Dondersteen

Verhuizen

2006-09-29T16:56:00.000+02:00

Zo zeg, dat was een hele klus. Een heel weblog verhuizen naar een nieuwe lokatie kost wel wat hoofdbrekens maar het is gelukt. Ik wilde het al heel lang, mijn eigen log in eigen beheer. Niet meer afhankelijk zijn van een provider die het soms wel en dan weer niet doet. Of die, als heel de wereld tegelijk aan het bloggen is, traag, trager, traagst wordt. Maar ja, je eigen weblog hosten dat doe je niet zomaar...

Het grootste struikelblok was niet het bouwen van het log, dat is nog wel te doen, maar het feit dat mijn trouwe lezers 24 uur per dag, zeven dagen per week en 365 dagen per jaar in staat moeten zijn om het log te openen; dát was wel even andere koek. Daar moet je namelijk zelf een server voor hebben. En die heb ik niet. Nee, nog steeds niet...

Gelukkig heb ik wel een zwager. Met een server. En hij zei: 'Dan zet je die hele handel toch op mijn server? Geen probleem hoor!' Hij hielp me zelfs met het inrichten want ik weet wel iets van computers maar soms ben ik ook wel heel, heel, hèèl erg blont! Maar het is gelukt. Er kwam een programma, die werd op de server gezet, er kwam een lay-out en er kunnen zelfs afbeeldingen ge-upload worden (dat was nog even een gedoe maar het werkt). Kortom: ik kan nu weg van hier.

En jullie zijn welkom. Natuurlijk zijn jullie welkom! Dus kom naar mijn open-weblog-feestje. Neem een drankje en een hapje. Kijk rond en doe wat je hier ook altijd doet. Je hoeft alleen maar door de deur van dit log en dan stap je zo het andere log binnen. Welkom!

Amsterdam Impressies

2006-09-28T23:15:00.000+02:00

In de trein van Groningen naar Zwolle zaten we naast twee vrouwen oet Bedum. Grünn. 'Ach, goan joe noar Amsterdam? Da's ja een prachtstad! Ik wol dat ik doar nog eens hen gun. Prachtig!'

Op het terras aan het water namen we koffie en een broodje. De zon scheen. De jassen gingen uit, de zonnebrillen op. 'Jawel,' verzuchtte Kronkels, 'dit is precies goed'.

Met de ervaring van de vorige keer nog in ons achterhoofd kochten we bij de Amsterdamse Vervoerder een dagkaart. Wat een plezier hebben we daarvan gehad. We hopten tram op, tram af. 'Ding, ding,' klonk de trambel en hup, daar gingen we weer. 'De Dam,' werd er omgeroepen. We stapten uit en gingen op zoek naar de Begijntjes.

Toen we, een beetje schuw en voorzichtig, de deur van het Begijnhof doorliepen hoorden we het meteen. Stilte. Midden in de stad en dan zo stil. Een prachtig hof is het. Een dorpje in de binnenstad. Een heerlijke plek om even te vertoeven. In het stiltecentrum waren zelfs de Amerikaanse toeristen echt stil. En dat wil best wat zeggen...

'Ding, ding', hup de tram weer in, richting Museumplein. We wandelden door de tuin van het Rijksmuseum en toen kwam Kronkels op het lumineuze idee dat we wel even 'De PC konden doen.' En dat deden we. Wat een stomme straat zeg. Overal staan auto's geparkeerd, en het heeft een uitstraling van nul. Maar dan wel al die dure, hele sjieke winkels. Rare jongens, die Amsterdammers. Ik probeerde Kronkels zo ver te krijgen dat ze bij Cartier, Armani en Frans Molenaar even net deed alsof ze er naar binnen ging, zodat ik daar een foto van kon maken. Ze wilde niet. Nou ja, volgende keer beter!

We gingen, met de benewagen dit keer, verder richting Albert Cuyp. Hij hield zich even verstopt maar gelukkig bracht de kaart van Amsterdam uitkomst. We slenterden over de markt en genoten van alles wat er te zien was. We kwamen er al snel achter dat je écht een gouden tas moet hebben, én een gouden riem én gouden schoenen. Anders ben je niet hip. Nou ja, dan maar niet hip. We dronken een geweldige koffie bij een Starbucks-achtige koffietent en toen...

'Ding, ding,' stonden we te wachten op lijn drie. En die kwam nie. Nou, dan nog maar een paar minuten wachten, misschien hadden we hem net gemist. Tegen de tijd dat wij het opgaven stonden een kleine twintig mensen te wachten op lijn drie. Maar die kwam dus echt, helemaal nie!

'Ding, ding,' lijn 14 bracht ons terug naar de Dam waar we over zouden stappen op lijn 17. Dat deden we maar die ging helemaal de verkeerde kant op. In plaats van naar de Prinsengracht gingen we naar het Centraal Station. Nou, wij zijn niet voor 1 gat te vangen hoor. We stapten uit, liepen een stukje doelloos om (provinciaaltjes hè) en stapten toen weer in precies dezelfde tram die ons terugbracht naar precies hetzelfde punt. En toen verder naar de Prinsengracht.

In de Jordaan klinkt geen 'Ding, ding'... We moesten lopen. Maar dat is in de Jordaan in het geheel geen straf. Charmant stukje Amsterdam daar. We vonden in één keer de winkel van twee jaar geleden waar ze de brievenstander niet meer hadden. Jammer. Ze hadden er wel een geweldige koelkastmagneet met de tekst: 'I'm having my period and can therefore legally kill you'. Ik vond hem te leuk om te laten liggen. Die komt vast nog wel eens van pas.

We liepen terug richting Prinsengracht en constateerden dat er 'hee, dat is raar!' geen rij stond bij het Anne Frank huis. 'Ze zijn vast net dicht,' dacht Kronkels hardop. 'Laten we er even langslopen,' zei ik. En even later zagen we dat ze én open waren tot 19.00 uur én de rijen waren verdwenen als sneeuw voor de zon.

Om zelf door de boekenkastdeur te lopen en de trap naar het Achterhuis te beklimmen is een hele bijzondere ervaring. En als je dan even later in het Achterhuis staat en beseft dat daar al die mensen hebben gewoond... als je de vloer hoort kraken onder je voeten en beseft dat ze zo stil moesten zijn dat er geen krakende vloeren te horen waren, als je de plaatjes van filmsterren ziet die Anne ophing en weet dat ze een maand voor de bevrijding overleden is... dan besef je het belang van dit huis. Opdat het nooit weer zal gebeuren.

We sloten de dag af door 'Ding, ding..' met de tram terug te gaan naar de Dam. Daar doken we Humphreys binnen en aten daar een zalig drie-gangen-diner. Kopje koffie na en toen nog één keer 'ding, ding...' terug naar het Centraal Station. Een topdag was het. Moe maar zeer voldaan. Volgend jaar maar weer denk ik!

Amsterdam

2006-09-27T23:53:00.000+02:00

Het is weer zover; Kronkels en Donder gaan naar de grote stad! Woe-hoe! Om half tien stap ik in de trein waar Kronkels al in zit (hoop ik want zij heeft de kortingskaart...) Dan stappen we op Amsterdam Centraal uit, steken de straat over voor koffie mét bij het leuke koffiehuis aan het water en daarna gaan we losssss....

Eerst gaan we op jacht naar een houten lectuurbak die twee jaar geleden riep dat Kronkels hem moest kopen, dat deed ze toen niet. Maar ze wilde het bij nader inzien eigenlijk wel. Heel graag zelfs. En dus gaan we op jacht naar die witte houten bak die we twee jaar geleden ergens in de Jordaan in een piepklein winkeltje zagen. Nou, hoe moeilijk kan dat zijn? Die vinden we natuurlijk zo terug.

Daarna gaan we op zoek naar het Begijnhof want we vonden het hof de vorige keer wel... maar we waren zo laat dat de poort hartstikke dicht zat. Nu maar hopen dat de Begijntjes ons er dit keer wel in willen laten. Tussendoor moeten we natuurlijk veel eten, snoepen, slenteren en genieten. Wat een rotdag zal dat worden zeg. Morgenavond verslag. En foto's!

Troost

2006-09-26T17:52:00.000+02:00

Toen we afgelopen zaterdag thuis kwamen van het in de rij staan voor kaarten voor Bert Visscher deed ik de computer aan, en begon te tikken.

'Beste Bert,' tikte ik. 'We stonden in de rij voor kaarten en kregen ze niet. Want er waren gewoonweg teveel liefhebbers en te weinig kaarten. En nou denk je natuurlijk dat ik bij jou om kaarten ga vragen. Maar nee Bert, dat doe ik niet. Want er zijn niet meer stoelen dan er stoelen zijn en mensen bij elkaar op schoot zetten kan immers niet? Voor je het weet word je beschuldigd van ongewenst intiem gedrag! En dat moeten we niet hebben. Maar Bert, weet je, ik vind het wél sneu. Vooral ook voor de mensen die met me mee zouden gaan. Dusss... is een kleine troost misschien te regelen?'

Dat was afgelopen zaterdag. Vandaag was er post. Van Bert Visscher himself (of van zijn impressariaat, maar wie let er op dat soort details?). Hij stuurde een beetje troost. Het is misschien geen enorm cadeau, geen bos bloemen, geen vrijkaarten of backstage-pasjes, maar leuk vind ik het wel. Ik neem hem morgen mee naar mijn werk. En dan mag hij, een aantal weken lang, tussen Kronkels en mij in staan. Daarna gaat hij naar Skwebbel, die mag hem dan een poosje koesteren. En mijn neefje Jaap wil hem vast ook wel een poosje. Reizende troost, dat maken we er van.

Maar, eh Bert? Wat ik me wel afvraag... Is die smiley nou om ons uit òf toe te lachen?

Collec-tante

2006-09-25T20:38:00.000+02:00

Terwijl ik op mijn laptop bezig ben uit te zoeken hoe ik eindelijk mijn eigen weblog kan gaan hosten en Peer samen met zwager Chris achter Peer z'n laptop bezig is de boel daar goed draaiend te krijgen gaat de deurbel. Ding. Dong.

Ik kijk achterom om te zien of Peer opstaat. Maar hij zit vastgezogen aan het beeldscherm. Ik zet de laptop van schoot en wandel richting de voordeur. Door het gordijn zie ik een onbekende vrouw op de stoep staan. Ik open de deur en zie dat ze collecteert. 'Wilt u misschien iets geven voor de Nierstichting?' vraagt ze. Ik draai me al weer om richting woonkamer en roep: 'Ja hoor, even de portemonnee pakken...'

Als ik de kamer binnenkom vraag Peer wie er op de stoep staat. 'Nierstichting,' zeg ik. 'Nierstichting?' Peer kijkt verbaasd. 'Die zijn toch al geweest??' Vanaf de stoep hoor ik de vrouw een kleine gil slaken. 'Oh nee hè?' roept ze richting kamer. 'Dat meent u niet! Ik wist het niet meer zeker, ik moest nog een paar huizen doen, oh gut... sorry hoor, sorry!' Ik kan haar in de kamer helemaal voelen blozen en pak ondertussen mijn portemonnee. Dan loop ik terug naar de voordeur met een grote grijns op mijn gezicht.

Ze ziet mijn portemonnee en kleurt nog harder. 'Nee hoor, echt niet doen,' stamelt ze, 'ik vind het zo erg, ik dacht echt dat ik hier nog niet geweest was!' Ik begin hard te lachen, doe wat geld in de bus en zeg dat het niet erg is. Ze verontschuldigd zich nog een keer en vertrekt dan.

Als ik lachend terugkom in de kamer zegt Peer: 'Ach, nu klopt het ook weer, we hebben toch twee nieren?' Ik stel me ondertussen voor hoe deze collec-tante straks thuiskomt met dit verhaal. Misschien heeft ze ook wel een log...

Hete Bliksem

2006-09-24T21:54:00.000+02:00

Vroeger, bij mijn moeder thuis, aten we nog wel eens stamppot zoete appels; Hete Bliksem. Zalig was het. En ook na 'vroeger' at ik ze nog wel eens bij mijn moeder, als ze eens een partijtje van de speciale zoete appeltjes kreeg. Zelf maakte ik de Hete Bliksem nog nooit.

'Wil je een portie zoete appeltjes?' vroeg mijn moeder me gisteren aan de telefoon, 'dan kun je zelf eens stamppot zoete appels maken,' kwam er achteraan. Ik riep meteen enthousiast dat ik dat wel wilde. Leuk! en Lekker! Dacht ik...

Nou lekker kan het nog wel worden, dat wel. Maar leuk is toch écht anders. Ik kreeg vandaag twee kilo aangeleverd in een plastic zak. Vanavond begon ik enthousiast te schillen. En na een stuk of tien van die piepkleine appeltjes wist ik het.

'Daarom kookt de moderne vrouw geen ouderwetse recepten,' verzuchtte ik. 'Wij hebben hier toch helemaal geen tijd voor zeg.' Maar ik schilde stug door. Daarna kookte ik ze kort en straks gaan ze de vriezer in. Zodat we twee keer Hete Bliksem kunnen eten. En daar zal het dan ook wel bij blijven...

De Rij

2006-09-23T14:59:00.000+02:00

'Oh, Donder, dit is niet goed hoor,' zei Skwebbel toen we vanochtend, heel vroeg, Stadskanaal binnenreden. Doel van de reis: kaarten scoren voor Bert Visscher. En zo te zien waren we niet de enige. 'Man, wat een rij!' klonk het nog een keer vanaf de achterbank.

We hadden uitgerekend dat we in De Rij maximaal 625 mensen voor ons konden hebben. Als het er meer waren dan hadden we pech gehad. Terwijl we langs De Rij liepen werd duidelijk dat het er om zou spannen. Als ze allemaal 2 of 3 kaarten zouden kopen hadden we mazzel. Kochten ze allemaal het maximale aantal van vier...

De Rij leidde een soort van eigen leven. Mensen leerden elkaar wat kennen, grapjes werden gemaakt, pepermuntjes uitgewisseld. Om ons heen kwam Stadskanaal tot leven. Er werd een marktje opgebouwd. De EHBO-vereniging richtte een stand in.

'Ta-tuuuu, ta-tuuuuu, ta-tuuuuu... ' klonk het toen maar liefst vier brandweerwagens, drie politie-auto's én drie ambulances aan kwamen rijden. Wij bleven staan waar we stonden, want De Rij was belangrijker dan al het andere. De grote ladderwagen reed op de rij af. 'Nou okee dan, dan gaan we wel even aan de kant. Heel even maar hoor'. We lieten alle hulpdiensten door die zich vervolgens opstelden op de informatiemarkt. Af en toe klonk de sirene en stonden kinderen óf te stralen van plezier óf klemden ze zich vast aan het been van hun moeder. Zo'n sirene klonk best loeihard als je er vlakbij stond!

'Eh... meneer de brandweerman?' riep een meisje vanuit de rij omhoog richting de brandweerman die in het bakje zat aan het eind van de lange arm. De brandweerman keek naar beneden. Hij had helemaal niet gerekend op zo'n zeshonderd toeschouwers bij het opbouwen van deze informatiemarkt... 'Uw vlag hangt verkeerd om hoor!' riep ze naar boven. En toen zagen we het allemaal: "REEWDNARB" stond er te lezen. De Rij had lol, de brandweerman iets minder.

Oma voor ons kreeg gedurende de ochtend haar kleinkinderen op visite. 'We kwamen even kijken hoe het met je gaat,' sprak de moeder van de kindertjes. Oma gaf aan dat het heel gezellig was in De Rij. Wij knikten instemmend. Want dat was het zeker.

Skwebbel en ik besloten na bijna twee uur dat we nu toch echt koffie moesten hebben. En even later stonden we bij Bakker Bart wéér in een rij.

'Wij hebben de laatste kaarten hoor,' sprak de man die glunderend het theater uit kwam. De Rij weigerde dat te geloven. En zie je wel, na hem kwam nog een meisje met kaarten. We konden nog steeds mazzel hebben maar begonnen ons er toch op voor te bereiden dat het niet zou gaan lukken. Voor ons nog 'maar' zo'n honderdvijftig wachtende mensen.

En toen kwam de man. De man met gezag. De man met het hoofd in standje 'oh, mensen wat spijt het me verschrikkelijk'. Op was het. Over en uit. We hadden het net niet gered. Nou ja, net niet... voor ons nog zeker honderd man die het ook niet gered hadden. 2.400 kaarten waren in drie uur tijd verdwenen. Maar wij hadden ons niet verveeld.

De man achter ons kwam vervolgens met de uitspraak van de dag: 'Het is maar goed dat we een beetje achteraan zijn gaan staan, nu hebben we ons mooi € 42,00 bespaard!'

Oogstdag

2006-09-22T17:57:00.000+02:00

Brutaaltje

2006-09-21T16:13:00.000+02:00

Toen ik zojuist terugfietste van bieb en C1000 zag ik dat een aantal kinderen op straat een voetbalveld hadden uitgezet. Twee pilonnen aan de ene kant en een heel stuk verderop ook twee pilonnen. Dat waren natuurlijk de doelen, dat was duidelijk. Er tussenin stonden een stuk of vier jongetjes met een voetbal. Ze waren nog niet begonnen.

Voor ik verder vertel wil ik eerst even iets uit de wereld helpen. Wellicht denkt u nu 'ach wat zielig, die kinderen moeten op straat spelen omdat er weer eens geen ruimte voor ze is gemaakt!' Niets is minder waar. Er is hier, aan het eind van ons blok, een speeltuintje. Aan de andere kant van de wijk is een groot grasveld met een paar bomen. En, alsof dat nog niet genoeg is, achter ons huis ligt een mega-groot voetbalveld, in de winter ook wel ijsbaan genoemd. Daar mogen ze naar hartelust spelen, er staan zelfs echte doelen! Ze moeten er alleen even voor omlopen. En dat doen ze niet en dus wordt er op straat een veld uitgezet. Op zich niks mis mee natuurlijk totdat...

Ik fietste richting 'voetbalveld' en voor me aan liep, op de weg, een oud echtpaar. Beide dik in de tachtig denk ik. Ze gingen niet meer zo hard en kuierden, in het septemberzonnetje, richting voetbalveld. Eèn van de jongetjes, een knulletje niet ouder dan vijf jaar, met blonde stekeltjes op zijn hoofd, stond in het 'doel' aan de kant waar wij vandaan kwamen. Hij keek achterom en zag het oudere echtpaar aan komen lopen. Ik was inmiddels ter hoogte van hem toen ik tot mijn stomme verbazing het mannetje op behoorlijk pissige toon tegen het oude echtpaar hoorde zeggen:

'Kom op zeg, een beetje doorlopen hoor!'

Ik keek verbaasd achterom en riep: 'Nou ja zeg!'
Maar tot mijn nog grotere verbazing versnelde het oudere echtpaar hun pas en spraken ze, verontschuldigend: 'Ja, ja, we gaan al hoor!'

Het moet toch werkelijk niet gekker worden in dit land. Vorige week was in het nieuws dat opvoeders geen corrigerende tikken meer uit mogen delen. Nou was ik in dit geval niet de opvoeder maar oh, wat jeukten mijn handen zeg. Dat respectloze kleine onderdeurtje had ik graag de oren eens gewassen.

Kanjers

2006-09-20T19:00:00.000+02:00

Ze was jarig, onze collega Hejemato, en dus moest er getrakteerd worden. Eerst even tellen met z'n hoe-velen we waren vandaag en toen, hup!, op de fiets richting bakker.

Ze kwam terug met een hele grote doos en daarin lagen een stuk of twaalf appelkanjers. Oh, oh, oh... appelkanjers. Ik weet niet of je ze kent maar als dat niet het geval is en je komt ze tegen bij een goede bakker: koop ze! Doe je zelf een lol zeg.

'Ze zijn nog warm,' sprak onze collega terwijl ze haar jas uittrok. 'Kopje koffie d'r bij?' We knikten want spreken was, vanwege het hoge vochtgehalte in onze mond, niet mogelijk. Even later zaten we met onze ogen dicht te genieten. 'Ik was weer op dieet gegaan,' sprak ik met een mond vol van die heerlijk knapperige kruimelkorst, 'en dan kan ik echt heel goed nee zeggen tegen vanalles en nog wat, maar dit... '

Vervolgens aten we om een uur of één, omdat het woensdag was, een broodje van Frans. Okee, dat kon dan nog net zo'n broodje met sla, oude kaas en zongedroogde tomaatjes (...) maar toen werd het drie uur. Collega kwam terug uit de keuken en sprak de magische woorden: 'Er zijn er nog een paar over... zullen we...?' Ik schudde hard van nee. Echt heel hard. Maar even later zat ik toch achter een kanjer, een halve weliswaar maar toch een kanjer.

Het was een kanjer van een dag vandaag. Een foute dag, maar oh, zo lekker! En om het helemaal goed af te maken gingen we ook nog eens niet sporten! Want als je dan toch de fout in gaat kun je het maar beter heel goed aanpakken nietwaar?

Speldje

2006-09-19T17:06:00.000+02:00

Toen ik haar leerde kennen, nu 37 jaar geleden, was ze net als ik zes jaar oud en net als ik gek van paarden. In de jaren die volgden zaten we meer op de manege dan thuis. Gouden tijden waren het. Een super-jeugd.

