn flat en begonnen de spullen bij elkaar te zoeken. Gistermiddag regelden we een internationaal verhuizer, gisteravond pakten we de restjes in en gingen we weer naar het ziekenhuis.

Vanochtend gingen we eerst naar het ziekenhuis maar E. bleek per ambulance naar Allicante vervoerd te zijn voor onderzoek. Wij gingen dus terug naar zijn woonplaats waar we op jacht gingen naar de sleutel van zijn postbus. Die vonden we bij een makelaarskantoor (ja mensen, dit is Spanje!) en we haalden net de postbus leeg. Een zak vol post omdat hij al lange tijd niet meer in staat was naar de postbus te lopen. E. heeft voorlopig genoeg te lezen lijkt me. Nu zitten Peer en ik even te internetten in de koelte en dan pakken we vanmiddag de laatste restjes in. De verhuizer komt eind van de middag en daarna gaan we weer richting ziekenhuis.

Dan morgenochtend nog 1 keer richting ziekenhuis en dan gaan we weer Noord-waarts. Een rare week is het, zo midden in onze vakantie. Een week van emoties, frustraties, warm weer, voetbal (Spanje won en heel Benidorm lawaaide tot diep in de nacht), ongezond eten want geen tijd om te koken en familieverhalen. We zijn blij dat we gegaan zijn. Maar we zijn nu alledrie behoorlijk moe en ook wel blij dat we weer naar huis gaan. Dubbel is het, dubbel blijft het. Het leven zit soms raar in elkaar.

Viva Espan JA!

Ja hoor mensen, we zijn er. Woensdagmiddag was de auto klaar. Woensdagavond waren we 200 kilometer verderop. Donderdagavond kwamen we in Avignon aan. Vrijdag deden we Arles (oh, oh, oh, wat mooi) en de Camarque (ook prachtig). Zaterdag reden we naar Cotignac alwaar we schoonzus ontmoeten. Gisteren reden we naar Barcelona waar we de nacht doorbrachten in een heel efficiënt Formule 1 Hotel en vandaag kwamen we in Benidorm aan.

Zo zeg, dat lijkt wel werk! Maar we hebben een appartement met zicht op zee. Dus wie maakt ons nog wat....

Groetjes dus, uit een zonnig Spanje.

Panne (2)

De stoom komt uit mijn oren en het is hieral zo warm. Gisteren werd een benzine relais besteld, vandaag zou hij door een koerier gebracht worden. Ken je die mop van de koeriersdienst die niet kwam? Grom.

Zojuist heb ik, geheel on-Donders, en juf van de alarmcentrale in Lyon nogal luid en duidelijk te woord gestaan.
"Jullie zouden ons om drie uur bellen..."
"Eh... het is nogal druk hier, we bellen u binnen drie kwartier terug hoor!"
Anderhalf uur later...
" Jullie zouden om vier uur bellen?"
" Eh... ja, dat zie ik, eh... ik vraag even onze monteur hoe het zit"
Wachtmuziekje. Grom.
" De koerier is niet op komen dagen mevrouw..."
Ik kon haar bijna al bij voorbaat ineen zien krimpen.
" En nu?!?"
"Wachten vrees ik, de koeriersdienst wordt gebeld, u hoort morgen weer van ons..."

Nou, ik denk dat wij morgen, na het ontbijt, maar richting garage gaan. We kunnen ook daar wel op de stoep zitten wachten lijkt me. En als er dan nog niks gebeurt... dan ga ik zingen. Heel hard!

Zo, dat was lekker. En dan nu een pizza op een Frans terras. En als toetje een heerlijk ijsje van die lekkere ijscoboer op de hoek. Want ook dat is een voordeel van deze stranding, je leert alle goede eettentjes heeeeel goed kennen! ;-)

En je hebt alle tijd om te internetten...

Panne

Tja, daar zit je dan, in de Noord Franse stad Thionville. Al sinds vrijdag zitten we hier vast want de voiture doet ut niet meer! Op de heenweg, net buiten Luxemburg-stad hield de motor er mee op. We belden de ANWB en gingen zelf maar geduldig staan wachten acher de vangrail want het verkeer raasde hard langs op de A3.