Toen we groter werden en heel langzaam maar zeker gingen beseffen dat je zult moeten werken om de kost te verdienen bleef zij bij haar liefde voor paarden. Ze deed de opleiding voor instructrice in Deurne en ging daarna paardrijles geven. Ik sloeg een andere weg in en kwam in de admistratieve sector terecht.

Door de jaren heen hielden we contact. We kregen relaties, er kwamen kinderen, er was lief en leed. De jaren kabbelden voort. Soms zagen we elkaar zomaar een jaar niet. Dan troffen we elkaar een aantal keren vlak achter elkaar. Maar altijd was het als vroeger.

En een paar jaar geleden zei ze opeens: 'Ik ga iets heel anders doen, een heel andere richting uit, ik ga stoppen met paardrijlessen geven, ik ga in de zorg werken'. Mijn mond viel open van verbazing. Van alle beroepen die ik bedacht zou kunnen hebben als zijnde 'bij haar passend' zou de zorgsector nooit in me opgekomen zijn. Maar ze deed het toch maar even. Ze begon aan de opleiding en werkte daarbij 32 uur per week in een verpleeghuis met dementerende bejaarden (nou ook niet bepaald de meest makkelijke categorie patiënten). Daarnaast runde ze een huishouding want ze had immers ook nog een man en kind die aandacht verdienden.

Ik zag niet veel van haar, de laatste drie jaar. Ze bleef zich verontschuldigen, ik bleef roepen dat ze daar mee op moest houden, en steeds weer kwam er achteraan: 'Na mijn diplomering...'

En vandaag was het zover. Ik nam eerder vrij van mijn werk en reed op de fiets naar haar feestje dat hier in Assen plaatsvond. Daar werd drie jaar keihard werken beloond en zag ik hoe ze haar speld 'Verzorgende IG' uitgereikt kreeg. Tjonge, op haar veertigste een totaal nieuwe weg ingeslagen. 'Ik ben bere-trots op je,' vertelde ik haar toen ik een bos bloemen overhandigde. Ze straalde helemaal, vanwege al die mensen die voor haar gekomen waren, vanwege al die bossen bloemen maar vooral vanwege het feit dat die drukke jaren achter de rug waren en ze nu weer 'gewoon' verder kan met haar leven.

Dromen

2006-09-17T21:27:00.000+02:00

De één koopt iedere twee of drie jaar een gloednieuwe auto. De ander investeert in een prachtige, state-of-the art, keuken. Weer een andere laat z'n tuin helemaal onder architectuur aanleggen. Wij zijn van het reizen. Dat doen we het liefst van alles.

Maar reizen kost geld, soms zelfs veel geld, en dus komen de echte, verre reizen niet ieder jaar voor. Vanwege onze Bruin die dàt niet steeds maar weer kan trekken. Maar volgend jaar, zo hebben we bedacht, mogen we weer! Whoepie.

En dus zit ik al een hele lange tijd op het internet op zoek naar een reis die in ons wensenstraatje past. Het wordt, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, Thailand. Vanwege de totaal andere wereld, de tempels, de olifanten en de apen, de Mekong-rivier, de giga-stad Bangkok. Vanwege bergstammen als het langnek-volk (zie foto), de prachtige tropische stranden. En natuurlijk ook vanwege het lekkere eten.

Na veel geklik kwamen we hierop uit, een vijftiendaagse rondreis met daaraan vastgeplakt een verlenging van een aantal dagen in een lekker hotel aan het strand. We gaan pas volgend jaar hoor, en er kan dus nog vanalles veranderen, maar dromen kan altijd. En ik droomde heel erg lekker!

Groot onderhoud

2006-09-16T10:04:00.000+02:00

Onze blogprovider is bezig zijn diensten te verbeteren. Er is daarom een nieuwe beta-versie verschenen waarmee gebruikers de boel uit kunnen testen en fouten op kunnen sporen.

Ik heb zo'n beta-versie en kom daardoor én de nieuwe mogelijkheden tegen maar ook de nieuwe fouten. Eèn daarvan is dat ik niet meer kan reageren bij mede blogspot-bloggers die nog geen nieuwe versie hebben en hun log hebben ingesteld op 'alleen mede-blogspotters mogen reageren'. Zij horen dus helaas even niets meer van me waarvoor mijn excuses. Er wordt door Blogger hard gewerkt om dit probleem op te lossen.

Voor de rest is het wellicht even behelpen. Je moet iedere keer je gegevens opnieuw invoeren, heb ik begrepen. Dat kun je omzeilen door als 'anonymous' of 'other' te reageren en dan gewoon je naam in te voeren. Dat is ook invoeren maar scheelt wel! Hoe dan ook; hou vol, het wordt beter. Hoop ik!

Zebrapad-stelling

2006-09-15T16:33:00.000+02:00

Als je bij ons de wijk uitrijdt dan kom je eerst een fietspad tegen en daar pal naast een zebrapad. En bij ons in de wijk is het zo dat fietsers én voetgangers voorrang hebben. Dus toen ik vanochtend de wijk uitreed om naar mijn werk te gaan en ik de jongetjes zag ging ik, zoals een goed automobilist betaamd, op de rem.

Het oudste jongetje stond rechts van mij, hij was al aan de overkant. Het jongere jongetje, zo'n koddig klein mannetje, stond links van mij, hij moest dus nog oversteken. Ik was gestopt om hem veilig naar de overkant te laten gaan maar... hij ging niet. Hij keek een beetje benepen mijn richting uit en ik zag de twijfel als een enorme wolk boven zijn hoofd hangen. Het oudere jongetje stond vanaf de overkant met zijn arm te wenken, 'kom dan,' zei de arm, 'kom maar snel, steek maar over, het mag want die mevrouw is gestopt.' Het kleine kereltje deed echter niks. Hij bleef staan waar hij stond. Ik ook. En het oudere jongetje ook. De laatste begon wel steeds driftiger te gebaren. Hij was oud genoeg om te snappen dat ik daar niet voor mijn lol stond te wachten, hij wist dat ik onderweg was ergens naar toe. 'Toe nou, schiet nou toch eens op,' gebaarde zijn arm weer. Maar het kleine kereltje deed niks.

Ik zag hem denken, en peinzen. Hij kneep zijn ogen er een beetje bij dicht, zo hard dacht hij na. Ik snapte er helemaal niks van. Wat had dit mannetje? Zebra-angst? Strepen-vrees? Waarom stak hij nou niet over? We stonden inmiddels mooi vast. Ik kon niet bewegen want stel je voor dat hij toch ging lopen, maar hij kon ook niet bewegen kennelijk. En het oudste jongetje was al aan de overkant, die ging niet terug.

En toen zag ik het, de oorzaak van al deze 'ellende'. Hij kleine kereltje keek achterom met een licht bevreesde blik in zijn ogen. En daar, heel in de verte zag ik haar aankomen; zijn moeder. Achter een kinderwagen en gezellig kleppend met een vriendin die naast haar liep. Ze had natuurlijk gezegd: 'bij het zebrapad moet je wachten! Denk er goed om! Niet oversteken hoor. Wachten tot ik er ook ben!' Op zich een goed advies, er rijden tenslotte behoorlijke idioten rond in dit soort woonwijken. Maar in dit geval zorgde de moeder in kwestie wel voor een pracht van een zebra-pad-stelling!

Ruzie?

2006-09-14T12:29:00.000+02:00

Terwijl ik bezig ben deze foto te maken zit boven op de pergola een ekster. Zodra hij in de gaten heeft dat ik, vlak onder hem, ook interesse heb voor de druif begint hij hard te schreeuwen.

Het is ieder jaar om deze tijd hetzelfde liedje; de vogels vinden dat zij recht hebben op de druif, hij hangt immers buiten en zij hebben honger? En ik vind dat ik recht heb op de druif, ik geef hem immers water gedurende warme, droge periode's? Peer snoeit hem in december altijd terug. En we geven hem extra kalk. Bovendien hebben wij hem geplant. In mijn idee is het toch echt onze druif.

Waar het op neer zal komen, net als in voorgaande jaren is dat de vogels de bovenste druiven opeten en dat de hangende trossen voor ons zijn. Zodat we toch weer jam kunnen maken. Nog een week of twee wachten denk ik...

Verliezer

2006-09-13T21:04:00.000+02:00

joe win som , joe loes som...
En even voor de duidelijkheid:

ik verloor dus. Boel veel.
En toch blijft JijBent leuk.

Alarm

2006-09-12T17:48:00.000+02:00

Het was midden in de nacht, Peer en ik waren diep in slaap toen een enorm geloei ons wekte. 'Wheeeeepppp.... wheeeeeepppp...' klonk het. Ik rukte me uit dromenland en werd langzaam wakker. Met de nadruk op langzaam. Peer was gelukkig sneller van begrip.

'Wat is dát voor herrie?' vroeg ik slaapdronken.
'Dat is ons brandalarm', zei Peer die al naast het bed stond.
En ja hoor, toen was Donder ook wakker!

Peer liep de trap al af terwijl ik bezig was te bedenken wat er mee moest, wat ik aan moest, waar alles lag.
'Peer?' riep ik naar beneden.
'Jahaaaa?' klonk het naar boven.
'Heb je al brand ontdekt?'
'Nee hoor, hier is niks aan de hand.'

Ik liet me, gerustgesteld, terugzakken op de rand van mijn bed. Over adrenaline gesproken zeg. Peer controleerde ondertussen het hele huis, van kelder tot zolder én weer terug. Voor de zekerheid. Maar er was echt niets aan de hand.

Er zijn dus twee conclusies:

a. de batterij was leeg

b. we stoppen er nu een Duracel in.
Want geloof me, dit wil je niet al te vaak meemaken!

Zielig

2006-09-11T18:38:00.000+02:00

Bij mijn mannelijke collega S. speelde zich vanmiddag een enorm drama af. Hij sneed zich aan een papiertje. En dat doet zeer, dat weten we allemaal. Zelfs de vrouwen onder ons zullen niet ontkennen dat een papiersneetje pijn kan doen. Maar collega S. wist het behoorlijk te overdrijven. Ik benadruk hierbij nogmaals dat hij van het mannelijk geslacht is...

'Oh.... oeh hee...,' sprak S. met veel drama, 'het trekt helemaal!'
Ik keek hem meewarig aan.
'Als ik het tegen het licht hou kan ik er bijna doorheen kijken,' sprak hij terwijl hij de gewonde hand omhoog hield.
Ik begon te glimlachen.
'Ik schrok echt ènorm toen ik me sneed,'voerde hij het drama op, 'ik dacht nog, ja hoor, daar gààt mijn duim'.
Ik lag inmiddels bijna onder mijn bureau van het lachen.
'Het is echt een enorme wond hoor!' Hij keek er wanhopig bij.
'Het is een hele, hele, vuile pijn. Echt waar.'

Toen ik even later naar het archief moest durfde ik hem bijna niet alleen te laten. Stel je toch voor dat hij in zijn eigen drama ging geloven. Ik liep dus binnen bij de receptioniste en legde haar het hele drama uit. Ze schaterde. ‘Wil je wel even op hem letten, want ik moet naar het archief, en het is echt niet vertrouwd dat hij alleen zit hoor, hij kan wel flauwvallen!’ De receptioniste beloofde goed op te passen. Toen ik weer terugkwam stond ze bij ons in de deuropening. ‘Hij leeft nog hoor!’ zei ze toen ik aan kwam lopen. ‘Maar zielig is hij wel’.
Collega S. stak een pruillip naar voren en zei: ‘Ja nou....’

Zulk leuk spul; mannen!

Groeten

2006-09-10T15:04:00.000+02:00

Ik doe het express, ik geef het toe. En ik heb het altijd al gedaan, zo lang als ik leef al. In den beginne was het gewoon omdat het zo hoorde. Iedereen deed het toen, in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw. En tot mijn grote genoegen ben ik niet de enige die het doet, vele Drenten (en wellicht ook Groningers, Friezen en andere provincialen) doen het ook nog steeds.

Dus toen wij vanochtend over het Balloërveld fietsten deed ik het weer.

'Moi!'
'Goeiemorgen!'
'Môge!'
'Ah moi!'

En de tegenliggers zijn vervolgens altijd in twee categorieën te verdelen: Drenten en import (zo worden de de zogenaamde "Drentenieren" en/of toeristen hier genoemd). De Drenten steken vaak één wijsvinger omhoog, waarbij ze de handen wel beide aan het stuur van de fiets houden, en zeggen dan 'moi' terug. Of één van de andere standaard begroetingen. Dat kan ook.

De import daarentegen zie je altijd even schrikken. Hun hoofd gaat iets omhoog, er komt een licht verbaasde blik in hun ogen en vervolgens komt er 'Eh... dag!' waarna ze doorfietsen. Daarbij halen ze soms nog gevaarlijke capriolen uit door achterstevoren op hun fiets te gaan zitten om mij na te kijken. 'Wie was dat?' vragen ze zich vervolgens af. 'Waar ken ik dat mens van? Is het misschien familie van de buurvrouw of zo?'

Ik ben ze na drie trappen fietsen al vergeten maar tussen die "import" zitten vast een aantal die zich de hele dag af blijven vragen wie ik nou eigenlijk was. Want zij zijn het kennelijk niet meer gewend, dat je elkaar gewoon groet. Nou wij wel groeten hier wel hoor, en ik blijf het ook gewoon doen. Omdat het aardig is maar ook, ik geef het eerlijk toe, vanwege de reacties van de import. Want dat is altijd lachen!

Nieuw!! als er nieuwe foto's op mijn Flickr staan staat dit logo in het vervolg onder aan een blogje. Je hoeft alleen maar even op de camera te klikken om doorgelinkt te worden naar de foto's.

Schier

2006-09-09T00:12:00.000+02:00

Mijn moeder en tante gingen vandaag naar Schiermonnikoog. Ze hebben daar een huisje gehuurd en gaan er een weeklang vakantie houden. Lange tijd geleden hadden we al afgesproken dat Peer en ik ze vandaag naar Lauwersoog zouden brengen. Een paar weken terug hadden we daarbij bedacht dat, als het lekker weer zou zijn, wij gewoon mee zouden gaan op de boot om een dagje te fietsen op Schier. En mooi weer was het.

We huurden twee fietsen en één mandje en reden langs de dijk. Nou ja, we reden, en stopten, en reden, en stopten, en reden... want we moesten natuurlijk wel, om de haverklap, foto's maken. En één filmpje.

In het dorp dronken we koffie bij Bernstorff. 'Hee, zag je wie daar op het terras zat?' siste Peer me toe. Ik had niets gezien, was helemaal gefixeerd op de pruimentaart. 'Hij van Barend en Van Dorp!' zei Peer. 'Welke van Barend en Van Dorp?' vroeg ik. Maar dat wist Peer niet. Het bleek Van Dorp te zijn. Met vrouw. Zomaar op Schier.

We reden het dorp uit richting vuurtoren. Bij het allereerste duin wisten we het weer. Klimmen... maar daarna ook shoeffffffff..... dalen!

Op het enorm brede strand stond een felgekleurd kinderfietsje. Hij werd van twee kanten gefotografeerd. 'Is dit niet een beetje overdreven?' vroeg ik Peer terwijl ik afdrukte. 'Ah welnee, je moet dit soort onderwerpen goed vastleggen,' zei Peer. Klikkerdeklik.

De wind was hard, de golven hoog, de meeuwen krijsten en wij stonden daar en dachten aan de man die vanmiddag in Spanje begraven werd. Uit mijn jaszak haalde ik een grote kiezel, ooit gevonden op het strand van Altea in Spanje, vlakbij de praktijk van mijn zwager. Peer gooide de kiezel met een grote zwaai in zee. We konden niet zien of het water er door bewoog. Maar ik denk van wel. We waren blij dat we de begrafenis toch hadden kunnen regelen, verdrietig om wat gebeurd was en ook nog steeds een beetje boos. Maar de tijd slijpt scherpe randen weg, net als water dat bij stenen doet. Waarna het mooie kiezels worden.

We waren op het juiste moment op de juiste plaats vandaag. Na de enerverende week waren we erg toe aan wind in ons haar en zilte lucht in onze neuzen. Het was echt even bijtanken. En herdenken. Dat ook.

Begraven

2006-09-07T16:20:00.000+02:00

Toen de ouders van Peer, járen geleden, besloten definitief naar Spanje te verhuizen was dat een keus voor de eeuwigheid. Ze kochten namelijk twee graven in de gemeente La Nucia. Omdat ze ook na hun dood in Spanje wilden blijven. Peer z'n vader overleed al voor ik mijn relatie met Peer begon, Peer z'n moeder overleed acht jaar geleden. En wij besloten, unaniem, dat vader en moeder eigenlijk samen in èèn graf zouden moeten liggen. Want dat gaf hun relatie beter weer dan elk in een eigen graf. En zo geschiedde. Peer z'n moeder werd bijgezet in het graf van Peer z'n vader en het graf ernaast bleef leeg. Maar dat graf was wel al gekocht, voor de eeuwigheid zelfs... Mijn zwager gaf destijds aan dat hij dat graf dan graag op zijn naam wilde hebben en dat vonden wij geen van allen een probleem.

Jaren gingen voorbij en nu is het dan zover dat er iets met dat lege graf moet gaan gebeuren. Ik belde dus met de begrafenisondernemer in Spanje en vertelde hem het verhaal van het lege graf. Hij ging vervolgens naar de gemeente La Nucia om te onderzoeken of het graf was overgezet op naam van mijn zwager. Zijn onderzoeksresultaten waren schokkend. Volgens de gemeente is er geen enkel graf in La Nucia dat onze naam draagt. Niet voor mijn zwager maar... ook niet van mijn schoonouders! 'Hè? Geen graf op naam van mijn schoonouders? Nou, ze liggen er toch echt begraven hoor. Ik was er bij dat mijn schoonmoeder begraven werd en drie maanden geleden zijn we er nog geweest. Toen lagen ze er nog!' De begrafenisondernemer was hoogst verbaasd. 'Ik moet vandaag naar een vergadering in La Nucia en zal persoonlijk gaan kijken hoe de situatie ter plekke is,' zei hij. 'Kunt u me even precies zeggen waar ik het graf van uw schoonouders kan vinden?' Ik gaf hem dus gedetailleerde aanwijzingen over bij welk hek hij moest zijn en in welke muur, in welke rij en onder welke naam mijn schoonouders begraven liggen. We wachten de resultaten van dat onderzoek maar even af. Maar bizar is het wel.

Mijn zwager had overigens niets geregeld. Het graf staat dus niet op zijn naam, dat is wel duidelijk, maar hij had ook geen begrafenisverzekering afgesloten. Er is dus niets. En nu mag de familie het oplossen. Gelukkig is begraven in Spanje goedkoper dan in Nederland maar dan nog, het is een heel gedoe en het blijft heel veel geld.

En daarom heb ik aan de lezers van dit blog de volgende vraag: 'Hoe goed is jouw uitvaartverzekering geregeld?' Besef goed dat, als je niets regelt, je de familie opzadelt met een rekening van zo'n achtduizend euro. En dat is geen leuke nalatenschap. Dus misschien moet je het effe checke. Want doodgaan hoort bij het leven. En het kan nog járen duren hoor, voor die verzekering aangesproken gaat worden, maar zo lang moet je natuurlijk niet wachten. Want dan is het echt te laat.

Storten

2006-09-06T17:49:00.000+02:00

Het was best een mega-klus. Al onze oude dossiers, die met ordner en al ooit naar de kelder waren verhuisd, moesten omgezet worden in archiefdozen. Afgelopen vrijdagmiddag waren Kronkels en ik er de hele middag zoet mee. En al doende kwamen we er achter dat we heel erg veel ordners overhielden. Toen alles was omgezet in dozen begonnen we de ordners te sorteren op 'her te gebruiken' of 'weg te gooien'. En aan het eind van de dag waren er toch zeker een kleine honderd ordners rijp voor de vuilnisbak. Tja, en zo groot is de vuilnisbak op ons werk niet.

Er werd besloten dat we ze wel naar de stort konden brengen. En dus reed ik vandaag de Dondermobiel voor en gooide de achterklep los. Kronkels en ik stouwden de 'wagen' tot aan de nok vol met oude orders en reden toen naar de gemeentewerf. Daar aangekomen ging de milieupas in de automaat, werden we gewogen (oei) en mochten we het terrein oprijden. Bij de stortkoker zaten twee gemeentemedewerkers op een bankje in de zon. Hun knal-oranje overalls verblinden me bijna toen ik de auto naast ze neerzette.

'Heren, wat zitten jullie daar prachtig, zo in het zonnetje!'
'Ja hè, dat vinden wij nou ook. Wat komen jullie brengen?'
'Ordners, heel veel ordners. Kijk maar, een hele auto vol.'
'Zo hee, wat jammer dat Andries er vandaag niet is, hij is dol op ordners.'
'Nou, deze zijn niet meer te gebruiken hoor, het mechaniek is stuk, waar kunnen we ze dumpen?'
De mannen wezen op de stortkoker en bleven, bij gebrek aan een hark of schoffel, maar gewoon op hun bankje hangen.

Kronkels en ik gingen aan de slag met het uitladen van de Donder-station-mobiel. Ondertussen babbelden we met de beide, oh zo hardwerkende, gemeentemannen. Over de bommelding die vandaag pal voor onze neus in het gebouw tegenover ons plaatsvond. Spannend hoor! Of er ook TV bij aanwezig was, wilden ze weten. Dat konden we bevestigen, de lokale zender stond met de neus vooraan.
'Nou, wij willen met jullie ook wel op TV hoor,' zei de ene man in oranje overal tegen ons.
'Dan zal je toch echt eerst iets aan je outfit moeten doen,' zei ik, 'want deze kleur trek ik écht niet!'

Even later reden we de weegbrug weer op. En daar bleek dat we in slechts een paar minuten 45 kilo lichter waren geworden. Zo snel ben ik nog nooit afgevallen! :-)

Mobiel shoppen

2006-09-05T18:42:00.000+02:00

Dit keer gaat er eens een logje niet over de rij vòòr me bij de kassa maar over de rij àchter me. Dat is verfrissend!

Achter collega Hejemato en mij stonden twee mannen te wachten tot wij klaar waren met afrekenen. Aan hun kleding te zien waren ze werkzaam in de bewakingssector. En toen ging het mobieltje van de man die pal achter me stond...

'Ja... met mij!'
...
'Ja, daar sta ik maar nee, dat gaat niet meer.'

....
'Ja, ik sta wèl bij de supermarkt maar ik kan geen boodschappen voor je meenemen.'
...
'Nee echt niet, ook al zou ik nog zo graag willen.'
....
'Nee lieverd, echt niet, want ik sta al in de rij bij de kassa. Voor me mensen, achter me mensen, je kent dat wel.'
....
'Hahahahaha.... je gelooft me niet?'
....
'Nou ik sta echt, echt, ècht waar in de rij bij de kassa!'

Waarop zijn collega achter hem roept:
'Hij staat in de rij hoor, echt waar!'
en de kassajuf aansluit...

'Echt waar, hij staat in mijn rij hoor!'
en ik..
'Geloof hem nou maar, hij staat in de rij hoor!'

En het werd helemaal hilarisch toen de man zei:
'Wat? Schat? Liefje?? Ha-lo-hoo....?? Ik geloof dat de lijn wegvalt hoor!' Hij tikte met zijn telefoon drie keer op het hekje bij de kassa. 'Nee schat, ik hoor je niet meer, ik ga hangen hoor!'

Rijen bij de kassa kunnen dus wel leuk zijn!

Boos

2006-09-04T17:30:00.000+02:00

Ik log maar even niet vandaag. Ik ben te boos om te loggen geloof ik. Mijn zwager in Spanje had niks geregeld, zo hoorden we vandaag. He-le-maal niks. En of wij het nu maar even willen oplossen met elkaar. En aan die oplossing hangt ook nog eens een behoorlijk prijskaartje. En dus ben ik boos. Dat, in combinatie met 'van de doden niets dan goeds', leidt er toe dat ik beter maar niets meer kan zeggen. Tot morgen.

Regelen

2006-09-03T19:37:00.000+02:00

Het haardje in de serre brandde er lustig op los. Op tafel stond een prachtig bos rozen en daarnaast lag het adresboekje van schoonzus. Er moesten mensen gebeld worden om ze op de hoogte te brengen van het overlijden van mijn zwager. Er moest met Spanje gebeld worden om te regelen dat zijn overlijden daar ook werd aangekondigd.

En toen kwam toch het moment dat we moesten bellen met een begrafenisondernemer in Spanje. Gelukkig was het een Nederlander. Gelukkig was hij begripvol. Want gezien de relatie tussen mijn zwager en ons, of liever gezegd het jarenlang ontbreken van die relatie, weten we niets. Peer z'n beide ouders zijn in Spanje begraven en het graf naast dat van hun is gereserveerd voor mijn zwager of zou door hem gereserveerd worden, zo had hij ons destijds verteld. En dat was alles. We weten niet of hij verzekerd is en waar hij dan verzekerd is. Of hij zijn zaken geregeld heeft of niet. Of er iemand is die wèl op de hoogte is. We weten echt niet hoe het nu verder gaat. Toen we in juni bij hem waren hebben we over al deze zaken om opheldering gevraagd en de antwoorden waren niet echt duidelijk en helder. Hij zou het regelen, zei hij toen. Maar of dat ook gebeurt is?

De begrafenisondernemer zei: 'ik kan nu niet zoveel omdat het zondag is, ik ga wel even uitzoeken of hij naar het tanatorio (een combinatie van crematorium en rouwcentrum) is overgebracht en morgen duik ik in de papieren. Daarna bel ik u terug, is dat goed?' Dat was meer dan goed.

De eerste stap is genomen. En dan nemen we de volgende stap. En dan de volgende. En dan de volgende. Totdat het klaar is, zo'n 2.400 kilometer verderop.

Oleanders

2006-09-02T14:05:00.000+02:00

We bleven ons er over verbazen toen we in juni naar Spanje reden. Oleanders, oleanders en nog eens oleanders. In allerlei kleuren van wit tot roze tot dieppaars en op de meest vreemde plekken. Overal zagen we ze. Langs het kronkelende weggetje naar het ziekenhuis waar Peer z'n broer opgenomen was zagen we ze in het stoffige Zuid-Spaanse zand. De middenberm van de snelweg was door de oleanders één lang roze-wit lint geworden. In een droge, dorre rivierbedding waar helemaal niks meer wilde groeien zagen we een enorme wolk van roze en paars. Overal oleanders.

'Tot in lengte van dagen zullen de oleanders ons herinneren aan deze week,' zei schoonzus Els. Het was een week van verdriet geweest, van afscheid nemen van een ernstig zieke broer, van spullen uitzoeken en van praten. De week van de oleanders was het.

Wij gingen terug naar Nederland, mijn zwager bleef ernstig ziek achter in Spanje. We hielden telefonisch contact met hem maar de afgelopen week nam hij zijn toestel niet meer op. Gisteren hoorden we van zijn nederlandse huisarts in Spanje dat het heel, heel slecht met hem ging. En vanochtend kregen we te horen dat hij vannacht heel rustig in zijn slaap is overleden. De huisarts had tot op het laatst aan zijn bed gezeten. Vooral dat laatste was voor ons heel belangrijk. Hij was toch niet alleen geweest.

'Jullie komen me niet begraven hoor,' had zwager in juni nog gezegd, 'wat een onzin. Zorg er maar voor dat ik een mooie steen op mijn graf krijg later, dat heb ik liever.' We gaan dus niet halsoverkop naar Spanje nu. We gaan vandaag wel naar Oosterbeek, naar de zus van Peer, omdat je elkaar op dit soort momenten even vast wilt houden. Een telefoongesprek is dan echt niet genoeg.

En zojuist kochten we een oleander, die gaan we morgen in haar tuin zetten. Omdat die tot in lengte van dagen ons zal herinneren aan de man die niet meer is en de week dat we afscheid van hem namen.

Bruiloft

2006-09-01T10:55:00.000+02:00

Vorige week kregen we een mailtje waarin stond dat Jannie en Bill aanstaande maandag gaan trouwen. Ik was helemaal blij en oh, wat zou ik graag bij dat feest aanwezig zijn, maar dat gaat niet lukken. Van mijn werk vrij krijgen, dat had ik nog wel voor elkaar gekregen, maar de reistijd van 42 uur totaal, die nekt je. :-)

Ik ging dus op zoek naar een alternatief. Als rechtgeaarde Nederlander denk je dan meteen: we sturen een bloemetje. Ook in Australië hebben ze bloemisten en die zullen toch ook wel bezorgen? Ik klikte mezelf een slag in de rondte maar kwam er al snel achter; een bloemetje sturen was nogal prijzig (10 dollar = 6 euro).

Ik gaf niet op en klikte door en kwam zo terecht bij Jimmy's baskets in Mackay. En Jimmy is the man! Bloemen vielen af, dat was duidelijk, maar Jimmy bezorgt wijn, bier, chocola en teddyberen! Ik klikte me dus door Jimmy's site en selecteerde een fles bubbels. Daarna voegde ik nog een kaart toe met een leuke eigen tekst.

En aanstaande maandag stapt, aan de andere kant van de wereld, een man (of vrouw) in een auto om vervolgens aan te bellen bij Bill en Jannie. Zij doen dan de deur open en nemen ons cadeautje in ontvangst. Wat is het toch een geweldige uitvinding, dat internet!

Zwijmelen

2006-08-30T19:06:00.000+02:00

'Oei,' zei de tandarts toen ze vanmiddag in mijn mond keek. Geen uitspraak die je graag hoort als een tandarts in je mond kijkt. Vorige week donderdag was ik voor controle geweest, ze had twee gaatjes gevuld en de boel nagekeken, daarna mocht ik naar huis met een afspraak voor februari. Toen ik al bijna de behandelkamer uit was hoorde ik dat ze teruggaat naar Zuid-Afrika, het land waar ze vandaan komt. En dat vind ik erg jammer, want ze is én aardig én een goede tandarts.

Afgelopen maandag brak een vulling doormidden, gisteren belde ik en vanmiddag liep ik de behandelkamer weer binnen. 'Ik wilde je nog één keer zien,' zei ik, 'en dus brak ik een kies doormidden!' Ze kon er wel om lachen. Ik ook wel. Totdat dat 'Oei' volgde. Toen was ik stil. 'We moeten eef een foooto make,' klonk het Zuid-Afrikaans naast me, 'want ik wee nie of die hele vulling er af moe of dat ik genoeg hè met allen een reparasie.' Het blijft leuk, dat taaltje.

'Nou, je doet maar hoor,' verzuchtte ik, 'ik heb toch mijn dag al niet zo.'
Tandarts en assistente keken me vragen aan. 'Hoezo dan niet?' vroeg de assistente.
'Ach, jullie kennen het wel, hormonaal gedoe,' gromde ik.
Beide vrouwen knikten instemmend. Dát begrepen ze inderdaad.
'Eigenlijk moet je dan op de bank,' zei de assistente, 'met van die dikke sokken aan, een lekkere kop warme chocola en een goede jankfilm.'
'O ja, Out of Africa,' verzuchtte ik, 'met Robert Redford.'

Naast me begon de Zuid-Afrikaanse tandarts te stralen. Glinstertjes verschenen in haar ogen. 'Oooohhh... ja, Robert Redford, das ja een lekker ding ja!' En even zwijmelden we met z'n drieën over een man die er niet was uit een film die we niet zagen. Daarna kon de behandeling beginnen, en was ik helemaal Out of Africa en terug in Assen...

Aanbieding?

2006-08-28T18:47:00.000+02:00

Vorige week bestelde ik drie broeken bij Neckermann; twee voor mezelf en één voor Peer. Ze werden vlot afgeleverd en ze bleken ook nog alle drie te passen. Hoera voor Neckermann. En over de prijs valt ook nog wel wat te zeggen hoor, drie broeken samen voor nog geen zeventig euro, dat is nog eens fijn home-shoppen zeg. Tot zover niks te klagen. Maar als het daarbij zou blijven zou het een saai logje zijn nietwaar? Er komt dus nog meer...

Twee dagen na de bezorging werd ik gebeld door het Neckermann-service-centre:
'Goedenavond mevrouw, omdat u zo'n trouwe klant bent mag ik u een spèciale aanbieding doen!'
Het enthousiastme droop mijn oor binnen. Ik ging er eens goed voor zitten. Een speciale aanbieding, kijk, dat is natuurlijk altijd welkom.
'Vertel eens, wat heb je zo speciaal aan te bieden dan?'
'Nou u kunt drie dagen, met 2 personen overnachten in een hotel...'
'Zo, dat klinkt goed zeg!' Ik zag ons al gaan, geheel verzorgd, op kosten van Neckermann, in een hotel. Maar nee... er kwam nog meer...
'.. voor maar veertig euro!' jubelde ze in mijn oor.
'Oh.'
'En om het nog mooier te maken,' ze bouwde professioneel een stilte in en ging toen verder

'...mag ik u nòg drie overnachtingen aanbieden, voor 2 personen, he-le-maal gratis! Dan hebt u dus zes overnachtingen voor twee personen voor slechts veertig euro. Als dat geen geweldige aanbieding is?'

Ik haalde diep adem. En ging toen los:

'En dan moet ik zeker alle ontbijt en alle diners in het hotel nuttigen en dat zelf bijbetalen?'
'Eh... ja, dat wilde ik u nu net gaan vertellen.'
'Luister eens, dat heet gewoon Hotelbon hoor, wat jij me daar zo fantastisch aanbiedt. En dat kan ik, voor precies dezelfde prijs, ook bij Hotelbon zelf kopen. Dus het is helemaal geen aanbiediing en het is al helemaal geen fan-tas-tische aanbieding.'
'Eh... dat weet ik niet hoor...'
'Nou, neem het dan maar gewoon van me aan. Hotelbon, dat is het. Niks anders.'
'Ik begrijp hieruit dat u geen belangstelling heeft voor deze aanbieding?'
'Nog één keer dan: het IS geen aanbieding! En je hebt het goed begrepen, ik heb geen interesse!'
'Eh, nou, dan wens ik u nog een fijne avond'.'
'Ja jij ook hoor.'

Vanavond stuurde ik een mailtje naar Neckermann: dat ik als trouwe, lieve, geweldige klant best leuke aanbiedingen wil krijgen. Maar dat het dan wel een aanbieding moet zijn. En dat ze me, als ze me telefonisch producten willen verkopen, nooit meer moeten bellen!

Zondagmiddag

2006-08-27T20:07:00.000+02:00

Zus belde vanochtend op. Of we zin hadden om, net als zij, het stoomgemaal van Winschoten te bezoeken. Dat hadden we wel en dus belde ik mijn moeder. Of ze zin had om het stoomgemaal van Winschoten te bezoeken. En dat had ze! En zo gingen we met vijf man sterk op pad.

Het is, vind ik, altijd geweldig om te zien hoe vrijwilligers zo'n gemaal in werking houden. Ook al is het, zoals in dit geval, maar een aantal zondagen per jaar. Alles blonk en glom, het vuur loeide in de ketel en het grote wiel draaide rond en rond en rond. Toen we de boel bekeken hadden en er gezellig koffie hadden geleut bleek dat we nog tijd over hadden.

'Visje halen in Termuntenzijl dan maar?' stelde ik voor. Het voorstel werd in meerderheid van stemmen aangenomen en dus reden we richting Dollard. Prachtige luchten wisselden elkaar af, we zagen onweer, regen, stortregen, regenbogen, zon en witte wolken. Geweldig.

Via Delfzijl, waar we midden in het industriegebied een heel mooi oud kerkje ontdekten, togen we weer huiswaarts. Vol nieuwe indrukken en met een camera vol... jawel hoor!

Mini-ondernemer

2006-08-26T15:10:00.000+02:00

In de winkel van de Wybra stond, halverwege twee stellingen, een slee. Op de slee zaten spullen. De spullen waren niet te zien want er was een vuilniszak overheen getrokken. Naast de slee stond op de grond een leeg colablikje.
Tussen de twee stellingen stond een jongetje van een jaar of zeven. Blond koppie, rood fleecejackje aan, knopje in zijn oor. In zijn linkerhand had hij een doorzichtig plastic bakje met daarin wat geld. Niet veel, een paar munten maar. En hij stond twijfelend naar de stelling te kijken. Ik kon het natuurlijk niet laten en slenterde zijn richting uit.

'Hee kerel, is het moeilijk om te kiezen?'
'Ja mevrouw, want ik weet niet hoeveel geld ik heb. Kunt u me misschien zeggen wat ik kan kopen?'
Ik telde met hem zijn geld, drie munten van vijftig, twee munten van twintig, één munt van tien cent...
'Dat is precies twee euro,' zei ik, 'maar wat wil je dan graag kopen? Dan vertel ik je wel of het kan.'
Daar werd het niet echt gemakkelijker van. Hij wilde die zaklamp wel, of dat kon. Dat kon maar er zaten geen batterijen in. Dan was dat geen goede keus. Die motor, daarboven!, wees hij enthousiast, die was echt vet stoer. Maar dat ging niet want die was E 2,99. Die auto kon hij wel kopen, wees ik weer, maar dat was een stomme auto dus die viel af.

Terwijl we rondslenterden hoorden we hoe hij aan het geld was gekomen...
'Ik heb spulletjes verkocht,' vertelde hij, 'hier voor de winkel, op het plein. Maar ik ben niet zo netjes met het neerzetten en zo en daarom heb ik maar heel weinig verkocht denk ik.' Hij keek er een beetje sneu bij. Tja, het valt ook niet mee om ondernemer te zijn dezer dagen.

Uiteindelijk viel de keus op een voetbal. De bal lag, ingeklemd achter een stelling, helemaal in een hoekje. Natuurlijk. Samen visten we de bal uit de hoek. Er stond geen prijs op maar de juffrouw van de winkel wist te vertellen dat de bal E 1,99 kostte. Hoera! We hadden een winnaar hoor. Of hij er dan ook nog een rekenmachine bij kon kopen, vroeg hij de juffrouw. Ze legde hem uit dat het óf de rekenmachine was óf de voetbal. Beide kon niet. Wij waren inmiddels verder geslenterd maar hij riep me nog wel even toe: 'Het wordt een rekenmachine hoor!' Ik stak een duim omhoog en liep verder. Even later kwam hij van achter uit de winkel, de slee slierde achter hem aan, de rekenmachine zat onder zijn arm geklemd, het bakje met geld hield hij stevig in zijn hand.

Ik zette de pas erin en sneed hem zijn weg af. Mijn armen deed ik wijd terwijl ik riep: 'Hee, hoooo..... even stoppen!' Hij keek me vragend aan.
'Waar is je lege colablikje?' vroeg ik.
'Oh! Die staat nog achterin de winkel!' zei de mini-ondernemer terwijl hij licht kleurde. Hij draaide om en ging het blikje snel halen. Ik vervolgde mijn weg.

'Hee mevrou-houw?' riep hij me na.
'Ja?'
'Bedankt voor het zeggen hoor!'
En Dondersteen smolt. Ter plekke.

Opruimen

2006-08-25T18:46:00.000+02:00

Windows.
Diverse Drivers.
Macaffee AV
Macaffee FW
Office 2003
Frontpage 2003
Dell System Drivers
Ulead Photo Express
Outlook Express
Oh nee, toch Office 3000 Outlook
Internet Explorer oude versie
Internet Explorer 7 beta 3 (hij is gaaf!!)
Handysnap
Eye-dropper
Webalbum generator
Ad-Aware
Video Impression 2
InterWin DVD
Flickr Uploader
~~Maanrag~~
en 350.000 updates uploaden van windows
en evenveel keer opnieuw opstarten (nee, ik weet het wel, dat ìs niet zo, maar het vòèlt wel zo!)

En bij het installeren van één programma kreeg ik deze melding.

I'm a super-crack! ;-)
Kortom: Donders laptop is weer schoon en fris.

Visite

2006-08-24T16:54:00.000+02:00

Op het log van Noordmiep stond gisteren een enthousiast verhaal over Drop die onverwachts bij haar op visite kwam. Met de nieuwe camperbus was ze, samen met haar man @, helemaal naar Noord-Oost Groningen gereisd. Noordmiep had zelfs een foto van Drop geplaatst op het log, om te bewijzen dat het écht zo was (zie foto hiernaast). Toen ik gisteravond met Noordmiep zat te scrabbelen op JijBent schreef ze er enthousiast over.

Vanmiddag ging onze telefoon. 'Hallo, je bent thuis,' was de haarscherpe conclusie. 'Vinden jullie het gezellig als we een kop koffie komen drinken?' Dat vonden we. Ik scheurde dus door huis met de stofzuiger, deed heel snel de afwas in de machine, en toen... ding-dong: visite.

Uitvinders

2006-08-22T18:43:00.000+02:00

Het was gezellig gisteravond met de nieuwe Spaanse Schoondochter. Ze vond mijn eten lekker, ze heeft gevoel voor humor, ze bleek een slimme meid en is ook nog eens heel erg aardig. Helemaal goedgekeurd dus. Tijdens het eten vroeg ik haar dan ook niet meer het hemd van het lijf (dat had ik daarvoor al gedaan) maar bracht ik haar op de hoogte van dat wat altijd belangrijk is; dé verhalen over zijn jeugd!

Ik vertelde haar dus in geuren en kleuren over hoe ik op een goede dag (...) bij thuiskomst een accu aantrof in de kamer. Vanuit die accu liepen twee draden richting een glas met water. En toen ik destijds aan de heren van zeven en negen jaar oud vroeg wat de bedoeling was, was het antwoord: 'kijken of het ontploffen kan!' Ik heb ze toen met het hele experiment de deur uitgebonjourd. 'Vooruit, buiten expirimenteren jullie!'

Ik vertelde haar natuurlijk ook het hilarische verhaal van Oscar. Subzoon M. begon er helemaal van te glimmen en wist zelfs te vertellen dat hij Oscar nog steeds ergens had liggen.

'Het zijn dus nogal experimentele types, deze mannen,' zei ik tegen de Spaanse Schoondochter. Ze had pretlichtjes in haar ogen. Zij zag het wel zitten, dat experimentele kantje van haar lief.