De hulpdienst kwam en kon niets anders vinden dan iets te weinig olie, hij vulde de boel bij, zwaaide nog een keer en wij konden weer rijden. En dat was ook zo, wel 4 hele kilometers lang. En toen, weer niks. Ships. We wisten de auto op een pickinickplaats te krijgen net buiten die drukke A3 en belden weer de ANWB. Omdat we inmiddels net de grens met Frankrijk waren gepasseerd mocht de eerste hulpdienst (Luxemburgs) ons niet helpen en moest de Franse sleepdienst komen want Fransen helpen je niet aan de weg, die slepen je standaard naar een garage...

Alles wat er kwam; geen depanneur! Om 21.30 uur nog maar weer de ANWB gebeld. Nee, de sleper ging niet meer lukken helaas. We moesten maar een taxi bellen en een hotel zoeken. En dan onze auto en caravan achterlaten? Dachtutniet! We hobbelden dus, al startend en afslaand, richting Thionville waar een gemeentecamping was. En daar staan we nu. De auto is zaterdagochtend weggesleept en wordt, als alles goed gaat, vandaag gerepareerd. Er is iets stuk in OF een benzine relais OF de electrische benzinepomp. We hopen nu maar op het eerste, dat schijnt goeiekoper te zijn....

Kortom; we zitten niet waar we dachten te zullen zitten maar zijn wel he-le-maal uitgerust ;-) Het eerste dikke boek is al uit. Ach ja, ieder voordeel heb z,n nadeel mensen.

Vanuit een zonnig en warm Noord Frankrijk groeten we u.

Bonsjoer

"Bonsjoer mensen! Isie le antwoordapparaat de la Peer en Donder. Voes zijn depart in le richting de la suud de la frans et le sjat Noes restte isie. Iek mag le honneurs weer waarnemen. Parske je daar bon in ben.

Als voes voelee uune boodschap wilt donnee de la mwa, parlee na le pipe. Parsekuh pappa fuum uun pipe en le sjefal est in het weiland.

Oh ruh-fwaaaaaaaaaar!

Piep"

Vacance

Gistermiddag om 16.00 uur zwaaide ik naar mijn collega's en ging richting de grote bibliotheek in het centrum van Assen. Daar struinde ik bijna een uur rond en tikte bij het weggaan negen boeken af. 'Als dat maar genoeg is,' hoorde ik mezelf denken. De tijd zal het leren.

Daarna reed ik naar Norg om mijn moeder op te halen, at daar een lekkere kop soep met sla en broodjes en om 19.30 uur zaten we hier in huize Peer-Donder klaar voor de knipgroep. We moesten een nieuwe thuiskapper uittesten met onze knipgroep en ik moet zeggen: ze is geslaagd! We maakten meteen afspraken voor de rest van het jaar. Zo. Is dat ook weer geregeld.

En vanmorgen stond ik om half acht al naast mijn bed. Ik was wakker geworden toen Peer richting z'n werk ging en was vast van plan me nog een keer lekker om te draaien. Net zo lang liggen tot de wekker vond dat ik er uit moest, dat was het plan. Dat lukte niet.

'Eerst de was die niet in de droger kan,' dacht mijn hoofd, 'dan de rest van de was en dan nog het beddegoed. Uitzoeken wat ik nog aan boodschappen moet halen. Niet vergeten voldoende eten voor Noes in huis te halen. Briefje maken voor de buurvrouw met alle noodnummers en zo. Het huis moet schoon. Zal ik dan maar beneden beginnen en daarna boven doen of andersom? En dan nog de caravan inpakken en naar de apotheek voor onze medische paspoorten.... ' Kortom, van slapen kwam niks meer.

Ik heb vakantie. Op papier althans. Maar moet vandaag eerst nog even héél hard aan het werk. Maar morgenochtend, heel vroeg, knopen we ons iniminikerrevennegie achter de voiture en gaan we naar Le Sud de la France. Provence... Ici nous venons! Maar dat is pas morgen. Nu: aan de slag!

Ridder-zoon

We waren vanmiddag op bezoek op het NPK. Een kamp voor scouts waar 3.500 kinderen aan meedoen. Peer z'n oudste zoon is er ook altijd bij, hij is subkampleider bij de welpjes (7 - 11 jarigen). Maar hoe we het kampterrein ook afzochten, we konden hem niet vinden.

Vrienden van ons die we even later troffen brachten uitkomst. 'Hij is ridder,' zo vertelden ze ons. Hij heeft een paars jurkje aan en een zilverkleurige bodywarmer. Op z'n hoofd een prachtige zilveren helm met paarse pluim. En oh ja, hij heeft ook nog een heel stoer zilveren zwaard met veel bling-bling'.

Even later vonden we hem, zittend in het kasteel tussen de andere ridders en grijnzend van oor tot oor. Hij had het duidelijk naar z'n zin. En hij was de enige niet...

Jongetjes

Twee jongetjes stonden bij een stuw. Het ene jongetje, links op de foto, was bijna 56 jaar jong. Het andere jongetje was nóg jonger. Nog maar 44 jaar was hij. Peer en Chris. Ze stonden samen te kijken naar een tak in het water. De tak zat vast, op het randje van de stuw.

'We gaan hem loshalen!' riep jongetje Chris enthousiast.
'Goed plan!' zei jongetje Peer met de pret al in zijn ogen.
Op een bankje, buiten beeld, zat ik, samen met mijn moeder en zus uit te rusten van onze fietstocht.
'Dit gaat leuk worden,' zei mijn moeder. Zus en ik knikten instemmend.

Jongetje Chris had een plan bedacht. Hij liep van de stuw af en plukte daar een enorme hand vol gras.
'Die laat ik dan achter ons in het water vallen,' riep hij naar jongetje Peer, 'en dan sleurt het gras het takje misschien wel mee!'
Het plan werd uitgevoerd. En mislukte totaal. Het gras dreef, heel bijzonder, de verkeerde kant op. Maar jongetjes geven niet snel op...

'Probeer het nog een keer!' riep jongetje Peer. En dat deed jongetje Chris. Hij plukte weer een hand vol gras en liet het, precies op de juiste plek, in het water vallen. Het gras bleef achter de tak hangen maar sleurde hem niet mee. Weer mislukt...

Ik kon het niet langer aanzien, stond op, pakte een lange tak en liep naar de stuw. 'Heren! Aan de kant! Ik ga het oplossen' sprak ik met gezag. De beide jongetjes keken naar mij, naar de tak in mijn hand en naar de tak in het water.
'Let op, daar gaat ie!' ik bukte voorover en wipte met mijn tak de vastzittende tak over het randje. 'Plons' ging het, en daar dreef hij weg.

Naast me stonden de twee jongetjes met gemengde gevoelens me aan te kijken. Hun 'probleem' was opgelost. Maar nou was het probleem opgelost! En dat was nou toch eigenlijk ook weer niet de bedoeling. Ik zag het gebeuren en wierp vervolgens mijn tak in het water. En die bleef, precies op de goede plek, vastzitten in de stuw.

Stoffe jongens

Sommige avonden zijn lekker. Sommige avonden saai. Maar een avond dat je doodmoe thuis komt met kramp in je kaken van het lachen; dat komt niet ècht vaak voor. Tenzij Bert Visscher natuurlijk. En gisteravond gingen we naar de try-out van zijn allernieuwste show; Stoffe Jongens.

Het was de tweede avond dat hij de show speelde voor publiek. Er ging dus het een en ander fout. We zagen hem af en toe terugspoelen, af en toe roepen: 'Eh... even in mijn map kijken', af en toe ongeduldig wachten op een geluid dat niet kwam of een urn die niet op tijd op kwam rijden (ja, dat moet je inderdaad gezien hebben). Maar wat we vooral zagen was een werkelijk prachtig decor en een weergaloos goede Visscher. Sneller dan ooit tevoor en nog steeds onvermoeibaar. Bij iedere show denk je: 'hij wordt toch ook een dagje ouder? De volgende show zal toch wel ietsjes rustiger zijn?' Nee dus.

Collega Kronkels zat naast me te schudden van de lach. Af en toe voelde ik de hele rij stoelen heen en weer bewegen als onze hele rij letterlijk dubbelsloeg van het lachen. En als er dan weer zo'n daverend goeie grap voorbij kwam zei ze: 'Onthou jij deze?' Zo probeerden we de show vast te houden. Dat lukte niet echt. Maar je hebt er toch wel eentje onthouden Donder? Ja hoor, eentje wel. 'Mijn volgende relatie is met een fles Sanex... die irriteert tenminste niet!'

Het advies is duidelijk: ga naar deze show mensen. Als je kaarten kunt krijgen; ga. Tenzij je zo geïrriteerd raakt van de drukte van Bertje Vis dat je zelf bij voorbaat al Sanex nodig hebt. Blijf dan vooral thuis. Want in dàt geval kon dit voor jou wel eens de allerergste Bertje Vis ooit zijn!