Opeens vloog er een vlieg over tafel. Peer pakte zijn electronische vliegenmepding. Subzoon M. keek verheugd op en zei: 'Ik hoorde dat een man een apparaat heeft ontwikkeld waarmee je CD's met gevoelige informatie erop kunt vernietigen. De moderne papiervernietiger zeg maar. Maar ik denk...' hij keek peinzend en toen, verheugd: 'heb je een oude CD voor me? Eentje die al helemaal stuk is zeg maar?' Ik keek verschrikt opzij. Nee hè! Niet weer!

Peer stond op en pakte snel een CD, voor ik me kon bedenken zeg maar. Want Peer is wel van de experimenten. Die jongens hebben het natuurlijk niet van een vreemde. Het CD'tje werd op de vliegenmepper gelegd. 'Zou je dat niet even buiten doen?' probeerde ik nog. 'Welnee, gebeurt niks mee,' mompelde subzoon die al helemaal gebiologeerd naar de CD keek. Hij drukte op de knop en de vonken stuiterden over de bovenkant van de CD. Het leek wel een mini-vuurwerkje. Ondertussen liet de onderkant van de CD zijn beschermlaag los. Snippers CD-folie dwarrelden naar beneden. Over tafel. Over zijn kleren. Over de vloer. 'Eh... ik ga toch maar even naar buiten met dit ding,' sprak subzoon, licht blozend.

Ik keek naar de Spaanse Schoondochter. De Spaanse Schoondochter keek naar mij. En ik zei nog maar één ding: 'I rest my case!'

Catelaans

2006-08-21T17:44:00.000+02:00

Het is toch wat zeg, worden kleine kinderen zomaar groot. Toen ik mijn relatie met Peer begon was hij een klein mannetje van zeven jaar jong, deze subzoon van me. En nu komt hij straks hier eten. Met zijn vriendin. Voor het eerst samen bij ons aan tafel. En dat is best spannend hoor. Voor ons dan hè?

Ze hebben al een hele tijd een relatie samen maar ja, hij zat eerst in Portugal en toen in Brussel. En om het plaatje compleet te maken woont zij in Barcelona. Een échte Catelaanse is het. Dat krijg je met die mensen die internationale communicatie studeren, die zitten overal maar niet hier. En daar waar ze wel zitten worden ze verliefd. Ze reizen 1 keer per maand met een low-budget maatschappij naar elkaar toe. De ene maand hij naar Barcelona, de volgende maand zij naar hem. En omdat hij klaar is in Brussel en nu weer voor een half jaar in Groningen zal wonen komt ze eindelijk naar hier.

Dus ik duik nu zoeffff... de keuken in. Italiaanse pasta, lekker en gemakkelijk. Salade erbij. IJs na. En dan vragen we haar het hemd van het lijf, want zo hoort dat als je voor het eerst komt.

Passpiegel

2006-08-18T17:08:00.000+02:00

We zijn welgeteld twee hele weken bezig geweest om een huisje te zoeken op Terschelling voor onze meiden-vakantie in april. En we konden echt wel van alles vinden hoor, echt wel. Maar 'van alles' bleek allemaal al bezet te zijn. Nou vraag ik je, het is nog maar augustus hoor! Maar goed, Skwebbel, Henny en ondergetekende gaven niet op en gingen door met zoeken, graven, spitten in cyberspace. En vanochtend, verhip, daar was het huis dat we zochten. Aan zee, 100 meter van het strand, en met karakter. Althans, zo ziet het er op het plaatje uit, als een echt strandhuis van voor de oorlog.

Ik belde dus met de eigenaar en hoorde van hem dat het huis vrij was, hoera, en ook nog binnen ons budget past, driewerf hoera. Ik sprak met hem af dat ik even met Henny en Skwebbel zou overleggen en dat ik hem vanavond terug zou bellen. Ik overlegde, kreeg enthousiaste mailtjes terug van 'de meiden' en pakte dus om klokslag 20.00 uur vanavond de telefoon. Doel: boeking vastleggen en kijken of ik iets los kon peuteren over het interieur, want daar waren geen foto's van.

Ik hing meer dan een half uur met de eigenaar aan de telefoon die me, in plat Haags, te woord stond. En aangezien we een hartstocht delen kletsten we de minuten probleemloos weg. Toen we elkaar een beetje beter hadden leren kennen vroeg ik naar het interieur. Daar ging hij niks over zeggen, dat was een verrassing, zei hij. Ik deed mijn hoofd schuin, keek lief en zie: 'Ahhh... toe??' En hij lichtte een tipje van de sluier op. Ik ga er niks over zeggen, jullie zullen moeten wachten op de foto's in april.

Maar om een indruk te geven, aan het eind van het gesprek zei hij:
'Dan lees ik in het gastuh-boek dat ze d'r een passpiegel hebbuh gemist, mevrouw. Vanwege het tuttuh voordat ze d'r gaan stappuh. En dan lig ik dubbel van het lagguh en denk bij me eiguh: de komenduh vijf jaar géén passpiegel.' Bulderend gelach klonk in mijn oor.

Jo-na-than!

2006-08-17T16:45:00.000+02:00

Ik hoorde het al voor ik ze zag. 'Jo-na-than! Toe nou...' En toen ik de bocht om reed met mijn winkelwagen vol boodschappen zag ik ze ook. Een jongetje, het broertje van Jonathan, stond met z'n beide handen in zijn zij licht voorovergebogen Jonathan toe te spreken. Jonathan was jonger, ik denk een jaar of drie. En Jonathan was koppig, zo bleek.

Hij zat op de grond van de supermarkt, ter hoogte van de koekjes, en had zijn beide voeten om de achterste wieltjes van zijn kleine winkelwagentje geklemd. Met zijn beide handen, die wit zagen van de kracht die hij zette, hield hij de wagen vast. Jonathan ging nergens heen. Jonathan bleef zitten waar hij zat en verroerde zich niet.

'Jonathan, toe nou?' vroeg het oudere broertje licht smekend. Maar dat had geen resultaat.
'Mam?' riep het oudere broertje.
'Jahaaa?' klonk het van een gangpad verderop.
'Jonathan wil niet verder...'
'Oh, en waarom dan niet?' Moeder was kennelijk niet van plan om zelf de situatie in ogenschouw te nemen en vertrouwde volledig op het oudere broertje. Die weliswaar ouder was dan onze Jonathan maar toch zeker niet ouder dan een jaar of zes.
'Nou, ik denk dat hij ook koekjes wil...'
'Maar die krijgt hij niet!'
'Nee, dat weet ik ook wel maar hij wil niet verder!'
Moeder zei niks meer. Ze stond vast en zeker met haar hoofd tussen de veertig soorten pastasaus te bedenken wat de lekkerste was.

'Jonathan, toe, sta op! Je krijgt wel koekjes hoor, echt wel.' Het broertje gaf niet op.
Jonathans hoofd ging omhoog in reactie op de gedane belofte. De vingers die om het karretje geklemd zaten werden iets minder wit. Het verzet brak.
'Kom maar mee,' zei het oudere broertje op een heel lief toontje.
Jonathan stond op en liep achter hem aan. Hoera!
'Vanavond krijg je ze hoor, die koekjes,' zei het broertje nog.

Even later hoorde ik weer...
'Jo-na-than!'
Kennelijk had Jonathan ontdekt dat de beloofde koekjes niet kwamen. Vanavond was nog ver weg. Hij was nu hier, in luilekkerland, en was dus gewoon weer op de grond gaan zitten, de vingers om het karretje geklemd, de voeten om de wieltjes. Ik liep glimlachend door. Om andersmans dwarse kinderen kan ik altijd heel erg lachen. En toen ik de kassa voorbij was en met de boodschappen richting schuifdeur liep hoorde ik het nog...

'Jo-na-thàn!'

Scoot-mobiele-bejaarde

2006-08-15T18:48:00.000+02:00

Toen ik van mijn werk wegreed zuchtte ik eens heel diep. Het was zo'n dag waarvan je er niet teveel wilt hebben. Dweilen met de kraan open. Maar goed, de klok had vijf geslagen en ik mocht naar huis.

Ik reed het parkeerterrein af en ging staan wachten voor de, altijd drukke, Sationsstraat. Links had kennelijk net het licht op groen gestaan, een stroom auto's reed richting binnenstad. En ook van rechts waren er meer auto's dan me lief was. En toen zag ik hem, de oude man op de scootmobiel. Hij tufte met een heel rustig gangetje richting station. Dik tachtig jaar was hij denk ik. En hij wilde afslaan. Mijn richting uit. Dan moest hij die drukke straat oversteken. Ik ging er eens even goed voor zitten, de hand op de gsm om heel snel 112 in te kunnen toetsen.

De stroom auto's ging gewoon door. De oude man stopte en stak vervolgens zijn prachtige oude mannenhand uit. De hand ging, in korte bewegingen, van hoog naar laag. 'Rustig aan jongens,' leek hij te gebaren, 'ooit zijn jullie ook oude knarren op een scootmobiel en ik moet toch echt even oversteken'. Hij gaf een klein beetje gas en stopte. Weer een klein beetje gas en stoppen. Gas, stoppen, gas, stoppen, en dat vergezeld van die mooie, oude hand. De stroom achteropkomend verkeer had het door, zij stonden stil. De stroom tegemoetkomend verkeer reed nog door maar ook zij konden de man niet meer negeren omdat hij al stoppend, optrekkend en gebarend, op het midden van de weg was beland. En toen stopte eindelijk ook het tegemoet komende verkeer. Ik ontspande mijn hand en liet de gsm los.

De oude man zag dat hij overwonnen had en reed naar de overkant. Een enorme grijns ging van het ene oude oor naar het andere en pure pret spatte uit zijn ogen. Grijnzend stak hij de straat over en toen hij aan de overkant was zwaaide hij nog één keer. Als een lassowerper zonder lasso draaide hij met zijn hand boven zijn hoofd. 'Toe maar jongens,' zei de hand, 'ga maar weer door met jullie drukke levens'.

En ik kon, dankzij zijn actie, ook optrekken om naar huis te rijden want alles stond even stil. Mijn vermoeidheid van de dag hard werken was op slag weg. Deze scoot-mobiele-bejaarde rules!!

Flarden

2006-08-13T22:51:00.000+02:00

Het water kwam met bakken uit de hemel toen we richting Zoeterwoude reden. We gingen file in, file uit, en het regende maar door. 'Zou het dan toch mogelijk zijn?, dacht ik, 'dat onze stelling dat we altijd mooi weer hebben dit weekend in het water gaat vallen?' Om 17.00 uur kwamen we op de camping aan, om 17.15 uur stopte de regen en even later wandelden we aan het strand van Katwijk aan Zee. Gelukkig, de weergoden waren nog steeds met ons...

Zaterdagochtend werden we wakker met zon. Ik installeerde me buiten de caravan met een lekker boek en hoorde gepiep. Een moederkip met zes grote kuikens scharrelde om mijn voeten. Kamperen bij de boer.

'Zullen we dan via een omweg naar Leiden fietsen?' stelde ik voor. Peer vond het een goed idee. Na slechts 10 minuten fietsen trokken donkere wolken zich samen. 'Zullen we toch maar rechtstreeks naar Leiden karren?'

'Als Rembrandt hier heeft zitten schilderen dan was hij een nog grotere meester dan wij denken,' mopperde ik terwijl we door het donkere atelier strompelden. Buiten las ik 'reconstructie atelier'. Okee, dan klopt het weer, Rembrandt had daar helemaal niet zitten schilderen!

We sloegen de hoek om en stonden voor de Latijnse school. Rembrandt had er op school gezeten. 'Stel je voor,' zei ik, 'ooit liep Rembrandt hier door deze zelfde straten en keek naar dezelfde huizen als wij, is dat niet geweldig?'

'Willen we die kwarktaart of toch die andere?' stond ik te twijfelen bij de Hema.

Toen we terugfietsten naar de camping barstte de regen weer los. Ik wist niet dat mijn spijkerbroek zo nat kón worden. Eenmaal terug in ons kerrevennegie ging de kachel aan en kwam een borrel op tafel, droge kleren, hapje, lekker boek, even de foto's terugkijken. Het leven was niet verkeerd.

Zondagochtend was zonovergoten. We ontbeten en zetten vervolgens een grote pot koffie. Toen gingen we buiten zitten, in de zon, scharrelende kippetjes rond onze voeten. Even later verscheen onze visite. Ze brachten taart mee en zelfs slagroom en heel veel gezelligheid.

We reden door het groene hart, met eerst veel wind tegen en later diezelfde wind lekker mee. Groene weilanden, sloten en boezems, molens, veel molens, prachtige boerderijtjes langs de waterkant en een hsl-lijn die zomaar onder de grond verdween opdat het hart ook groen kon blijven.

'Viel het Groene Hart mee of tegen,' vroeg ze. 'Nou,' zei ik, 'daar moet ik even overnadenken... Het viel niet tegen, dat zeker niet.'

In de auto onderweg naar huis dacht ik nog eens na over die vraag. Het Groene Hart was wel degelijk mee meegevallen, want ik had eigenlijk alleen maar polder verwacht en veel water. De slingerende weggetjes, molens, dijken en buurtschapjes hadden me prettig verrast.

Maar rijdend door Het Groene Hart met overal langs de rand hoge flats en snelle wegen besefte ik weer eens hoe bijzonder het is om in een provincie als Drenthe te wonen. Waar ruimte, rust en stilte om de hoek te vinden zijn. Uitgestrekte bossen en hei zover het oog reikt en nachten met sterrenhemels. Stilte, echte stilte. Als je hier je hele leven al woont vergeet je heel gemakkelijk hoe bijzonder dat is.

Puber de Bouvrie

2006-08-10T12:31:00.000+02:00

Toen ik even bij de Kwantum rondscharrelde zag ik hem, op de afdeling verf en behang, voor me lopen. Hij was een jaar of elf denk ik. Net puber of net nog niet. Zo'n beetje slungelachtig, opeens heel hard gegroeid en nog niet goed wetend wat te doen met al die extra centimeters arm en been.

In zijn hand had hij een rol limegroen behang. Kekkie kleurtje wel. Hij keek er peinzend naar. Dacht diep na. Deed vijf stappen naar voren en pakte een blik verf. Licht lila, zag ik op de deksel. Hij hield de verf naast de rol behang. Keek nog peinzender, tuitte zijn lippen en dacht diep na. Legde de verf terug en pakte een nieuw blik. Tikkeltje donkerder lila verf. Hield het blik weer naast de rol behang. Deed zijn hoofd schuin. Draaide zich om en riep...

'Mààààààààm!!'

Flard-feest

2006-08-09T20:18:00.000+02:00

Een aantal maanden geleden kregen we een mailtje. 'We worden dit jaar samen honderd,' zo viel er te lezen, 'en dat willen we graag vieren!' Maar omdat dit gezin van man, vrouw en twee jonge kinderen niet kweetniethoeveel mensen tegelijk op bezoek wilde hebben bedachten ze een nieuw fenomeen: flardfeest. Ze vieren hun honderdjarige gezinsverjaardag in flarden. En voor die flarden kon je je online inschrijven. Sommige flarden waren binnen, andere buiten, bij sommige kon je eten, bij andere bewegen en bij weer andere spelletjes doen.

Ik surfde naar hun speciale website en klikte langs alle mogelijkheden. Klik picknicken, leuk, klik, roeien op de plas, leuk, klik, gourmetten, leuk, klik, 'fietsen in het Groene Hart'... 'Yes,' riep ik, 'dat is hem hoor, onze flard!' Peer was het helemaal met me eens want we hebben al op vele plaatsen in Nederland gefietst maar nog nooit in het Groene Hart. En dus klikte ik onszelf bij dit flardfeest naar binnen. Zo. Klaar. Het aftellen kon beginnen. Nog maanden te gaan, maar wij hadden een flard-afspraak.

En nu is het bijna zo ver. Aanstaande zondag vindt het flardfeest plaats. En, omdat wij van ieder feest een nog groter feest willen maken, besloten we -ook al maanden geleden- dat we dan ook wel het hele weekend in het Groene Hart konden gaan kamperen. Bij een boer. En een boerin.

Vrijdag vertrekken we dus richting Hart. En, zoals de vaste lezers van dit blog weten, wij hebben al-tijd mooi weer als we vakantie hebben. Maar of dát dit weekend ook bewaarheid zal worden? Nou ja, maakt niet uit. Feest is het. En onder de luifel zitten we altijd droog.

Buienradar

2006-08-07T18:55:00.000+02:00

Skwebbel wees me vorige week op de site waar een buien-radar draait die wél actueel is. Tot op 10 minuten nauwkeurig zelfs. Met een voorspelling voor het komende uur. En sinds die ontdekking vertrouw ik er blind op. Heerlijk is het om, vlak voor ik van mijn werk naar huis fiets, even te kijken of ik wel of geen regenpak aan moet trekken. Nooit meer overvallen worden door zo'n plensbui. Nooit meer twijfelen 'zal ik er doorheen of toch maar wachten?', nooit meer die onzekerheid. Als het regent kan ik online zien wanneer het droog is. Of constateren dat het alsmaar door zal blijven plenzen natuurlijk...

Vanmiddag, vlak voor onze middagpauze, keek ik dus even op de buienradar om te zien of ik ook een jas aan moest. En dat moest. Er kwam een dikke bui aangesneld, precies richting centrum. Die ging in het komende half uur zeker vallen. En dus liep ik naar de kapstok. 'Onzin,' sprak stagiaire M., 'het gaat echt niet regenen hoor!' Ook collega S. vond dat hij wel zonder jas naar buiten kon. Ze lachten me er nog net niet om uit maar daar scheelde niet veel aan!

Drie maal raden wie er niet van overkapping naar overkapping hoefde te hollen in onze middagpauze.

Markt

2006-08-06T15:58:00.000+02:00

Het was markt in Norg en het was lekker weer. Een prima combinatie. Mam wilde wel met ons mee en ook haar vriendin Grietje zag het wel zitten om de markt over te slenteren. Met z'n viertjes togen we dus naar Norg-centrum.

Het bleek een leuke markt te zijn. Veel kraampjes, nog niet zo druk maar toch genoeg mensen om het gezellig te vinden. Mam kocht eindelijk, een boodschappenshopper. Een hip, volledig inklapbaar, model. Een andere wilde ze ook niet hebben, zo had ze al meerdere malen stellig verklaard, want dan leek ze net een oud wijf (ik citeer hierbij vrijmoedig mijn moeder).

Op dezelfde markt zag ik een man lopen met een knalgeel boxershort met daarboven een shirt dat spande om zijn behoorlijk te dikke buik. Maar het mooiste was toch wel zijn haar. Half lang, onderin nog licht golvend van een oude permanent, bovenin zo plat als een dubbeltje. En alsof dat nog niet erg genoeg was zat onderin ook nog het geel-blond van een oude kleuring. Bovenop was het dun en onbestemd van kleur. Het was een plaatje van een kerel. En hij stond, alsof het beeld nog niet compleet genoeg was, te kijken naar.... kappersstoelen! Broehaa. Ik kon er jammergenoeg niet onopvallend een foto van maken en het leek me nou niet bepaald een type kerel die graag voor me zou gaan poseren.

We vermaakten ons dus prima op die markt in Norg. We kochten twee batterijen en een magnetische steen en verder niks. We aten een hamburger en een ijsje en keken veel mensen. Er waren mooie spullen maar vooral ook veel lelijke, waarbij dit wat mij betreft de topper van de dag was!

Draadjesvlees

2006-08-05T18:12:00.000+02:00

Mijn moeder kan heel lekker koken. Dat heeft ze geleerd van mijn oma (zie logje hieronder). En ik, ik kan heel aardig koken maar sommige gerechten willen, tot mijn grote frustratie, maar niet lukken. Draadjesvlees is daar één van. Ik kan het niet voor elkaar krijgen om het vlees lekker mals te laten worden. Het is en blijft schoenzolenvlees. Alle goede tips van mijn moeder ten spijt.

En toen kocht ik, voor mijn verjaardag, die nieuwe pan. En ik besloot het nog een keer te proberen. Met de tips van mijn moeder (en oma) in het achterhoofd ging ik richting cyberspace op zoek naar een forum over draadjesvlees. En daar kwam ik er achter dat ik absoluut niet de enige ben met dit probleem. Frustraties vlogen over mijn scherm. Mensen die het, net als ik, al tig-keer geprobeerd hadden en het maar niet voor elkaar kregen. En, in reactie daarop, alle tips die je maar bedenken kunt. Je moet tomaten toevoegen, zo las ik, azijn moet er bij schreef de èèn, ik voeg altijd rode wijn toe, schreef de ander. Eerst aanbakken, dan het vlees uit de pan en dan afblussen, was een mening. Onzin, reageerde iemand daar weer op, gewoon water er bij pleuren, gas laag en geduld, komt altijd goed. Tomatenketchup moet er zeker bij in, welnee cola moet je er bij doen, ik zeg het je, marineren met ketjap, dat is veel beter. Het was vermakelijk leesvoer, dat kan ik wel zeggen. Maar een eenduidig recept bleek er dus niet te zijn.

Ik schraapte dus maar allerlei stukjes van recepten bijelkaar die mij wel goed in de oren klonken (vlees, margarine, ui, laurier, peper, zout, azijn, ontbijtkoek). En zo ging ik, vanmiddag om 13.00 uur, van start. Om 17.30 uur was het klaar. En, wat nog beter was, het was eindelijk gelukt! Hoera voor de pan. Hoera voor oma en moeder. Hoera voor het internet. En hoera voor mezelf.