Surprise-sound

In mijn computer zit een mapje met de titel 'muziek'. En in dat mapje zitten 51 nummers die ik geweldig vind. Zo af en toe pluk ik daar 18 nummers uit en die zet ik op mijn MP3-speler. Ik heb geen I-pod of een ander duur ding met megaveel MB's. Ik heb een simpel spelertje van 29 euri en die doet het harstikke goed! En als ik eenmaal alle 18 nummers gehad heb, of ik ben ze zat, dan zet ik er weer nieuwe nummers op.

Vanochtend, toen ik er heel erg aan toe was om de bovenverdieping eens grondig schoon te gaan maken, bedacht ik me dat ik wel wat muziek in mijn oren wilde. Maar waar was de speler gebleven? Oplettende lezers is het inmiddels wel al opgevallen; ik vind muziek wel leuk maar daar houdt het dan ook wel bij op. Zo af en toe de MP3-speler aan, een CD'tje in de auto of de radio aan op mijn werk vind ik zat. Maar waar was ik? Oh ja, de speler. Hij lag niet waar ik hem verwachtte en na lang zoeken vond ik hem in het nachtkastje van Peer. Hoe komt het toch dat dingen zichzelf verplaatsen naar plekken waar je ze helemaal niet zou verwachten?

Ik hing het ding om mijn nek, plugte de oortelefoontjes in en drukte op play. 'Stairway to heaven' klonk in mijn oren. Vreemd. Ik zou toch hebben durven zweren dat ik die niet bij mijn favo's had staan! Ik sloeg aan het opruimen en zong ondertussen lekker hard mee. Led Zeppelin was klaar met het nummer, even stilte en toen... 'Nights in white satin'... Huh?? Nou wist ik het zeker, dit was wèl mijn speler maar niet mijn playlist! Ik besloot me te laten verrassen en luisterde verder. De Beatles kwamen voorbij (Heeeeeey Jude..), Clapton (altijd goed) en de Roling Stones. 'Angie...' zong Mick in mijn hoofd. 'Eendje, eeeeeheeeendje... ' zong ik mee.

De lijst ging maar door. Moody Blues, Pink Floyd, Procol Harum... Ik werd er steeds vrolijker van. Allemaal lekkere nummers. Allemaal nummers die weliswaar niet in mijn favorieten stonden maar er, na het soppen, heel vlot naar toe gehaald werden. Zo van de speler, floep!, in de computer. Ik hussel ze door mijn 'eigen' playlist en vraag dan Peer of hij er een CD-tje van wil branden. Kunnen we er lekker samen naar luisteren als we die 2.500 kilometer afleggen richting Spanje. En hij protesteert vast niet. Want ik heb toch zeer sterk het vermoeden dat hij ook degene is geweest die al deze nummers op mijn speler heeft gezet. Laten we eerlijk zijn; Noes kan het niet gedaan hebben!

Tin

'En wat moet ik dan voor je kopen?' vroeg Peer me een aantal dagen geleden. 'Nou, bloemen natuurlijk! En dan het liefst zo'n groot boeket met allemaal bloemen uit mijn bruidsboeket!' Naast me werd zorgelijk gekeken. 'Champagnekleurige rozen, blauwe disteltjes, blauwe klokjes...' somde ik voor hem op.

Gisteravond, klokslag twaalf uur, was het zo ver. Het was 31 mei 2006. En Peer en Donder waren precies tien jaar getrouwd. Hoera!
'Wil je een cadeautje?' vroeg Peer naast me. We lagen al in bed maar waren nog wèl wakker. 'Nou, dat lijkt me wat,' zei ik handenwrijvend. Hij sprong uit bed, liep de logeerkamer in en kwam terug met precies het juiste boeket. 'Wow!' riep ik uit, 'ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat jij al die bloemen zou onthouden.' Peer keek me aan met pretogen. Ik moest dus wel doorvragen. 'Je hebt het niet onthouden?' gokte ik.

En toen kwam het verhaal. Dat hij onze bloemiste had gevraagd of zij nog wist welk boeket ze tien jaar geleden voor me gemaakt had. Nou hebben we een geweldige bloemiste maar in de afgelopen tien jaar heeft ze natuurlijk tientallen en misschien wel honderden bruidsboeketten gemaakt, ze wist het dus niet meer. Maar Peer zou Peer niet zijn... hij sleepte ons enorme trouwalbum mee naar de bloemist en liet haar de foto's zien. Gisterochtend ging ze naar de veiling om precies de goede bloemen te halen. De blauwe klokjes waren niet te krijgen, daar zocht ze een prima vervanging voor. En zo kreeg ik, afgelopen nacht om 12 uur, mijn trouwbloemen in een mega-boeket. Omdat tien jaar best heel bijzonder is.

En toen ik vanochtend op mijn werk kwam was het ook heel bijzonder. Gisteren hadden we het er nog over gehad, wat dat dan was, tien jaar getrouwd? Was dat een blikken huwelijk? Of plastic? Of papier? We wisten het niet. Tot vanochtend. Want toen ik ons kantoor binnenstapte bleek dat collega S. met grote letters een spanddoek geprint had. Hij hing aan onze dossierkast. 'Gefeliciteerd met je Tinnen Bruiloft' was er te lezen. Ik vond het helemaal geweldig, dat spandoek. Maar nou hou ik, eerlijk gezegd, helemaal niet zo van tin. Dus als u het niet erg vindt ga ik door voor zilver!

De Leus

Het zonnetje scheen over Nederland. Mensen kwamen thuis van hun werk. In de huizen werd gekookt, bijgepraat, een drankje genuttigd. De TV stond in huize Peer-Donder aan en in het zes uur journaal was een item over jeugdwerkloosheid. Het gaat beter met Nederland, ook economisch. Hoera! De werkloosheid daalt maar de harde kern jeugdwerklozen krijgen ze maar niet aan het werk. Hoe hard ze het ook proberen met hele, héle goed bedachte projecten en dikke vette bonussen voor de werkgevers.

Dertigduizend van die "harde kern jongeren" moeten niet in de bak maar áán de bak. Maar wat tegenzit is dat deze jongeren hun opleiding niet hebben afgemaakt en eigenlijk, als ze diep in hun jeugdige hartjes kijken, helemaal niet willen werken. Daar wordt je namelijk soms een beetje moe van. Maar onze eigen minister De Geus weet wel wat je er mee moet, met die harde kern jeugdwerklozen.

Hij keek diep in de camera en sprak de volgende woorden:
'We gaan er alles aan doen om deze jongeren aan het werk te helpen. Al-les! Want beter een baan in de hand dan een scooter of een mobieltje in je dromen.'

En zo werd, op deze doordeweekse dinsdag, minister De Geus in huize Peer-Donder omgedoopt tot minister De Leus. En we werkten allemaal nog lang en gelukkig.

Voor-pret!

Zoekende naar kampeerplekken kom je nog eens ergens. Ik vind het vooral erg belangrijk dat een camping rekening houdt met het welzijn van alle deuren van de camping. En dat is hier gelukkig prima geregeld!

Moderne communicatie

Mijn schoonzus Els, 71 jaar jong, heeft sinds vorige week een gloednieuwe gsm. Ze reist op dit moment richting Zuid-Frankrijk alwaar we elkaar rond 16 juni zullen treffen. Daarna reizen we samen verder richting Spanje. Om contact te houden kun je natuurlijk bellen maar... sms'en is vèèl goedkoper. En dus schafte ze een nieuwe gsm aan en ging op cursus. Met het boekje van de mobiel in haar ene hand, de gsm voor haar op tafel en een telefoon in de andere hand begeleidde ik haar op afstand terwijl ze de eerste schreden zette op het pad van deze moderne manier van communicatie. Sindsdien sms'en we iedere dag. Zodat ze het, letterlijk, in de vingers krijgt én houdt.

Afgelopen donderdag vertrok ze richting België en 's avonds ontvingen we een berichtje dat ze was gearriveerd. Gisteren kwam er een berichtje dat ze weer was doorgereist en in Charlesville zat, in het Noorden van Frankrijk. Donderdag wordt ze bij vrienden in Zuid-Frankrijk verwacht dus ze heeft de tijd. Onderweg overnacht ze, in haar uppie, in een klein sheltertentje. 71 jaar jong is ze en dus duidelijk niet 71 jaar oud! Ik heb daar groot respect voor, ik zie me dat nog niet doen op die leeftijd!

Vanmiddag zong mijn telefoon vanaf de tafel me toe. 'Berichtje van Els!' riep ik en greep het toestel. In het scherm verscheen de volgende tekst:
"eaux p. blz. 385. super. x els"

Ik zocht in de Michelin atlas op bladzijde 385. Die was er niet. Ik zocht op Eaux, die was er wel maar op een plek, vlakbij de Pyreneeën, daar kon Els nooit zijn. Ik snapt er dus niks van en sms'te terug:
"dit is me iets te cryptisch hoor! Oftewel: huh??"