'Je mag blijven,' sprak Peer me grijnzend toe vanaf de andere kant van de tafel nadat hij zijn bord er bijna bij opgegeten had. Pffft... dat spande er toch echt even om zeg! ;-)

Spreekwoorden

2006-08-04T19:42:00.000+02:00

'Nou ja zeg, we zijn geen Haarlemmerolie!' riep ik laatst op mijn werk uit toen èèn van de collega's geacht werd op twee plekken tegelijk in te vallen. En dat terwijl bij onszelf het werk toch ook gedaan moest worden. Twee collega's keken me verbaasd aan. 'We zijn geen wat?'

Nou was het me al vaker opgevallen dat de "jeugd van tegenwoordig" ze niet meer kent: spreekwoorden en gezegdes. Toen Peer z'n jongens nog op de basisschool zaten, en dat is toch al weer een behoorlijk aantal jaren geleden, bleek al dat het aanleren van spreekwoorden niet meer tot de basisopleiding behoort. En ik was er van overtuigd dat ik het daar geleerd had, op de lagere school, bij meester Jongsma en meester Kosters.

Gisteren, onderweg naar het mooie maar natte Terschelling, vroeg Skwebbel: 'Wie wil er een oma-snoepje?' Haar oma was ook mijn oma en toen ze het zakje opentrok ging er een glimlach om mijn mond. IJsbonbons van Fortuin, de enige echte Oma-snoepjes! Mijn gedachten flitsten even een kleine vier decennia terug. Ik zag mezelf weer zitten, bij oma aan de eettafel voor het grote raam. Het pluche kleed op tafel, de altijd bloeiende begonia's in de vensterbank, het tikken van de klok. Een gevoel van geborgenheid. En dan oma, altijd gekleed in haar gebloemde jasschort, die me vroeg: 'Wost een snoepie wicht?'

Ik pakte het snoepje aan, begon aan het papiertje te peuteren (dat tegenwoordig van plastic is gemaakt en lang niet meer zo gemakkelijk opengaat als vroeger) en toen ik de 'bon-bon' omdraaide wist ik het weer. Ik slaakte een kreet van herkenning. Mijn kennis van speekwoorden en gezegdes kòmt helemaal niet van de lagere school. Die kennis, zo herinnerde ik me opeens weer, komt van de snoepjes van Oma!!

Nattigheid

2006-08-03T22:05:00.000+02:00

Toen we vanochtend om 06.00 uur (!) uit Assen vertrokken kwam de zon prachtig op boven de mistige velden. Tegen de tijd dat we in Harlingen aankwamen zat de blauwe lucht achter ons en hingen donkere wolken boven het wad. 'Niet best,' concludeerde Skwebbel. Meer tekst was eigenlijk ook niet nodig.

Toen we een uurtje later bij Hotel Nap op het terras allerlei vormen van regen voorbij hadden zien komen besloten we het er toch maar op te wagen. We hadden immers alle drie een fiets gehaald bij Thijs? En er was zelfs een mandje waar Hera in kon. We hadden regencapes gekocht dus, what the heck, we gingen fietsen! Bij Zeezicht trokken we de charmante regencapes aan en dat leverde meteen de eerste hilarische beelden van vandaag op. Het was nog een heel gedoe om Hera vastgesnoerd in een fietsmand te krijgen maar een klein kwartiertje later reden we dan toch West uit. Langs De Walvis richting West aan Zee. Na nog geen kilometer stroomde het water bij straaltjes in onze nek en waren de broekspijpen doorweekt. Hera zat als een verzopen kat in dat mandje en keek ons aan met zo'n blik van 'wat doen jullie me aan zeg?' en het duurde dan ook niet lang voor we besloten: kappen hiermee. We keerden de fiets en reden terug naar West. Maar wat te doen? We hadden immers een missie?

Het openbare vervoer bracht uitkomst. We lieten ons eerst bijna afzetten door een taxichauffeur die blij lachend vertelde dat een ritje naar Midsland aan Zee zes euro zou gaan kosten. Per persoon. Nou, dát doen we dus niet hè, 18 euro betalen voor die paar kilometer. We namen dus de bus. Twee euro p.p. voor een kaartje en Hera mocht gratis mee. Waarschijnlijk omdat de chauffeur medelijden met haar had. Tegen die tijd was ze echt doorweekt.

We reden richting Midsland aan Zee met een tussenstop in Midsland om te tanken! Ja, op Terschelling kan dat hoor, dat je op een reguliere busverbinding stapt en je dan onderweg even een tankstop maakt. Maar uiteindelijk kwamen we aan op ons doel van vandaag: de vakantiewoningen van Midsland aan Zee. Het was inmiddels (bijna) droog dus we wandelden de drie geselecteerde panden langs. Nummer 1 werd meteen afgekeurd vanwege een te grote afstand naar zee en zuurstokkleuren, pand 2 bleek inderdaad -zoals al werd vermoed- heel raar onder in een duinpan te liggen en pand 3 -op papier de beste van de drie- deed ons niet echt juichen. We liepen dus naar strandtent De Branding voor overleg, warme chocolademelk en een hapje eten. En terwijl we de strandopgang opliepen zagen we het huis. 'Hee, is dat niet wat?' riepen we bijna in koor. De die ochtend ontvangen VVV-gids bracht uitkomst. Het huisje voldeed aan (bijna) alle eisen. Klaar! Missie geslaagd. En goed dat we gegaan waren want anders hadden we toch mooi verkeerd gezeten...

De bus bracht ons even later weer terug naar West waar we de fietsen maar inleverden. Het regende, miezerde en goot afwisselend. Van fietsen kwam niks meer. We hadden ze nog niet afgegeven bij de fietsenhandel of de zon brak door en het werd stralend weer. Het was duidelijk, we hadden onze missie volbracht en konden nu weer gaan doen wat we normaal gesproken ook altijd doen op Terschelling: genieten van zon, zee en lekker eten. Niet veel later streken we neer op ons favoriete terras waar ik heerlijke nacho's kreeg voorgeschoteld en Skwebbel en Henny zich de vingers opvraten bij de befaamde champignons in knoflook. Koffie. Nog een koffie. Keuvel, keuvel. Nog wat drinken. We kwamen er helemaal van bij. Hera sliep tegen die tijd als een blok op haar nieuwe lime-groene handdoek. Ze zit in de inprentingsfase en had vandaag zoveel indrukken opgedaan dat haar poten de hele nacht onrustig zullen bewegen denk ik, als ze in haar dromen nog een keer in de fietsmand zit, de zee ziet, door de regen loopt en veel, heel veel aandacht krijgt van voorbijgangers. 'Aaaahhhh... wat een moppie, hoe oud is ie?' Waar hadden we dat eerder meegemaakt?

Het was een lekker dagje. Vroeg op. Veel reizen. Veel zien. Regen, zon, zee, en zand op een hondeneus. Genieten en veel lachen. Het was gezellig maar nu gaan de luiken dicht. Donder is moe. Maar voldaan.

Regen

2006-08-02T16:12:00.000+02:00

De afgelopen drie jaar dreigde het, op de dag van Peer z'n verjaardag (28 juli) te regenen. Drie jaar geleden spanden we dus een heel groot dekzeil over de tuin. We waren er de hele middag zoet mee om het ding er goed in te krijgen en 's avonds bleef het droog.

Vorig jaar, weer kans op regen. Weer het dekzeil er in én de partytent. Een enorm karwei om op te zetten, die partytent want als je in de ene hoek de stokken in elkaar hebt donderen ze in de andere hoek weer uit elkaar. Eigenlijk moet je een klein legertje stokkenhouders tot je beschikking hebben om hem snel op te zetten. En omdat wij met z'n tweetjes zijn duurde ook dat weer een hele poos. En 's avonds... bleef het droog!

Afgelopen vrijdag, weer kans op regen. Inmiddels hadden we de tarp gekocht, die hing in no-time boven het terras. Maar ik besloot dat we toch ook de partytent er maar bij op moesten zetten en dus waren we weer de hele middag zoet en 's avonds... u snapt het al, geen drup! Gelukkig niet.

En nou ga ik morgen met Skwebbel en Henny naar Terschelling. De voorspellingen zijn, op z'n zachts gezegd, niet best. Buien, net als vandaag, en dan tussen die buien door droog. De combinatie fietsarrangement-buien is niet zo'n fijne dus ik besloot tot maatregelen. De partytent meenemen gaat te ver. Er moest dus iets anders bedacht worden. En dus kocht ik me gisteren zo'n wegwerp-regencape. Voor wel vijftig cent bij de Wibra. En nou maar hopen dat die cape hetzelfde effect heeft als de partytent op Peer z'n verjaardag. Want dan houden wij het wel droog morgen.

En zo niet... dan zit er niks anders op dan van kroeg naar kroeg te gaan. Van de Walvis naar Paal 8, van Paal 8 naar De Branding, van De Branding naar La Grotta en van La Grotta naar Zeezicht. Als het dan echt niet anders kan dan regenen dan is dat wel een heel goed plan B. lijkt me!

Huisjesjacht

2006-07-31T20:07:00.000+02:00

Zoals de vaste lezers van dit blog weten ga ik èèn keer per jaar met Skwebbel en Henny een weekje op vakantie. Voorheen gingen we naar Terschelling, dit voorjaar genoten we van Portugal maar afgelopen vrijdag besloten we volgend jaar tóch weer Terug naar Terschelling te gaan. Omdat lekker. Omdat zee. Omdat fijn. Heel fijn. Maar we wilden nu wel eens naar een ander huisje. En dus kon de huisjesjacht beginnen.

We hadden nogal een wensenlijst, dat moet ik er bij zeggen. We wilden een vrijstaand huisje, Hera moest wel mee mogen, er moest zicht zijn dus niet een bungalow in een duinpan maar het liefst eentje bovenop een duin, de zee moest vlakbij zijn zodat we 's avonds zo naar het strand kunnen en we moeten ook nog wat luxe hebben, een vaatwasser bijvoorbeeld, of een oven, en iemand die de eindschoonmaak voor ons doet is ook wel fijn. Een ster meer hebben we liever dan een ster minder. En oh ja, het mag natuurlijk niet teveel kosten want we zijn wel Drenten hoor!

Na intensief speurwerk vonden we een aantal objecten die wel aan onze eisen voldeden. Maar toen wisten we het niet meer. Want op die foto's van de VVV of internet krijg je niet echt een goede indruk, soms zelfs he-le-maal geen indruk...

'Weet je wat?,' zei Henny, 'we gaan er donderdag gewoon naar toe. Inspectie der huisjes!'
'Goed plan,' zei ik, 'en dan huren we fietsen en dan doen we bij Henny de laptop onder de snelbinder en dan scheuren we het hele eiland over, al die huisjes langs!'
(als je weet hoe dol Skwebbel en Henny zijn op fietsen dan besef je welk een hilarisch leuk plan dat is...)
'En dan gaan we bij al die huisjes vragen of we binnen mogen kijken,' zei Skwebbel.
'Nee! Niks vragen, gewoon naar binnenloeren, alsof de huidige gasten er niet zijn.'
'Of op het terras gaan zitten van zo'n huisje, tussen de Duitse badgasten, en dan vragen: Darfen wier ein bisschen binnen herum sjouwen? Wass sagen sie? Kaffee? Nou gerne zeg! Kuchjen da bei?'
Het plan werd alsmaar hilarischer. Zoals dat gaat met dat soort plannen.

En normaal gesproken zou het hierbij blijven. Wilde plannen. Dikke lol. Verder niet. Maar zo niet bij ons. Nee mensen! Aanstaande donderdag om 08.30 uur stappen wij in Harlingen op de boot. Voor het Terschelling-fiets-arrangement van rederij Doeksen. En dan fietsen we naar zee en zoeken die huisjes op. Allemaal. We gaan niet naar binnenloeren, want zo zijn we niet, en we gaan al helemaal niet bij de Duitse gasten op het terras zitten. Nee, dàt doen we niet. Maar we nemen wel een goede verrekijker mee (of drie) en fototoestellen. En dat het genieten wordt, en lachen, gieren, brullen, dat is zeker.

Meer

2006-07-30T15:14:00.000+02:00

We wilden vandaag wel iets doen. Wandelen, kanoën, iets bezoeken... het werd toch, na lang beraad, weer een stukje fietsen. Niet zo ver dit keer, daar had Donder niet zo'n zin in. Peer opperde een rondje Zuidlaardermeer. Dus dat deden we. Een rondje dat vooraf door mij werd bestempeld als: saaaaaai.

En dat was het niet. We zagen weilanden met donkere wolkenluchten er boven (dat is weer eens wat anders als alsmaar zon, zon, zon...), slootkanten met roze bloemen, sloten met een soort mini witte waterlelies, enorme biologische biefstukken, een schattig fietspontje, gratis en zelf te bedienen, een palingrokerij waar we natuurlijk een pondje paling scoorden, hooglanders die verkoeling zochten in het water van een natuurgebied en molens. Fotomogelijkheden genoeg dus!

Het was heerlijk fietsweer, niet te warm, niet te koud en af en toe, heel af en toe, een verdwaald sputtertje regen om ons koel te houden. We hoefden de jassen er niet eens voor aan, zo weinig was het. En op het eind zagen we het bootje van de kleine (lutje) Berend Botje. Want toen waren we, met 21 kilometer op de teller, weer terug in Zuidlaren.

Bouwbedrijf

2006-07-29T14:06:00.000+02:00

Het gaat dan nu toch echt gebeuren hoor, we krijgen een draadloos netwerk. Zwager Chris kwam een uurtje geleden binnenstappen met zijn reddingskoffer (lees: laptoptas met alle benodigdheden die je maar nodig kunt zijn bij het bouwen van zo'n netwerk). Hij keek helemaal vrolijk.

'Jij vindt het echt leuk hè, dit soort klussen?' vroeg ik.
'Nou écht wel!' glom zwager Chris me tegemoet.
'Dus we hoeven ons niet schuldig te voelen dat we jou je vrije zaterdagmiddag ontnemen?'
'Nee hoor, dit is voor mij zeker geen straf.'
Ik was gerustgesteld.

De mannen spraken hun mannentaal terwijl ik nog een rondje mailde, scrabbelde en surfend over het net ging. Ik zit straks immers zonder verbinding? Oef. Als ik dat maar overleef. Ze zijn nu even naar de stad, deze heren van het netwerkbouwbedrijf. Daar kopen ze een modem/router en een wireless kaartje voor mijn laptop. En dan zit ik, als alles goed gaat, vanavond wellicht helemaal draadloos in de tuin te internetten. Wow, dát is pas luxe!

PS: bedankt voor het duimen van gisteravond. Het heeft werkelijk geweldig geholpen. We zaten, tot de laaste gasten weggingen, in de tuin.

EDIT: Bob De Netwerkbouwer kwam met een klein pruillipje terug uit de stad. Drie computerwinkels bezocht, nergens was het door ons gekozen model modem op voorraad. Snif. Snik. Inmiddels is het apparaat besteld en wordt hij dinsdag verwacht. Dat wordt dus niet in de tuin zitten vanavond. Maar gezien het feit dat zich op dit moment een onweersbui ontwikkelt, net ten zuiden van Assen, is dat ook niet echt erg te noemen...

Er is er...

2006-07-28T18:46:00.000+02:00

één jarig, hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is HIJ. Wij zijn er klaar voor, laat de visite maar komen. En als jullie nou allemaal even duimen voor een droge avond in Assen? Mooi! En bedankt.

Code 901

2006-07-26T17:00:00.000+02:00

Het is u wellicht opgevallen; het is warm. Wat heet warm... het is heet! Maar dat maakt allemaal niet uit. We gaan gewoon aan het werk en doen waar we voor betaald worden. Dat hoort zo tenslotte. Bovendien is het, tot een uur of drie 's middags, best te doen in ons gebouw. 's Morgens zetten we alles tegen elkaar open en tegen 11.00 uur doen we alles dicht. Zo houden we het redelijk koel. Althans een groot deel van de dag.

Toen ik vanochtend op mijn werk aankwam bleek dat ook onze directeur, die helemaal in Leeuwarden zetelt, ontdekt had dat het niet warm was maar heet!
'We hebben leuke mail,' zei collega Hejemato toen ik binnenstapte.
Ik keek verbaasd haar richting uit.
'Nee, ik zeg niks, gewoon zelf even kijken.'
Ik zette dus mijn kopje koffie op het bureau en startte de computer op.
De mail opende zich...

'Wat mij betreft mogen jullie vandaag om 14.00 uur naar huis. Dan zal de hitte wel zo'n beetje op z'n hoogtepunt zijn,' zo schreef de directeur aan alle medewerkers. 'Boek de uren maar weg onder code 901.'

Nou zegt jullie dat natuurlijk niks; code 901. Maar ik begon er licht van te juichen. Code 901 staat voor: Bijzonder verlof. Vrij op kosten van de baas! Op een bijzonder warme, nee, hete dag. Dat heet nog eens een fijn bericht op de vroege ochtend!

Schootcomputer

2006-07-25T18:42:00.000+02:00

We hadden er al vaak over gehad, hij en ik. Dat zijn computer wel heel erg oud werd, dat het ding ook wel heel veel herrie maakte de laatste tijd, dat we eigenlijk die hele computerkast wel kwijt wilden uit de kamer en dat een draadloos netwerk met twee laptops eigenlijk wel ideaal zou zijn. Maar het was er maar steeds niet van gekomen. Tot gisteren de folder van de Dixons kwam.

'Kijk eens..' wees ik richting folder. Peer deed wat hem gevraagd werd. 'Hmmm... mooi ding,' was het antwoord. 'Als we die nu eens aanschaffen?', ging ik verder. 'Je bent tenslotte vrijdag jarig en we hebben er nu wel lang genoeg over gepraat lijkt me.' Naast me op de bank begonnen twee ogen jongetjesachtig te glimmen van plezier. En zo werd besloten dat ik vandaag naar de Dixons zou gaan om de Acer te halen.

Ik ging vanochtend eerst naar het werk maar om klokslag 09.30 uur stond ik bij de winkel op de stoep. Bij wijze van bijzonder vroege middagpauze zeg maar. Ze waren nét open. Ik liep de heerlijk gekoelde zaak binnen en begaf me linea recta richting kassa.
'Goedemorgen mevrouw, waarmee kan ik u van dienst zijn,' kwijlde de verkoper me toe.
'Ik wil graag een laptop.'
Ik zag hem ter plekke vrolijker worden. Net open en dan meteen een laptop verkopen, dit ging een goede dag worden.
'Dat kan natuurlijk, loopt u maar even mee...'
Nou is mijn ervaring dat verkopers in computerzaken altijd een beetje neerbuigend doen richting vrouwen. Alsof wij van niks weten. En dit slijmerige exemplaar was niet beter als zijn voorgangers.
'Kijk mevrouw...' (hij zei het niet, maar ik hoorde hem toch echt '-tje' er achteraan denken) ...hier staan wel wat mooie modellen.'
'Ik wil graag de Acer 1642, met 1.7Gigahertz processor, 1Gig geheugen en 100Gig harde schijf, die dus!' wees ik naar de Acer in de vitrine.
'Prrrrrima keus mevrouw (-tje), dat is een heel mooie laptop hoor, al-les er op en er aan!'
'Alles?'
'Ja écht alles, dvd-brander...' voor hij verder ging met wat een eindeloze opsomming ging worden onderbrak ik hem.
'Maar hij heeft geen fire-wire las ik.'
Pok. De schellen vielen van zijn ogen. Hij was, heel even maar, licht van slag.
'Nee, geen fire-wire, dat niet...'
'Geeft niks hoor, onze oude PC wordt gewoon opgenomen in ons nieuwe netwerk, daar zit fire-wire op. Dan bouwen we een systeem met een wireless LAN ADSL2 modem en op het routertje sluiten we de heleboel dan aan; twee laptopjes, PC, komt helemaal goed, pak maar in dat ding.'

Och, wat begon mijn ochtend leuk. En wat eindigde de dag fijn, toen Peer zijn vervroegde verjaardagscadeautje alvast uitpakte. Die zie ik de rest van de avond niet mee terug vrees ik. Het nieuwe speelgoed moet ontdekt worden. Genieten is het. Dik genieten. Enneh... kan dan nu iemand me uitleggen wat fire-wire is...? ;-)

Overtreding

2006-07-24T20:01:00.000+02:00

Ik wist het niet hoor, écht niet! Ik ging vanochtend naar mijn werk en er was niemand die het me vertelde. Ik kwam ook niet veel mensen tegen trouwens want de schoolvakanties zijn ook hier begonnen. Het fietspad richting stad was jubelend leeg.

Op mijn werk heeft ook niemand het me verteld. Was dat gebeurd dat had ik op dat moment nog maatregelen kunnen treffen. Nou komen mijn twee directe collega's van vandaag beide uit de stad Groningen en dat kan er mee te maken hebben. Ze waren natuurlijk niet op de hoogte. Het zij ze vergeven.

Maar zelfs toen ik naar huis fietste had ik het nog niet door. Er was ook niemand die me staande hield. Ik zag nog twee agenten in een auto voorbij rijden maar kennelijk knepen ze een oogje dicht want ik werd -gelukkig maar- niet gearresteerd.

En dat terwijl ik wél in overtreding was! Maar daar kwam ik pas achter toen ik, na vier kilometer fietsen, thuis op de bank zat en Peer het journaal aanzette. In Drenthe is het te gevaarlijk om te fietsen! Het is hier te warm! Er is een gezondheidsrisico voor de fietsende weggebruikers en dus worden ze allemaal van de weg gehaald. Géén fiets4daagse morgen! Bloedlink is het. En dus was ik vandaag zwaar in overtreding, want ik fietste wel degelijk door Drenthe, ik ging ook best hard terwijl ik wind tegen had en tot overmaat van ramp had ik geen drup water bij me. Oef. Mega-fout.

En nou vraag ik me af: als het in Drenthe te warm is om te fietsen, is het dan morgen niet véél te warm om te werken? Ik denk dat ik, voor mijn eigen veiligheid, maar thuis blijf...

Tarp

2006-07-23T14:01:00.001+02:00

We hebben een heel lekker terras met maar één nadeel: als het heel erg warm is is er te weinig schaduw om lekker te kunnen zitten. 'Koop dan een parasol,' zo hoor ik u denken. Dat had natuurlijk gekund maar gisteren besloten we tot de aanschaf van een tarp. We hadden er al vaak bij staan kijken bij onze kampeergrootgrutter maar we vonden ze altijd te duur. Tot ik vrijdag met schoonzus Els daar door de winkel liep en een tarp zag hangen die én het goede formaat had (niet te groot) én heel lekker geprijsd was (€ 24,99). We schaften de tarp dus aan. Ook lekker makkelijk voor op de camping.

En toen kwam, vanochtend, le grande moment; de tarp moest opgehangen worden. Peer had daar een bepaald idee over en ik ook. En ik kan rustig zeggen dat er wel twee tarplengtes tussen beide ideeën zaten. Zo goed als we zijn in het opzetten van een tent, zo slecht bleek het te gaan met het ophangen van de tarp. Het gevolg was dat ik besloot me er maar niet meer mee te bemoeien. Ik ging met een boek onder de boom zitten en Peer worstelde door om het ding toch goed op te hangen. En dat lukte.

Toen hij eenmaal afgespannen was en we met z'n tweetjes er naar stonden te kijken zei ik: 'hij hangt niet zoals ik het bedacht had...,' Peer schudde z'n hoofd, 'en ook niet zoals jij het bedacht had...' Peer schudde nog een keer. 'Maar nu hangt hij wel heel goed!' We knikten gezamenlijk goedkeurend richting tarp.

Maar de èchte reden van het succes zit hem natuurlijk in de juiste hulp. Als je maar het goede gereedschap heb en de goede assistent dan lukt het immers altijd?

Zomer-roze

2006-07-21T18:03:00.000+02:00

Deurwaarder (2)

2006-07-20T09:35:00.000+02:00

In het kader van 'julliekunnenmenogmeervertellen' (zie logje gisteren) belde ik niet het doorkiesnummer dat op de brief stond die ik ontvangen had. Ben Malle Eppie niet! Ik ging dus naar cyberspace, googlede daar de deurwaarder boven tafel en koos het algemene nummer.

'Deurwaarder zusenzo goedemorgen. Als u vragen heeft over een vordering kies èèn, als u een vordering wilt indienen kies twee, voor alle overige vragen kies negen.' Dat vind ik altijd heel bijzonder, waarom negen? Waarom niet drie? Maar goed, ik koos dus voor negen want ik had immers geld tegoed?

'Deurwaarder zusenzo, waarmee kan ik u van dienst zijn?'
'Goedemorgen u spreekt met mevrouw Dondersteen, zal ik mijn dossiernummer even noemen?'
'Graag'
'Twee, zes, vier, acht, vijf, vijf.'
'Eens even kijk hoor... Start/Dondersteen?'
'Ja! Dat klopt!'
Verhip. Het dossiernummer klopte. Zou het dan toch waar zijn?
'Ik verbind u door met die afdeling, ogenblikje....'
Elton John zong me, gedurende de wachtstand, heel toepasselijk toe: 'I hope you don't mind, I hope you don't mind... ' Nou Elton kerel, als het waar is heb ik geen enkel bezwaar hoor.

'Met mevrouw van de afdeling waarmee u doorverbonden bent, goedemorgen.'
'Goedemorgen, ik bel even over mijn dossier.'
'Ik zie het, dat is het dossier Start/Dondersteen.'
'Dat is mooi, maar klopt het ook werkelijk dat ik geld krijg van Start? Alleen maar omdat ze een kopie willen hebben?'
'Ja hoor mevrouw, dat klopt.'
'Dat is fijn, ik vertrouwde het voor geen meter en dacht dat het handig was toch maar even te bellen.'
'U heeft groot gelijk hoor!'

Even voelde ik me een oud besje die om het minste of geringste instanties belt en dan gerust wordt gesteld. Maar ach, wat kan het schelen. Ik stuur de boel op en krijg dan vijftig euro gestort op mijn rekening. Hoera! En dat alles, zo werd mij uitgelegd, omdat Start de dossiers niet op orde heeft en hun een dikke boete van de Belastingdienst boven het hoofd hangt als ze het niet alsnog op orde maken. Ook de stokoude dossiers zoals die van mij.

'Ze hadden me alleen maar hoeven bellen hoor,' zei ik nog tegen de vriendelijke deurwaardermevrouw, 'dan had ik het graag even langs gebracht. Gratis en voor niks. Maar u begrijpt dat ik die vijftig euro nu niet ga weigeren...'
Ze moest er wel om lachen. 'Dat begrijp ik,' zei ze, 'ik snap ook niet waarom ze niet gewoon gebeld hebben maar omdat het nogal een grote operatie is en het in èèn keer goed moet hebben ze ons ingeschakeld. Daar hebt u dan mazzel mee.'

En zo is het maar net. Peer en ik gaan op Terschelling lekker uit eten van dat geld. Dat is nog eens een fijne Start van onze najaarsvakantie!

Ding, dong... de deurwaarder!

2006-07-19T20:11:00.000+02:00

Toen ik vanmiddag thuis kwam van mijn werk lag er een brief van een deurwaarder op de mat. Oei. Da's meestal niet best. In mijn werk kom ik nogal eens met deurwaarderspost in aanraking en ik herkende dan ook meteen het beeldmerk van een bekende, landelijke, grote deurwaarder.

Ik ging er eens goed voor zitten en begon te lezen. Ik had via Start Uitzendbureau gewerkt stond er. Klopt. En Start had mijn dossier niet compleet. Oh? En nu wilden ze een kopie van mijn legitimatiebewijs. Okee. En daar hadden ze me meerdere malen om gevraagd. Nou écht niet! En omdat ik niet had gereageerd. Duh. Hadden ze het nu maar bij de deurwaarder in handen gegeven. Goed hoor. En of ik nou maar even een kopie wilde opsturen. Tuurlijk jongens, geen probleem hoor! Dan maakte Start, als dank, vijftig euro naar mij over. Stop. Even teruglezen. Het stond er echt. Dan maakte Start, als dank, vijftig euro aan mij over. En dan moest ik de antwoordenvelop gebruiken die bijgevoegd was. Ik zag de envelop. En niet vergeten mijn bank- of gironummer te vermelden. Hmm... bizarre brief.

Er zat ook een briefje van Start bij welke het verhaal bevestigde. Tja. Nou ben ik nogal slecht van vertrouwen. Dus of dit allemaal klopt? Ik heb inderdaad bij Start gewerkt, ik hield er zelfs mijn huidige baan aan over. Maar bij het inschrijven hebben ze heus wel een legitimatiebewijs van mij gezien en gekopieerd, en ze hebben me echt niet benaderd. Hadden ze dat gedaan dan had ik graag een kopie bij ze langsgebracht, ik fiets iedere ochtend langs hun pand als ik naar mijn werk ga. Dus... Donder vertrouwt het niet en gaat morgen bellen. Eerst met de deurwaarder, dan met het hoofdkantoor van Start en dan... dan stuur ik niks op maar breng het wel langs bij Start Assen. Lijkt me lekkerder. En mocht het dan zo zijn dat Start mij graag vijftig euri overmaakt... nou, dán gaan Peer en ik straks op Terschelling eens even lekker uit eten. Op kosten van de ex-zaak!

Hoge thee

2006-07-17T19:42:00.000+02:00

Het theehuis lag prachtig aan de fietsroute van gisteren. We hadden er 's ochtends onze auto geparkeerd, waren de tocht gaan fietsen en kwamen er terug voor vertrek. En als je dan toch bij zo'n heerlijk theehuis bent en je hebt zin in een koel drankje, dan is de keus niet zo moeilijk.

Het bleek toch best nog wel moeilijk te zijn. Want Ice Tea hadden ze niet, bitter lemon ook niet. Koffie wel, of 'Kruidenthee mevrouw, ook zó dorstlessend,' sprak de man die de bestellingen op kwam nemen me toe. Maar ik had geen zin in kruidenthee. Yuk. Uiteindelijk besloten we tot twee kopjes koffie en twee glazen ijskoud kraanwater tegen onze dorst. Zo. Nu was het toch echt niet meer moeilijk. We leunden genoeglijk achterover in de rieten stoeltjes.

Even later kwam de man terug met een blad met daarop een pot koffie, twee kommetjes, suiker, melk, koekjes. Een pot koffie? Ben ik nou mesjogge of hoe zit dat? Ik had toch twee kop-jes koffie besteld? Kopjes. Geen pot. Zo moeilijk is dat toch niet? Maar wat bleek? Ze kennen daar het fenomeen 'één kopje koffie' niet! Het is óf een pot koffie óf niks. Kies maar. Nou, voor ons was al gekozen kennelijk want wij zaten inmiddels achter een pot koffie. 'En als u dan straks dat blad even mee naar binnen neemt als u wilt afrekenen?' zei de man nog toen hij naar een volgend tafeltje liep. En dus ook nog je 'gasten' zelf de tafels af laten ruimen. Nou ja, eerlijk is eerlijk, dat vond ik wél slim gevonden.

We dronken onze koffie en even later bracht ik het blad, zoals verzocht, terug naar binnen. 'U wilt...?' de dame achter de toonbank keek me behoorlijk uit de hoogte aan. Alsof ik, heel lastig, haar zondagmiddag onderbrak. 'Nou, ik wil graag afrekenen,' zei ik terwijl ik op het blad wees. 'En u hebt gehad...?' zei ze. Zucht. 'Twee kopjes koffie heb ik gehad. Nou ja, een pot vol koffie dus want kopjes koffie kennen jullie niet,' wees ik nogmaals op het blad. 'Zes euro mevrouw!'

Ik legde een briefje van tien op de toonbank. De vrouw deed niks. Ze keek me alleen maar vanuit haar hoogte aan. Ik wees op het tientje. 'Oh,' zei ze met een stem waar de afkeuring van afdroop, 'ik dacht dat u er toch zeker een euro bij zou gaan zoeken in uw portemonnee, dat is tenslotte voor mij gemakkelijker met het wisselen.' De klus viel me nog nét niet open. Ik pakte mijn portemonnee, deed hem met een groot gebaar open en drukte hem onder haar neus. 'Ik heb geen euro erbij mevrouw, dat is waarschijnlijk ook precies de reden waarom ik niet ging zoeken!' 'Nou, goed dan, dan krijgt u vier euro van me terug,' zei mevrouw-uit-de-hoogte.

Toen ik terugliep naar Peer, die buiten op me zat te wachten zei ik: 'Ze willen hier wel koffie verkopen, en thee ook wel, uit-de-hoogte-thee, maar aan klantenbinding doen ze zéker niet!' Drie maal raden bij welk theehuis wij geen koffie meer drinken als we in de buurt van Vlagtwedde zijn...

EDIT: omdat ik vanochtend maar liefts 15 reacties op een logje had over een ge-wel-di-ge studentenlening (joehoe, spammers? ik ben 43 hoor!) heb ik de beveiliging maar weer even een tikkie hoger gezet. Ik weet dat het voor de vaste reageerders lastig is maar het is even niet anders.

Excuses

2006-07-16T21:54:00.000+02:00

Ik wil bij deze graag mijn oprechte excuses aanbieden. Want ik had het fout. Heel erg fout. En dat niet alleen, ik had ook nog eens een vooroordeel. Dubbelfout dus eigenlijk. Dus sorry Oost-Groningen, echt, oprecht, sorry! Ik had beter moeten weten.

Wat in mijn voordeel pleit is het feit dat ik je vandaag wel een kans gaf, ondanks dat vooroordeel, ondanks het beeld dat ik van je had. Ik stapte wel op de fiets en reed de vestingroute. Vantevoren had ik een beeld in mijn hoofd: grote vlaktes met aardappels, bieten, maïs, aardappels, bieten, maïs, graan, aardappels, maïs en bieten. En verder niet veel eigenlijk. Dat Bourtange op de route lag was mooi meegenomen want Bourtange kende ik al en ik wist dat dat een prachtig vestingstadje is. Maar verder... oh, wat had ik het fout.

Natuurlijk waren er aardappels, maïs en bieten. Graan was er ook. Maar er waren ook lommerrijke laantjes met heerlijke schaduw, er waren kanalen, er was de Ruiten Aa die zich mooi kronkelde door het landschap, er waren stuwwallen uit de ijsstijd (klimmen!) en er waren werkelijk schattige buurtschapjes als Holte, Wessinghuizen, Veelerveen en Jipsinghuizen. Er was afwisseling! Niks niet saai, niks niet alleen maar bieten, aardappelen en maïs. Oost Groningen heeft het! Maar dat is nog een beetje geheim gehouden voor het grote publiek. En dat is echt jammer... (klik)

Wat ook jammer was: de ANWB bleek wèèr niet te kunnen tellen. De route is, volgens de Algemene Nederlandsche Wielrenners Bond, 41 kilometer lang. We reden niet om en niet fout, mijn teller werd gisteren nog geijkt en geeft dus de daadwerkelijke afstand aan. Een-en-vijftig kilometers! Dat is wel een behoorlijke marge. En dat vond mijn achterwerk ook...

Eiland

2006-07-15T15:46:00.000+02:00

'Peer?'
'Ja Donder..'
'We zouden in september toch een weekendje naar Terschelling?'
'Ja Donder...'
'Hoeveel vakantiedagen heb jij nog tegoed?'
Peer kon me vertellen dat er nog zeven dagen tegoed waren.
'Als we nou eens een hele week gaan? In plaats van een weekend?'
'Hmmmm.... een hele week Terschelling!'

Ik klikte me dus weer een slag in de rondte in cyberspace. Het eerste appartement dat ik vond lag prachtig, mooi uitzicht op West, alle comfort dus klik, klik, klikkerdeklik.... én geboekt! Dacht ik. Even later werd ik gebeld door de verhuurder. 'Sorry mevrouw, onze appartementen worden in die week van een nieuw dak voorzien.' Ships. Dat ging dus niet door. En hup, daar ging ik weer. Klik, klik, klikkerdeklik. Een prachtig appartement in Baayduinen vond ik. Met sauna, 2 persoons whirlpool én voor een spotprijsje. Ik greep de telefoon want volgens het internet was er nog maar eentje vrij. 'Sorry mevrouw, ik heb hem nét verhuurd...' Ships. Nog maar een keer dan, in het kader van drie keer is scheepsrecht. Klik, klik, klikkerdeklik....

Ik vond een schattig appartement in Formerum en boekte online. Althans dat dacht ik, maar ik hoorde helemaal niks terug van de verhuurder. En dus greep ik vanochtend de telefoon. 'Ja hoor, dat kan nog wel, die week is nog vrij,' hoorde ik aan de andere kant van de lijn. Hoera! Vanaf 7 oktober zitten we dus op Terschelling. Wat een zálig vooruitzicht!

Liezen

2006-07-14T19:31:00.000+02:00

Vanmiddag was ik met mijn moeder bij een groot tuincentrum. Ze had gisteren aan de telefoon gezegd dat ze eigenlijk nog allerlei plantjes wilde hebben voor in haar grote plantenbak buiten en ik had bedacht dat ik wel met haar mee wilde. Ik kon ook nog wel wat planten gebruiken. Mijn terraspotten waren nog steeds schreeuwend leeg. We togen dus naar Roden om daar eens fijn te gaan tuinshoppen met z'n tweeën.

Ik was vroeger nogal een chaotisch kind (understatement van de eeuw) en mijn moeder, die me alsmaardoor toch van informatie had voorzien over vanallesennogwat, moet wel eens gedacht hebben dat daar nooit iets mee zou gebeuren. Toen ik vanmiddag twee geraniums voor mezelf uitzocht en daarbij hardop zei: 'Nee... nu niet de plant met de meeste bloemen pakken maar de plant met de meeste knoppen!', keek ze dan ook licht triomfantelijk. Er was warempel toch iets blijven hangen.

En omdat ze ook mijn manier van tuinieren kent (zo weinig mogelijk werk, zo groot mogelijke opbrengst) voegde ze er vandaag nog weer een moederlijk advies aan toe.

Toen ik riep: 'Oh, Vlijtige Liesjes... Leuk!' zei ze:
'Da's niks voor jou. Je moet ze namelijk altijd nat houden, je liezen.' Ik keek haar aan en begon te lachen. 'Je Vlijtige liezen,' herstelde ze zich snel, 'ik bedoel natuurlijk je Vlijtige Liezen! Die andere liezen horen droog te zijn kind...'

Kluun'n

2006-07-12T22:17:00.000+02:00

Ik had er al eens over gehoord. Ik had er al eens iets over gezien op TV. Ik had er zelfs al eens over gelezen bij haar. Maar op de één of andere manier verdween het ook steeds weer uit mijn hoofd. Tot een tijdje geleden. Op haar log las ik er weer over en toen wist ik het weer: 'Oh ja, dit boek moet ik echt nog eens lezen'. Ik had het nog niet gedacht of de ECI-gids lag op de deurmat. Over perfecte timing gesproken.

Kiezen was dit keer dus helemaal niet moeilijk. Ik koos voor Kluun. Zonder ook maar naar andere boeken te kijken. Omdat al die mensen hadden gezegd dat het zo'n geweldig boek was. En nou vaar ik niet altijd blind op de mening van anderen maar als veel anderen allemaal hetzelfde roepen dan ga ik toch denken dat er wellicht een kern van waarheid in het verhaal zou kunnen zitten.

Gisteren werd het boek door de postbode afgeleverd. Om 22.00 uur zei ik tegen mijn Peer: 'Ik ga vroeg naar bed hoor, ik heb dit lekkere nieuwe boek, ik wil nog even lezen en dan vroeg slapen'. Lezen lukte. Vroeg slapen niet. Want ik las en las en las maar door. Ik was niet in Assen maar in Amsterdam waar ik meeleefde met de personages van dit boek. Ik vervloekte Stijn, voelde mee met Carmen en Roos en had zo te doen met de kleine Luna. Ik merkte niet dat Peer in bed stapte. Hij viel in slaap, ik las door en door en door. En huilde, tranen met tuiten, mijn kussen werd er nat van. Ik kan me niet herinneren ooit zoiets gelezen te hebben. En toen de nacht al een behoorlijk eind richting ochtend ging was de laatste letter gelezen, het verhaal zat in mijn hoofd en Kluun zat in mijn hart. Geweldige schrijver, geweldig verhaal, prachtig boek.

Peer roept al weken dat ik nog een cadeautje tegoed had (nog in verband met onze trouwdag). Ik heb daartegen steeds geprotesteerd want ik had immers die prachtige bos bloemen gekregen? Maar hij bleef erbij. Dus zojuist zei ik: 'Peer... ik heb toch nog een cadeautje tegoed?' Peer knikte bevestigend. 'Nou, ik weet nu pre-cies wat ik wil hebben...' Peer vond het meteen een geweldig plan. Hij hoeft de deur er niet voor uit en weet dat ik er blij mee zal zijn. Over 2 dagen heb ik hem in huis. Ik kan me er nu al helemaal op verheugen.

Kiekesop

2006-07-11T18:19:00.000+02:00

'Wil je kiekesop?' zo werd mij vanmiddag gevraagd. Ik keek verbaasd op. 'Wil ik kieke-wat?' vroeg ik. 'Kiekesop!' De collega keek me vriendelijk aan. Iets ergs kon het dus niet zijn. Maar ik had er nog nooit van gehoord. Even daarvoor had ze het al gehad over een hapsnurker. Nee, ik verzin het écht niet; een hapsnurker.

Ik werkte over de grens vandaag. Dat moge duidelijk zijn. De collega's in Leeuwarden hadden zoveel werk liggen dat alleen hun kruin er nog net boven uit stak. Onze afdeling gaat er de komende weken zo af een toe een handje, of twee, helpen. Dat helpen ging prima. Maar kiekesop en een hapsnurker, daar had ik nog nooit van gehoord. U wel?

Dankbaar

2006-07-10T18:59:00.000+02:00

Ik ben niet zo'n enorme tuinier-ster. Ik vind het wel leuk hoor, al dat bloeiende spul, dat wel. En als ik bieslook nodig heb en ik loop zo de achterdeur uit met mijn schaartje om wat te knippen uit mijn eigen tuin dan vind ik dat zalig! Als ik bollen poot en er komt daadwerkelijk iets boven de grond ben ik blij. Echt wel. Maar ik ben niet van urenlang maaien, spitten, onkruid wieden, zaaien, verspenen, vermeerderen, verpoten. Allemaal veel te veel gedoe.