Even later piepte de gsm weer. Bericht twee bracht uitkomst.

"ANWB boekje kleine camp. ten z. van troyes. E."

Ik pakte het kleine campingboekje er bij. Op pagina 385 kon ik de camping niet vinden. Toen bedacht ik dat ik wellicht een oudere of nieuwere versie van de kleine campinggids had. Dus bracht toch de Michelin atlas nog uitkomst. Even ten zuiden van Troyes vond ik een plaatsje dat Eaux-Puiseaux heet. In de gids vond ik tenslotte ook de camping. Ik sms-te nog één berichtje terug.

"Ik heb je gevonden hoor. Veel plezier, dikke knuffel van ons beide en tot morgen!"

Het kost af en toe misschien wat moeite maar we komen er wel. En ik vind het eerlijk gezegd ook wel een lekker veilig gevoel om iedere dag even contact te hebben. Want ze is dan misschien wel 71 jaar jong, maar toch...

Ouderwetse linkdump

Ik doe het niet vaak. Alleen een logje plaatsen om een linkje onder de aandacht te brengen. Maar ik kreeg van mijn zus zo'n leuk vakantie-linkje toegestuurd, die moet ik gewoon even kwijt hier.

Hou je van kamperen?
Wil je wel eens iets anders dan standaard?
Ben je avontuurlijk ingesteld?
En wil je wel eens weten hoe dat voelt, een bedstee?

Klik dan HIER.

(tip: lees vooral de teksten bij de diverse onderdelen, ik was uiteindelijk helemaal klaar om te boeken, vooral ook vanwege de kachel (!), maar ja, we hebben zelf al zo'n leuke accommodatie voor de deur staan)

Magisch vingertje

Peer en ik waren 'on tour' vandaag. Op jacht naar vanalles en nog wat bezochten we allerlei winkels. Toen we bij Ikea de winkel uitliepen met een leuk vloerkleed onder de arm zei ik: 'Zullen we dan ook nog even gaan kijken bij die supergrote nieuwe Jumbo supermarkt?' Peer keek me verbaasd aan. 'Supergrote supermarkt? Waar zit die dan?' Ik vertelde hem wat ik van collega's had gehoord. Megagroot moest hij zijn en hij zit onder het nieuwe stadion van FC Groningen; De Euroborg.

We reden de auto onder het stadion en parkeerden. We haalden een kar en liepen de winkel binnen. 'Wow! Deze is écht lekker groot!' riep ik blij. Ik pakte mijn boodschappenbriefje en het shoppen kon beginnen. We hadden nog maar nét vier broodjes in de kar gelegd of...

'Heeee! Jij hier?'
Collega Kronkels en ik keken elkaar verbaasd aan. Mijn hersens registreerden razendsnel het gevolg van deze ontmoeting want als Kronkels er was... dan was haar driejarige dochter MikMak er hoogstwaarschijnlijk ook. En ik vind Kronkels aardig hoor, echt wel, maar ik heb een zwak voor MikMak. 'Waar is ze?' vroeg ik. Kronkels wees naar de mini-ballenbak waar ik nog net op tijd arriveerde om te aanschouwen hoe MikMak voorover op de betontegels duikelde. Welke idioot verzint het om op de vloer van een ballenbak betontegels te leggen? Maar dat terzijde. Ze hield zich kranig en klauterde het klimtoestel uit. Pappa, mamma, Peer en Donder stonden ondertussen te babbelen.

Even verderop stond een computer voor de hele kleintjes. Ik had nog nooit zo'n ding gezien. Op een touchscreen konden kinderen achtergrondkleuren kiezen en allerlei voorwerpen zoals bloemetjes en schaapjes toevoegen. En dat allemaal door alleen maar het scherm aan te raken. MikMak had er een poosje bij staan kijken maar ze kwam niet echt aan de beurt want het jongetje dat er achter zat stond zijn plaats niet af. En geef hem eens ongelijk. MikMak liep onze kant op en zei: 'Jij moet met me komen spelen!' Hoe kon ik dat nou weigeren?