Maar er zijn een paar items in de tuin, die mijn onvoorwaardelijke liefde hebben. Zo heb ik een groot zwak voor de twee enorme hortensia's. Ik ben dól op onze druif en op de kersenboom (vanwege de oogst maar ook vanwege kleur en vorm). Ik adem op een zomeravond extra diep in als ik langs de boerenjasmijn loop en dan is er ook nog die roos die ik op mijn verjaardag kreeg. Vorige week zondag zat er geen bloem meer in. Wel knoppen. Knoppen vol luis.

Maar na een behandeling met anti-luizen-spul, liefde, water, liefde en nog meer water staat hij me, slechts èèn week later, al weer helemaal roze toe te bloeien als ik thuis kom van mijn werk. Slechts zeven dagen wat extra zorg en dan dit, een dankbare roos. Wie wil dat nou niet?

Puppie

2006-07-09T00:42:00.000+02:00

We waren nog maar net terug van een middagje aangenaam shoppen in Leeuwarden toen de telefoon ging...

'Hee hallo!' sprak ik omdat ik op de nummermelder had gezien wie het was.
'Moi, heb je je mail al gelezen?'
'Nee... ik ben net thuis, hoezo?'
'Of je met me mee wilt een puppie kijken in Sibculo.'
'Sibculo? In de achterhoek???'
'Nou, dat weet ik niet hoor maar ze hebben er labradorpups, onder andere twee zwarte teefjes, dus ik wil wel even gaan kijken.'
'Okee dan! Ik ben altijd te vinden voor jonge hondjes. Wanneer gaan we?'
'Eh... nu?'
'NU?!? Maar ik ben net thuis! Nou ja, maakt niet uit, ik grijp een boterham en dan kom ik er aan.'

Even later waren we op weg naar Sibculo. Via een D-route natuurlijk want als ik met haar op stap ben komen we op de een of andere manier altijd in wegomleggingen terecht. Maar tegen 20.00 uur kwamen we dan toch in het pitoreske Sibculo aan. Mijn taak was duidelijk. Ik was de advocaat van de duivel. Ik zou haar tegen moeten houden als er ook maar enig gevaar van slechte fokkers, foute honden, valsheid in geschrifte of wat-dan-ook was. Ik ging haar er weg slepen als het ook maar leek op 'niet helemaal pluis'. Een taak die overigens prima bij mij past. Althans dat dacht ik, totdat we het huis binnenkwamen en de grote kist met vier puppies zagen....

Ik smolt. Ter plekke. Ze had niks meer aan me. Helemaal niks. Ik vond ze alle vier zo schattig! Om op te vreten gewoon. En was blij dat ik niet hoefde kiezen. De twee bruine reutjes vielen sowieso af want ze wilde echt een teefje. Bleef de keus over tussen twee zwarte teefjes. En ze koos de goede. Natuurlijk. En, wat nog mooier was, ze mocht meteen met ons mee ook. Helemaal ge-ent, gechipt, geregistreerd, ontwormd en wat dies meer zij.

En zo reden we even later terug naar Gasselte. Waar de grote Yara heel vreemd opkeek toen er opeens zo'n klein mormeltje over de vloer liep. Het was duidelijk een hondje, dat wel. Maar veel te klein! Ze vond het eerst maar niks maar even later rollebolden ze samen door de kamer.

En zij? Zij is blij. HEEL BLIJ!!

Nee!

2006-07-07T12:26:00.000+02:00

'Dag mevrouw, mag ik u wat vragen?'
'Nee.'
'Een paar vragen maar, het kost maar een paar minuutjes..'
'Nee.'
'Wat ik graag wil weten, zijn er bij u thuis mensen woonachtig in de leeftijdscategorie tot 32 jaar die werkzaam zijn?'
'Nee!'
'U wilt mij geen antwoord geven?'
'Nee!!'
'Maar ik wil alleen maar weten of er mensen...'
'Je hebt erg veel moeite met het woord 'nee' hè?'
'Dat woord komt niet op mijn scherm voor mevrouw. Zijn er mensen...'
'Neeeeeeeeee!'

'Of kunt u me zeggen...'
'Ik hang nu op. Aangezien jij niet in staat bent te luisteren en totaal geen respect hebt voor anderen.'
'Klik'

Roos & Luis

2006-07-06T20:32:00.000+02:00

Menig kapper kan zich er zijn hoofd over breken; roos of luis. Beide niet echt fijn om in je haar te hebben. Bij mij is het anders. Mijn roos heeft luis. En niet zo'n beetje ook!

De roos kreeg ik op 7 mei van mijn neef en zijn vriendin. Een prachtige roze struikroos was het. Ik plantte hem in mijn nieuwe voortuin en hij begon meteen te bloeien. Aan 1 stuk door. Tientallen bloemen bloeiden ons tegemoet. We bleven ons er over verbazen. Er was niet veel voor nodig, ik gaf af en toe wat water en haalde trouw alle dode bloemen weg en hij bloeide, bloeide en bloeide maar door.

Toen we op vakantie gingen hield ik mijn hart een beetje vast. De roos woonde nog niet zo lang in onze voortuin. Had hij zich voldoende geworteld om drie weken zonder mijn zorg te overleven? Zaterdagavond kwamen we heel laat thuis, in het donker. Maar zondagochtend ging ik meteen kijken. Raar... geen bloemen meer? Wat was dat nou? Ik ging op mijn hurken zitten om de boel eens goed te bestuderen. En toen zag ik ze; de luizen. Tientallen zaten er op. De roos vond het niet fijn. De mieren wel, die liepen af en aan.

'Misschien vreten die mieren de luizen wel op,' zei ik tegen mijn moeder aan de telefoon. 'Nou kind, reken daar maar niet op hoor, mieren melken luizen, ze halen er een stof uit of af, maar ze doden ze niet, dat gaat dus niet lukken!'

Ik ben best een vredelievend mens, diervriendelijk ook wel. Ik zal een spin eerder buiten zetten dan doodmaken. Maar dit was the limit! Ik liet toch zeker niet mijn prachtige roos vermoorden door een stel van die kleine kriebelbeesten? En dus trok ik ten strijde. Ik overwoog even om zelf een mengsel te maken van spiritus, zeep en water. Maar dat moest dan ook weer in een sproeiding en die had ik niet dus kocht ik een bus met anti-luis en besproeide de hele roos er mee. En nu maar hopen dat ik over enige tijd weer een struik vol roze rozen heb staan...

Vet trots

2006-07-05T20:30:00.000+02:00

Zestien jaar is ze, mijn nichtje. En schooltechnisch heeft ze het niet gemakkelijk gehad. Of de school heeft het niet gemakkelijk met haar gehad, zo kun je het ook zien. Ze is een slimme tante maar zakte steeds verder af, wist niet wat ze wilde, wisselde van school zoals een kleuter van tanden en kwam niet hard vooruit. En dan druk ik me nog voorzichtig uit. Onnodig te zeggen dat mijn zus zich er best wel wat zorgen om maakte. En wij deden daar vrolijk aan mee.

Uiteindelijk kwam ze in het voortgezet speciaal onderwijs terecht. Wij hoopten op betere tijden maar vreesden het ergste toen we hoorden dat ze op haar nieuwe school kon komen wanneer ze wilde, gaan wanneer ze geen zin meer had en het ook nog eens helemaal niet erg bleek dat ze de ganse dag achter een computer zat te MSN'en. Onder schooltijd wel te verstaan! Daar tussendoor 'deed ze ook wel iets aan Engels en zo', zo kregen we van haar te horen.

Tijd verstreek, het werd september 2005. Officieel zat ze nèt in de derde klas van het VMBO-tl. En opeens, zomaar opeens, besloot ze dat het tijd was voor actie.
'Ik wil volgend jaar eindexamen doen,' kreeg mijn zus van haar te horen.
'Eind-examen? Volgend jaar? Maar dat kan toch niet. Je zit in het derde jaar hoor. Niet in het vierde.'
'En toch wil ik het!'
'Nou, dan ga je het maar regelen op school,' opperde mijn zus.

En tot ons aller verbazing deed ze dat. Ze voerde gesprekken op school. Vroeg een versneld leerjaar aan. De onderwijsinspectie kwam er aan te pas omdat er goedkeuring moest komen. De goedkeuring kwam, samen met alle medewerking van school die je je maar bedenken kon. En toen ging ze, het was inmiddels oktober geworden, van start. Op school werd een speciaal hoekje voor haar ingericht in de klas met een 'eigen' computer. En er werd gewerkt. Hard gewerkt. We wisten niet wat we zagen.

Voor de kerst had ze het derde jaar met goed gevolg afgerond. In januari begon ze met het vierde jaar. Nog vier maanden te gaan voor het examen. Ze leverde op tijd al haar werkstukken in en deed al haar tentamens. Het resultaat was dat ze inderdaad examen mocht doen. Twee schooljaren had ze in acht maanden gepropt! En tijdens onze vakantie, we stonden bij een benzinepomp in Frankrijk, kreeg ik de volgende SMS:

"Hee hoi, Jannie is geslaagd. Ned-7, Eng-8, Wis-6, Ges-6, Eco-6, Ma1-7, Ma2-6"
Ik deed ter plekke een dansje van pure vreugde.

Afgelopen maandagavond gingen we naar haar diploma-uitreiking. Ze kreeg veel complimenten van de examencommissie, van haar medeleerlingen, van ons. En bij ieder complimentje glom ze nog harder als daarvoor. 'Dit is echt vet stoer!' riep ze enthousiast.

Na de zomervakantie gaat ze verder. Omdat ze nu zelf het onderwijs in wil. Lijkt me een goed plan. Ervaringsdeskundig is ze immers al. Dus gaat ze nu SPW-4 doen. Daarna wil ze de SPH nog doen en dan het speciaal onderwijs in. Maar een studie psychologie ziet ze ook wel zitten. Maar wat ze ook verder gaat doen, het behaalde resultaat is in ieder geval vet stoer. En deze tante is vet trots!

Vuur

2006-07-03T22:13:00.000+02:00

Op de plek naast ons had een jong stel hun tent opgezet. Toen we terugkwamen van de avondwandeling was het al bijna donker. Het stel zat voor hun tentje en hij was iets aan het kokkerellen op een heel klein brandertje. Zij scharrelde ondertussen, met een zaklampje, tussen de spullen op zoek naar van alles en nog wat. Uiteindelijk gingen ze beide zitten.

'Tast toe,' zei hij terwijl hij haar het bord aanbood. Met een onzekere beweging van haar hand streek ze haar blonde haar achter haar oor. 'Dank je...' klonk het zachtjes.

'Hun eerste vakantie,' fluisterde ik Peer toe. Peer knikte. We keken letterlijk terug in de tijd. Ooit, lang geleden, gingen wij samen voor het allereerst kamperen. In Limburg stonden we toen, net als dit jonge stel. En ook wij deden onhandig met koken en water en borden en waar moet je alles laten in dat veel te kleine tentje? Maar oh, zo gezellig was het toen. En oh, zo pril nog. Net als zij nu.

En nu zaten we onder onze luifel en keken er naar. We konden niet anders want ze lagen precies in ons blikveld. Terwijl zij naar het toiletgebouw liep stak hij tientallen waxinelichtjes aan die hij rond hun plek positioneerde. Ik zuchtte diep. Peer stond op, ging de caravan in en kwam terug met een kaars in een blikje. Meer romantiek hadden wij niet bij ons. Voor ons gingen de twee in het gras liggen tussen al die kaarsjes. Los van de wereld, alleen maar oog voor elkaar. Ik zuchtte nog een keer.

Naast me zat mijn Peer en hij pakte mijn hand. 'Kijk daar eens...' fluisterde hij in mijn oor terwijl hij naar het weiland wees. Ik keek en slaakte een kreet van pure verrukking. 'Oh... nee... is dat? Echt!?!' Peer knikte. Nog nooit in mijn hele leven had ik er eentje gezien en nu, hier in Zuid-Limburg, danste een vuurvliegje boven het weiland. Ik hield mijn adem in. Wat een magisch moment.

Het vuurvliegje ging af en toe even uit. Of er kwam een ander voor in de plaats. Was het er maar één of waren het er meer? Het was niet te zeggen. Maar zo heel af en toe zagen we het kleine lichtje dansen in het donker. Als een kind zo blij zat ik er naar te kijken.

En toen... het vuurvliegje dartelde door de lucht, boven het weiland, over het hek en vloog pal over het verliefde stel. Als een klein vuurwerkje boven hun hoofd. Maar ze zagen het niet. Ze hadden alleen oog voor elkaar. Meer hadden ze ook niet nodig.

En wij zaten daar, op een warme zomeravond, eerste rang, ons helemaal suf te genieten.

Thuis

2006-07-02T10:29:00.000+02:00

'Hee Donder..'
'Ja Peer..'
'Als mensen je nou vragen "Hoe was je vakantie?", wat zeg je dan?'

Ik moest er echt even over nadenken. We zaten voor ons iniminikerrevennegie op een prachtige camping bovenop de Gulperberg in Zuid Limburg. Mooi uitzicht, lekker weer, we hoefden -eindelijk- even niks, het leven was goed. Maar hoe was de vakantie geweest? Tja. Wat zeg je dan?

Het was een vakantie van pech, van veel rijden, en nog meer rijden, en dan nog wat. We reden bijna zesduizend kilometer deze vakantie. Zesduizend! En dat is, wat ons betreft, echt veel te veel om de rust in je lijf te krijgen. Het was ook de vakantie van leed, verdriet en afscheid nemen. Van nog heel even stevig vasthouden en dan met moeite weer loslaten. Van daardoor weer beseffen wat werkelijk belangrijk is in het leven.

Maar het was ook de vakantie van zon, Franse slaperige dorpjes, van lavendel en zonnebloemen. Van ontmoetingen met hele, héle aardige mensen (zeg tegen mij nooit meer dat Fransen niet aardig zouden zijn!). Van lekker eten en zwemmen in de zee. Van natuurschoon waar je stil van wordt en van meer dan vierhonderd keer de camera optillen, zoeken... klik.

We genoten dus ook deze vakantie. Maar bij vlagen. Eerst die vijfdaagse pech, toen Avignon, Arles en de Camarque, toen het verdriet bij broer/zwager in Spanje, toen Barcelona, dan weer veel te veel rijden en daarna de Ardeche, toen twee dikke vette files en tenslotte... Zuid-Limburg. Waar eindelijk een diepe zucht van rust kwam. Het was een vakantie van Yin en Yang. Of, zoals mijn collega dat ooit zo prachtig verwoordde: van Yin en Jank.

Spanje

2006-06-22T12:15:00.000+02:00

Voor de lezers die het niet weten, we zijn nu, samen met de zus van Peer, in Spanje om de broer van Peer te bezoeken die ernstig ziek is. Hij zal waarschijnlijk niet lang meer leven en wilde graag dat we nog een keer kwamen. Vooral ook omdat hij een aantal spullen heeft die hij graag in de familie wilde houden. Hij vroeg ons langs te komen om samen met hem die spullen uit te zoeken en naar Nederland te verschepen. En dus togen we, midden in onze vakantie, naar Spanje.

Dinsdagmiddag hadden we met mijn zwager afgesproken, om 13.00 uur. Maar wie er ook open deed; geen zwager. In het trappenhuis was een schilder aan het werk. Hij vertelde ons, voorzichtig en in gebrekkig Engels, dat E. de dag er voor was afgevoerd per ambulance. Naar welk ziekenhuis wist hij niet en wat er precies aan de hand was was hem ook niet bekend.

Navraag (met handen en voeten want ons Spaans is niet zo best) bij de kroeg onder het appartement van E. gaf de volgende oplossing: Ga maar naar de eerste hulp post in het dorp en vraag daar maar verder. En dus gingen we weer, richting eerste hulp post, waar ook niemand Engels sprak. Zelfs niet met handen en voeten. Maar uiteindelijk was er een vriendelijk mannetje in een groen shirt die begreep wat we bedoelden. Maar dan moesten we eerst wachten op de arts van E. zo gebaarde hij en dus namen we plaats in de wachtkamer. Na een half uurtje verscheen een nukkige arts die ons vertelde in welk ziekenhuis we moesten zijn. Eindelijk konden we richting zwager.

In het ziekenhuis troffen we een zeer zieke E. aan. Heel emotioneel ook. Hij was blij dat we er waren maar zo gefrustreerd dat hij uitgerekend nu in de het ziekenhuis lag! Dat was niet zijn bedoeling geweest. Het hoofd is goed helder maar het lijf wil niet meer en daar baalt hij van als een stekker. We gebruikten het eerste bezoek om bij te praten en kwamen ´s avonds terug voor spijkers met koppen. E. dicteerde waar alle spullen precies lagen en ik notuleerde, als een echte secretaresse, alles in mijn pasgekochte schriftje.

Daarna gingen we echt aan het werk. Gisterochtend gingen we naar zijn flat en begonnen de spullen bij elkaar te zoeken. Gistermiddag regelden we een internationaal verhuizer, gisteravond pakten we de restjes in en gingen we weer naar het ziekenhuis.

Vanochtend gingen we eerst naar het ziekenhuis maar E. bleek per ambulance naar Allicante vervoerd te zijn voor onderzoek. Wij gingen dus terug naar zijn woonplaats waar we op jacht gingen naar de sleutel van zijn postbus. Die vonden we bij een makelaarskantoor (ja mensen, dit is Spanje!) en we haalden net de postbus leeg. Een zak vol post omdat hij al lange tijd niet meer in staat was naar de postbus te lopen. E. heeft voorlopig genoeg te lezen lijkt me. Nu zitten Peer en ik even te internetten in de koelte en dan pakken we vanmiddag de laatste restjes in. De verhuizer komt eind van de middag en daarna gaan we weer richting ziekenhuis.

Dan morgenochtend nog 1 keer richting ziekenhuis en dan gaan we weer Noord-waarts. Een rare week is het, zo midden in onze vakantie. Een week van emoties, frustraties, warm weer, voetbal (Spanje won en heel Benidorm lawaaide tot diep in de nacht), ongezond eten want geen tijd om te koken en familieverhalen. We zijn blij dat we gegaan zijn. Maar we zijn nu alledrie behoorlijk moe en ook wel blij dat we weer naar huis gaan. Dubbel is het, dubbel blijft het. Het leven zit soms raar in elkaar.

Viva Espan JA!

2006-06-19T20:15:00.000+02:00

Ja hoor mensen, we zijn er. Woensdagmiddag was de auto klaar. Woensdagavond waren we 200 kilometer verderop. Donderdagavond kwamen we in Avignon aan. Vrijdag deden we Arles (oh, oh, oh, wat mooi) en de Camarque (ook prachtig). Zaterdag reden we naar Cotignac alwaar we schoonzus ontmoeten. Gisteren reden we naar Barcelona waar we de nacht doorbrachten in een heel efficiënt Formule 1 Hotel en vandaag kwamen we in Benidorm aan.

Zo zeg, dat lijkt wel werk! Maar we hebben een appartement met zicht op zee. Dus wie maakt ons nog wat....

Groetjes dus, uit een zonnig Spanje.

Panne (2)

2006-06-13T17:21:00.000+02:00

De stoom komt uit mijn oren en het is hieral zo warm. Gisteren werd een benzine relais besteld, vandaag zou hij door een koerier gebracht worden. Ken je die mop van de koeriersdienst die niet kwam? Grom.

Zojuist heb ik, geheel on-Donders, en juf van de alarmcentrale in Lyon nogal luid en duidelijk te woord gestaan.
"Jullie zouden ons om drie uur bellen..."
"Eh... het is nogal druk hier, we bellen u binnen drie kwartier terug hoor!"
Anderhalf uur later...
" Jullie zouden om vier uur bellen?"
" Eh... ja, dat zie ik, eh... ik vraag even onze monteur hoe het zit"
Wachtmuziekje. Grom.
" De koerier is niet op komen dagen mevrouw..."
Ik kon haar bijna al bij voorbaat ineen zien krimpen.
" En nu?!?"
"Wachten vrees ik, de koeriersdienst wordt gebeld, u hoort morgen weer van ons..."

Nou, ik denk dat wij morgen, na het ontbijt, maar richting garage gaan. We kunnen ook daar wel op de stoep zitten wachten lijkt me. En als er dan nog niks gebeurt... dan ga ik zingen. Heel hard!

Zo, dat was lekker. En dan nu een pizza op een Frans terras. En als toetje een heerlijk ijsje van die lekkere ijscoboer op de hoek. Want ook dat is een voordeel van deze stranding, je leert alle goede eettentjes heeeeel goed kennen! ;-)

En je hebt alle tijd om te internetten...

Panne

2006-06-12T14:41:00.000+02:00

Tja, daar zit je dan, in de Noord Franse stad Thionville. Al sinds vrijdag zitten we hier vast want de voiture doet ut niet meer! Op de heenweg, net buiten Luxemburg-stad hield de motor er mee op. We belden de ANWB en gingen zelf maar geduldig staan wachten acher de vangrail want het verkeer raasde hard langs op de A3.