Ik ging, samen met de driejarige mini-dame, richting touchscreen en ging op mijn hurken achter het jongetje zitten. 'Kijk,' zei ik tegen MikMak, 'als je daar op drukt met je vinger... doe maar eens... ja, op dat bloemetje?... en dan druk je nog een keer met je vinger op dat grote scherm... ja... goed zo!'

MikMak had keurig het bloemetje aangeraakt en drukte daarna voorzichtig op het grote blauwe scherm. En daar verscheen, precies waar zij gedrukt had, het bloemetje! 'Hoera!,' riep ik, 'je kunt het!'

MikMak begon te lachen en draaide toen haar vinger om. Ze keek, totaal gebiologeerd, naar haar vingertop. Ik zag haar denken. Want hoe nou dat bloemetje in haar vinger was gekomen en er ook weer uit... dat was pure magie!!

Achterblijver

Vanmiddag waren Peer en ik even bij kampeergrootgrutter De Vrijbuiter. Ja, daar is het druk op Hemelvaartsdag, ja dat wisten we, nee dat vinden we niet erg. Je moet wel even de knop omzetten in je hoofd voordat je de drukte instapt maar daarna, ach...

We haalden de zaken die we moesten halen (koeltas, tochtflap, waslijn) en sloten toen aan in de mega lange rij voor de kassa. Ik heb al veel meegemaakt bij die kampeerhal maar zulke lange rijen zag ik nog nooit!

Achter ons stonden twee mensen ook hun ziel in lijdzaamheid te bezitten en al snel raakten we in gesprek. Zet Donder in een rij en voor je het weet is ze geanimeerd aan de babbel. En toen Peer deze ervaring labelde met: 'eigenlijk is dit de eerste file van de vakantie' begonnen we zowaar allemaal nog blij te kijken ook!

Even later werd er omgeroepen:
'Bij de informatiebalie staat een klein meisje met blond haar en krullen, ze is haar ouders kwijt'
'Nou,' zei de vrouw achter me, 'ik weet niet of ik haar zou gaan halen hoor, dan moet je nog een keer die hele drukke winkel door!'
'Misschien denken ze, laat maar mooi even zitten daar, hebben we even rust!' zei ik lachend.

Een paar minuten later:
'Bij de informatiebalie staat een klein meisje met blond haar en krullen, ze is haar ouders kwijt, willen haar ouders NU naar de informatiebalie komen!!'
'Krijg nou wat,' zei de vrouw achter me, 'ze hebben haar echt nog niet opgehaald!'
'Ik denk dat die ouders twee stoelen hebben gepakt en voor een tent zijn gaan zitten. Op de camping is het zeiknat en hier zitten ze warm en droog. Bovendien is er genoeg te kijken!'
'Ik denk dat je gelijk hebt,' zei de vrouw weer.
'En, laten we eerlijk zijn, blond en krullen klinkt wel heel lief en aardig. Maar dat hóéft niet zo te zijn hè?'

We hadden dikke lol daar in de mega-rij. Voor we het wisten waren we aan de beurt. De boodschap over het meisje met de krullen kwam overigens niet nog een keer door de luidsprekers geschald. Haar ouders hadden kennelijk toch maar besloten de achterblijver op te halen.

Alarm!!

Vanochtend, twintig over acht. Nog redelijk duf stap ik bij mijn werk uit de auto. Ik pak mijn sleutels, draai de sleutel in het speciale slot in de voorpui en de schuifdeuren gaan even voor me open. En daarna weer dicht.

In de hal is het nog schemerig. Raar. Want ik heb een auto op het parkeerterrein gezien waarvan ik dacht dat hij van een collega was. Meestal ben ik wel vroeg maar zelden ben ik de eerste. Ik druk drie schakelaars om en de TL komt flikkerend tot leven.

Ik loop richting onze vleugel en ga door de beveiligde deur.
Pieeeeeep.... pieeeeeep.... pieeeeeeep....
Nee hè? Ik ben dus echt de eerste. Shit. De code, wat is ook al weer de code? Sinds de verbouwing van een aantal maanden geleden en de installatie van het nieuwe alarm heb ik hem nog maar één keer uit hoeven schakelen! De code? Eh... oh ja! Vier cijfers en dan een hekje.

Ik toets de vier cijfers en sluit af met het hekje.
Pieeeeeep.... pieeeeeepppp.... pieeeeeep.... loeit het alarm door.
In het schermpje verschijnen de twee worden die ik niet wil zien: 'Valse code'
Lichte paniek slaat toe. De code, waar heb ik de code? In mijn portemonnee. Ik weet dat ik in totaal 20 seconden heb om het alarm uit te schakelen. Kostbare tijd gaat verloren.

Pieeeeepppp.... pieeeeeepppp.... pieeeeepppp.... dramt het alarm door. Ondertussen vind ik de code. Oh ja! De vier cijfers waren goed maar ik moet niet afsluiten met een hekje maar met een letter. Sukkel!! Ik toets snel de vier cijfers en de extra letter in. In het scherm verschijnen 3 sterretjes. Dat moeten er vijf zijn! Waar is de correctietoets?

Pieeeeppppp..... pieeepppp.... pieeep....
Whieieieieieieieieieieieieieieieieieieiepwhiepwhiepwhiepwhiepwhiepwhiep!! Te laat! Ik heb het niet gered, het alarm loeit snerpend door het gebouw. Mijn hemel, wat een herrie. Het gaat door merg en been. 'Valse code' lees ik in het scherm. Denken is moeilijk, mijn trommelvliezen trillen in mijn oren. Ik toets, in het kader van drie maal en scheepsrecht, nog één keer de goede code in.

En dan is het doodstil. Mijn oren voelen alsof ze naar een langdurig rockconcert zijn geweest. Maar het is stil. Ik heb het gered. Ik kijk naar het schermpje en lees: 'Twee keer foute code is bezoek'. Mijn ramp is nog niet voorbij. Bezoek? Als in: de politie komt nu ieder moment langs? Neeeee toch??

Ik ren naar mijn werkplek op zoek naar de veiligheidsinstructie. Daarin staat alles over de code, hoe je het alarm in moet schakelen, hoe je hem uit moet schakelen, dat je ramen en deuren moet sluiten als je het pand verlaat maar niets, maar dan ook werkelijk helemaal niets over het afmelden van een vals alarm.

Uiteindelijk ging ik dus maar naar de andere vleugel, haalde daar de afwasmachine leeg en nam een kop hele sterke koffie. Daarna ging ik achter mijn bureau zitten wachten op de sterke arm. Die kwam niet. Later vandaag bleek dat er twee collega's zijn die eerst worden gebeld bij een alarm pas daarna komt er daadwerkelijk een mannetje langs. Maar dat wist ik niet. Want dat stond niet in de papieren.

Maar wat wel duidelijk werd vandaag is dat er een gat in onze veiligheidsinstructie zat. Dat werd aan het eind van de middag, tijdens het halfjaarlijkse locatie-overleg, meteen opgelost. De instructie werd mondeling toegelicht zodat we nu allemaal weten wat we precies moeten doen om een vals alarm af te melden. En zo had een slecht begonnen werkdag dan toch nog een nuttig eind.

Vakantiewas?

De vrouw komt in beeld. Lachend. 'Dit wordt leuk', denk je dan nog. Je ziet zon, groen, een caravan, vakantie. 'Dit wordt heel erg leuk,' denk je. Want vakantie, daar kun je je héél goed in verplaatsen. En dan...

Dan vertelt ze, die blonde mevrouw die je kort daarvoor nog wel aardig leek, dat ze het allerlekkerste moment van de vakantie het thuiskomen vindt. En niet omdat ze dan weer in haar eigen bed kan slapen of onder haar eigen douche kan staan. Nee, daar gaat het niet om. Voor haar is maar één ding belangrijk; thuis heeft ze haar eigen wasmiddel! Thuis wordt al haar was weer stralend wit, lentefris, helemaal zoals het zijn moet. Thuis is het beter wassen dan waar dan ook.

En ik zit, met de mond open van verbazing, naar het scherm te kijken en roep, heel hard:

'Muts! Stomme was-muts dat je d'r bent! Tjonge, jonge, jonge, ben je nou echt zo dom? Als je nou echt zó ontzettend gehecht bent aan dat stomme middel, zo totaal verslaafd aan dat ene soort witte poeder, dan neem je dat toch gewoon mee op vakantie! Je mag het invoeren hoor. Zonder dat de douane je arresteert. En ja, dat had jij ook zelf kunnen bedenken als je er éven voor was gaan zitten!'

Maar nou is de vraag (want ik weet het echt niet) voor welk wasmiddel reclame gemaakt wordt. Want ik maak me iedere keer zó kwaad op die wasverslaafde tut hola dat de werkelijke boodschap van deze reclame mij weer totaal ontgaat.