De hulpdienst kwam en kon niets anders vinden dan iets te weinig olie, hij vulde de boel bij, zwaaide nog een keer en wij konden weer rijden. En dat was ook zo, wel 4 hele kilometers lang. En toen, weer niks. Ships. We wisten de auto op een pickinickplaats te krijgen net buiten die drukke A3 en belden weer de ANWB. Omdat we inmiddels net de grens met Frankrijk waren gepasseerd mocht de eerste hulpdienst (Luxemburgs) ons niet helpen en moest de Franse sleepdienst komen want Fransen helpen je niet aan de weg, die slepen je standaard naar een garage...

Alles wat er kwam; geen depanneur! Om 21.30 uur nog maar weer de ANWB gebeld. Nee, de sleper ging niet meer lukken helaas. We moesten maar een taxi bellen en een hotel zoeken. En dan onze auto en caravan achterlaten? Dachtutniet! We hobbelden dus, al startend en afslaand, richting Thionville waar een gemeentecamping was. En daar staan we nu. De auto is zaterdagochtend weggesleept en wordt, als alles goed gaat, vandaag gerepareerd. Er is iets stuk in OF een benzine relais OF de electrische benzinepomp. We hopen nu maar op het eerste, dat schijnt goeiekoper te zijn....

Kortom; we zitten niet waar we dachten te zullen zitten maar zijn wel he-le-maal uitgerust ;-) Het eerste dikke boek is al uit. Ach ja, ieder voordeel heb z,n nadeel mensen.

Vanuit een zonnig en warm Noord Frankrijk groeten we u.

Bonsjoer

2006-06-09T06:18:00.000+02:00

"Bonsjoer mensen! Isie le antwoordapparaat de la Peer en Donder. Voes zijn depart in le richting de la suud de la frans et le sjat Noes restte isie. Iek mag le honneurs weer waarnemen. Parske je daar bon in ben.

Als voes voelee uune boodschap wilt donnee de la mwa, parlee na le pipe. Parsekuh pappa fuum uun pipe en le sjefal est in het weiland.

Oh ruh-fwaaaaaaaaaar!

Piep"

Vacance

2006-06-08T08:18:00.000+02:00

Gistermiddag om 16.00 uur zwaaide ik naar mijn collega's en ging richting de grote bibliotheek in het centrum van Assen. Daar struinde ik bijna een uur rond en tikte bij het weggaan negen boeken af. 'Als dat maar genoeg is,' hoorde ik mezelf denken. De tijd zal het leren.

Daarna reed ik naar Norg om mijn moeder op te halen, at daar een lekkere kop soep met sla en broodjes en om 19.30 uur zaten we hier in huize Peer-Donder klaar voor de knipgroep. We moesten een nieuwe thuiskapper uittesten met onze knipgroep en ik moet zeggen: ze is geslaagd! We maakten meteen afspraken voor de rest van het jaar. Zo. Is dat ook weer geregeld.

En vanmorgen stond ik om half acht al naast mijn bed. Ik was wakker geworden toen Peer richting z'n werk ging en was vast van plan me nog een keer lekker om te draaien. Net zo lang liggen tot de wekker vond dat ik er uit moest, dat was het plan. Dat lukte niet.

'Eerst de was die niet in de droger kan,' dacht mijn hoofd, 'dan de rest van de was en dan nog het beddegoed. Uitzoeken wat ik nog aan boodschappen moet halen. Niet vergeten voldoende eten voor Noes in huis te halen. Briefje maken voor de buurvrouw met alle noodnummers en zo. Het huis moet schoon. Zal ik dan maar beneden beginnen en daarna boven doen of andersom? En dan nog de caravan inpakken en naar de apotheek voor onze medische paspoorten.... ' Kortom, van slapen kwam niks meer.

Ik heb vakantie. Op papier althans. Maar moet vandaag eerst nog even héél hard aan het werk. Maar morgenochtend, heel vroeg, knopen we ons iniminikerrevennegie achter de voiture en gaan we naar Le Sud de la France. Provence... Ici nous venons! Maar dat is pas morgen. Nu: aan de slag!

Ridder-zoon

2006-06-05T20:47:00.000+02:00

We waren vanmiddag op bezoek op het NPK. Een kamp voor scouts waar 3.500 kinderen aan meedoen. Peer z'n oudste zoon is er ook altijd bij, hij is subkampleider bij de welpjes (7 - 11 jarigen). Maar hoe we het kampterrein ook afzochten, we konden hem niet vinden.

Vrienden van ons die we even later troffen brachten uitkomst. 'Hij is ridder,' zo vertelden ze ons. Hij heeft een paars jurkje aan en een zilverkleurige bodywarmer. Op z'n hoofd een prachtige zilveren helm met paarse pluim. En oh ja, hij heeft ook nog een heel stoer zilveren zwaard met veel bling-bling'.

Even later vonden we hem, zittend in het kasteel tussen de andere ridders en grijnzend van oor tot oor. Hij had het duidelijk naar z'n zin. En hij was de enige niet...

Jongetjes

2006-06-04T20:44:00.000+02:00

Twee jongetjes stonden bij een stuw. Het ene jongetje, links op de foto, was bijna 56 jaar jong. Het andere jongetje was nóg jonger. Nog maar 44 jaar was hij. Peer en Chris. Ze stonden samen te kijken naar een tak in het water. De tak zat vast, op het randje van de stuw.

'We gaan hem loshalen!' riep jongetje Chris enthousiast.
'Goed plan!' zei jongetje Peer met de pret al in zijn ogen.
Op een bankje, buiten beeld, zat ik, samen met mijn moeder en zus uit te rusten van onze fietstocht.
'Dit gaat leuk worden,' zei mijn moeder. Zus en ik knikten instemmend.

Jongetje Chris had een plan bedacht. Hij liep van de stuw af en plukte daar een enorme hand vol gras.
'Die laat ik dan achter ons in het water vallen,' riep hij naar jongetje Peer, 'en dan sleurt het gras het takje misschien wel mee!'
Het plan werd uitgevoerd. En mislukte totaal. Het gras dreef, heel bijzonder, de verkeerde kant op. Maar jongetjes geven niet snel op...

'Probeer het nog een keer!' riep jongetje Peer. En dat deed jongetje Chris. Hij plukte weer een hand vol gras en liet het, precies op de juiste plek, in het water vallen. Het gras bleef achter de tak hangen maar sleurde hem niet mee. Weer mislukt...

Ik kon het niet langer aanzien, stond op, pakte een lange tak en liep naar de stuw. 'Heren! Aan de kant! Ik ga het oplossen' sprak ik met gezag. De beide jongetjes keken naar mij, naar de tak in mijn hand en naar de tak in het water.
'Let op, daar gaat ie!' ik bukte voorover en wipte met mijn tak de vastzittende tak over het randje. 'Plons' ging het, en daar dreef hij weg.

Naast me stonden de twee jongetjes met gemengde gevoelens me aan te kijken. Hun 'probleem' was opgelost. Maar nou was het probleem opgelost! En dat was nou toch eigenlijk ook weer niet de bedoeling. Ik zag het gebeuren en wierp vervolgens mijn tak in het water. En die bleef, precies op de goede plek, vastzitten in de stuw.

Stoffe jongens

2006-06-03T10:22:00.000+02:00

Sommige avonden zijn lekker. Sommige avonden saai. Maar een avond dat je doodmoe thuis komt met kramp in je kaken van het lachen; dat komt niet ècht vaak voor. Tenzij Bert Visscher natuurlijk. En gisteravond gingen we naar de try-out van zijn allernieuwste show; Stoffe Jongens.

Het was de tweede avond dat hij de show speelde voor publiek. Er ging dus het een en ander fout. We zagen hem af en toe terugspoelen, af en toe roepen: 'Eh... even in mijn map kijken', af en toe ongeduldig wachten op een geluid dat niet kwam of een urn die niet op tijd op kwam rijden (ja, dat moet je inderdaad gezien hebben). Maar wat we vooral zagen was een werkelijk prachtig decor en een weergaloos goede Visscher. Sneller dan ooit tevoor en nog steeds onvermoeibaar. Bij iedere show denk je: 'hij wordt toch ook een dagje ouder? De volgende show zal toch wel ietsjes rustiger zijn?' Nee dus.

Collega Kronkels zat naast me te schudden van de lach. Af en toe voelde ik de hele rij stoelen heen en weer bewegen als onze hele rij letterlijk dubbelsloeg van het lachen. En als er dan weer zo'n daverend goeie grap voorbij kwam zei ze: 'Onthou jij deze?' Zo probeerden we de show vast te houden. Dat lukte niet echt. Maar je hebt er toch wel eentje onthouden Donder? Ja hoor, eentje wel. 'Mijn volgende relatie is met een fles Sanex... die irriteert tenminste niet!'

Het advies is duidelijk: ga naar deze show mensen. Als je kaarten kunt krijgen; ga. Tenzij je zo geïrriteerd raakt van de drukte van Bertje Vis dat je zelf bij voorbaat al Sanex nodig hebt. Blijf dan vooral thuis. Want in dàt geval kon dit voor jou wel eens de allerergste Bertje Vis ooit zijn!

Surprise-sound

2006-06-01T16:57:00.000+02:00

In mijn computer zit een mapje met de titel 'muziek'. En in dat mapje zitten 51 nummers die ik geweldig vind. Zo af en toe pluk ik daar 18 nummers uit en die zet ik op mijn MP3-speler. Ik heb geen I-pod of een ander duur ding met megaveel MB's. Ik heb een simpel spelertje van 29 euri en die doet het harstikke goed! En als ik eenmaal alle 18 nummers gehad heb, of ik ben ze zat, dan zet ik er weer nieuwe nummers op.

Vanochtend, toen ik er heel erg aan toe was om de bovenverdieping eens grondig schoon te gaan maken, bedacht ik me dat ik wel wat muziek in mijn oren wilde. Maar waar was de speler gebleven? Oplettende lezers is het inmiddels wel al opgevallen; ik vind muziek wel leuk maar daar houdt het dan ook wel bij op. Zo af en toe de MP3-speler aan, een CD'tje in de auto of de radio aan op mijn werk vind ik zat. Maar waar was ik? Oh ja, de speler. Hij lag niet waar ik hem verwachtte en na lang zoeken vond ik hem in het nachtkastje van Peer. Hoe komt het toch dat dingen zichzelf verplaatsen naar plekken waar je ze helemaal niet zou verwachten?

Ik hing het ding om mijn nek, plugte de oortelefoontjes in en drukte op play. 'Stairway to heaven' klonk in mijn oren. Vreemd. Ik zou toch hebben durven zweren dat ik die niet bij mijn favo's had staan! Ik sloeg aan het opruimen en zong ondertussen lekker hard mee. Led Zeppelin was klaar met het nummer, even stilte en toen... 'Nights in white satin'... Huh?? Nou wist ik het zeker, dit was wèl mijn speler maar niet mijn playlist! Ik besloot me te laten verrassen en luisterde verder. De Beatles kwamen voorbij (Heeeeeey Jude..), Clapton (altijd goed) en de Roling Stones. 'Angie...' zong Mick in mijn hoofd. 'Eendje, eeeeeheeeendje... ' zong ik mee.

De lijst ging maar door. Moody Blues, Pink Floyd, Procol Harum... Ik werd er steeds vrolijker van. Allemaal lekkere nummers. Allemaal nummers die weliswaar niet in mijn favorieten stonden maar er, na het soppen, heel vlot naar toe gehaald werden. Zo van de speler, floep!, in de computer. Ik hussel ze door mijn 'eigen' playlist en vraag dan Peer of hij er een CD-tje van wil branden. Kunnen we er lekker samen naar luisteren als we die 2.500 kilometer afleggen richting Spanje. En hij protesteert vast niet. Want ik heb toch zeer sterk het vermoeden dat hij ook degene is geweest die al deze nummers op mijn speler heeft gezet. Laten we eerlijk zijn; Noes kan het niet gedaan hebben!

Tin

2006-05-31T18:53:00.000+02:00

'En wat moet ik dan voor je kopen?' vroeg Peer me een aantal dagen geleden. 'Nou, bloemen natuurlijk! En dan het liefst zo'n groot boeket met allemaal bloemen uit mijn bruidsboeket!' Naast me werd zorgelijk gekeken. 'Champagnekleurige rozen, blauwe disteltjes, blauwe klokjes...' somde ik voor hem op.

Gisteravond, klokslag twaalf uur, was het zo ver. Het was 31 mei 2006. En Peer en Donder waren precies tien jaar getrouwd. Hoera!
'Wil je een cadeautje?' vroeg Peer naast me. We lagen al in bed maar waren nog wèl wakker. 'Nou, dat lijkt me wat,' zei ik handenwrijvend. Hij sprong uit bed, liep de logeerkamer in en kwam terug met precies het juiste boeket. 'Wow!' riep ik uit, 'ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat jij al die bloemen zou onthouden.' Peer keek me aan met pretogen. Ik moest dus wel doorvragen. 'Je hebt het niet onthouden?' gokte ik.

En toen kwam het verhaal. Dat hij onze bloemiste had gevraagd of zij nog wist welk boeket ze tien jaar geleden voor me gemaakt had. Nou hebben we een geweldige bloemiste maar in de afgelopen tien jaar heeft ze natuurlijk tientallen en misschien wel honderden bruidsboeketten gemaakt, ze wist het dus niet meer. Maar Peer zou Peer niet zijn... hij sleepte ons enorme trouwalbum mee naar de bloemist en liet haar de foto's zien. Gisterochtend ging ze naar de veiling om precies de goede bloemen te halen. De blauwe klokjes waren niet te krijgen, daar zocht ze een prima vervanging voor. En zo kreeg ik, afgelopen nacht om 12 uur, mijn trouwbloemen in een mega-boeket. Omdat tien jaar best heel bijzonder is.

En toen ik vanochtend op mijn werk kwam was het ook heel bijzonder. Gisteren hadden we het er nog over gehad, wat dat dan was, tien jaar getrouwd? Was dat een blikken huwelijk? Of plastic? Of papier? We wisten het niet. Tot vanochtend. Want toen ik ons kantoor binnenstapte bleek dat collega S. met grote letters een spanddoek geprint had. Hij hing aan onze dossierkast. 'Gefeliciteerd met je Tinnen Bruiloft' was er te lezen. Ik vond het helemaal geweldig, dat spandoek. Maar nou hou ik, eerlijk gezegd, helemaal niet zo van tin. Dus als u het niet erg vindt ga ik door voor zilver!

De Leus

2006-05-30T18:25:00.000+02:00

Het zonnetje scheen over Nederland. Mensen kwamen thuis van hun werk. In de huizen werd gekookt, bijgepraat, een drankje genuttigd. De TV stond in huize Peer-Donder aan en in het zes uur journaal was een item over jeugdwerkloosheid. Het gaat beter met Nederland, ook economisch. Hoera! De werkloosheid daalt maar de harde kern jeugdwerklozen krijgen ze maar niet aan het werk. Hoe hard ze het ook proberen met hele, héle goed bedachte projecten en dikke vette bonussen voor de werkgevers.

Dertigduizend van die "harde kern jongeren" moeten niet in de bak maar áán de bak. Maar wat tegenzit is dat deze jongeren hun opleiding niet hebben afgemaakt en eigenlijk, als ze diep in hun jeugdige hartjes kijken, helemaal niet willen werken. Daar wordt je namelijk soms een beetje moe van. Maar onze eigen minister De Geus weet wel wat je er mee moet, met die harde kern jeugdwerklozen.

Hij keek diep in de camera en sprak de volgende woorden:
'We gaan er alles aan doen om deze jongeren aan het werk te helpen. Al-les! Want beter een baan in de hand dan een scooter of een mobieltje in je dromen.'

En zo werd, op deze doordeweekse dinsdag, minister De Geus in huize Peer-Donder omgedoopt tot minister De Leus. En we werkten allemaal nog lang en gelukkig.

Voor-pret!

2006-05-29T22:22:00.000+02:00

Zoekende naar kampeerplekken kom je nog eens ergens. Ik vind het vooral erg belangrijk dat een camping rekening houdt met het welzijn van alle deuren van de camping. En dat is hier gelukkig prima geregeld!

Moderne communicatie

2006-05-28T22:11:00.000+02:00

Mijn schoonzus Els, 71 jaar jong, heeft sinds vorige week een gloednieuwe gsm. Ze reist op dit moment richting Zuid-Frankrijk alwaar we elkaar rond 16 juni zullen treffen. Daarna reizen we samen verder richting Spanje. Om contact te houden kun je natuurlijk bellen maar... sms'en is vèèl goedkoper. En dus schafte ze een nieuwe gsm aan en ging op cursus. Met het boekje van de mobiel in haar ene hand, de gsm voor haar op tafel en een telefoon in de andere hand begeleidde ik haar op afstand terwijl ze de eerste schreden zette op het pad van deze moderne manier van communicatie. Sindsdien sms'en we iedere dag. Zodat ze het, letterlijk, in de vingers krijgt én houdt.

Afgelopen donderdag vertrok ze richting België en 's avonds ontvingen we een berichtje dat ze was gearriveerd. Gisteren kwam er een berichtje dat ze weer was doorgereist en in Charlesville zat, in het Noorden van Frankrijk. Donderdag wordt ze bij vrienden in Zuid-Frankrijk verwacht dus ze heeft de tijd. Onderweg overnacht ze, in haar uppie, in een klein sheltertentje. 71 jaar jong is ze en dus duidelijk niet 71 jaar oud! Ik heb daar groot respect voor, ik zie me dat nog niet doen op die leeftijd!

Vanmiddag zong mijn telefoon vanaf de tafel me toe. 'Berichtje van Els!' riep ik en greep het toestel. In het scherm verscheen de volgende tekst:
"eaux p. blz. 385. super. x els"

Ik zocht in de Michelin atlas op bladzijde 385. Die was er niet. Ik zocht op Eaux, die was er wel maar op een plek, vlakbij de Pyreneeën, daar kon Els nooit zijn. Ik snapt er dus niks van en sms'te terug:
"dit is me iets te cryptisch hoor! Oftewel: huh??"

Even later piepte de gsm weer. Bericht twee bracht uitkomst.

"ANWB boekje kleine camp. ten z. van troyes. E."

Ik pakte het kleine campingboekje er bij. Op pagina 385 kon ik de camping niet vinden. Toen bedacht ik dat ik wellicht een oudere of nieuwere versie van de kleine campinggids had. Dus bracht toch de Michelin atlas nog uitkomst. Even ten zuiden van Troyes vond ik een plaatsje dat Eaux-Puiseaux heet. In de gids vond ik tenslotte ook de camping. Ik sms-te nog één berichtje terug.

"Ik heb je gevonden hoor. Veel plezier, dikke knuffel van ons beide en tot morgen!"

Het kost af en toe misschien wat moeite maar we komen er wel. En ik vind het eerlijk gezegd ook wel een lekker veilig gevoel om iedere dag even contact te hebben. Want ze is dan misschien wel 71 jaar jong, maar toch...

Ouderwetse linkdump

2006-05-27T19:58:00.000+02:00

Ik doe het niet vaak. Alleen een logje plaatsen om een linkje onder de aandacht te brengen. Maar ik kreeg van mijn zus zo'n leuk vakantie-linkje toegestuurd, die moet ik gewoon even kwijt hier.

Hou je van kamperen?
Wil je wel eens iets anders dan standaard?
Ben je avontuurlijk ingesteld?
En wil je wel eens weten hoe dat voelt, een bedstee?

Klik dan HIER.

(tip: lees vooral de teksten bij de diverse onderdelen, ik was uiteindelijk helemaal klaar om te boeken, vooral ook vanwege de kachel (!), maar ja, we hebben zelf al zo'n leuke accommodatie voor de deur staan)

Magisch vingertje

2006-05-26T20:08:00.000+02:00

Peer en ik waren 'on tour' vandaag. Op jacht naar vanalles en nog wat bezochten we allerlei winkels. Toen we bij Ikea de winkel uitliepen met een leuk vloerkleed onder de arm zei ik: 'Zullen we dan ook nog even gaan kijken bij die supergrote nieuwe Jumbo supermarkt?' Peer keek me verbaasd aan. 'Supergrote supermarkt? Waar zit die dan?' Ik vertelde hem wat ik van collega's had gehoord. Megagroot moest hij zijn en hij zit onder het nieuwe stadion van FC Groningen; De Euroborg.

We reden de auto onder het stadion en parkeerden. We haalden een kar en liepen de winkel binnen. 'Wow! Deze is écht lekker groot!' riep ik blij. Ik pakte mijn boodschappenbriefje en het shoppen kon beginnen. We hadden nog maar nét vier broodjes in de kar gelegd of...

'Heeee! Jij hier?'
Collega Kronkels en ik keken elkaar verbaasd aan. Mijn hersens registreerden razendsnel het gevolg van deze ontmoeting want als Kronkels er was... dan was haar driejarige dochter MikMak er hoogstwaarschijnlijk ook. En ik vind Kronkels aardig hoor, echt wel, maar ik heb een zwak voor MikMak. 'Waar is ze?' vroeg ik. Kronkels wees naar de mini-ballenbak waar ik nog net op tijd arriveerde om te aanschouwen hoe MikMak voorover op de betontegels duikelde. Welke idioot verzint het om op de vloer van een ballenbak betontegels te leggen? Maar dat terzijde. Ze hield zich kranig en klauterde het klimtoestel uit. Pappa, mamma, Peer en Donder stonden ondertussen te babbelen.

Even verderop stond een computer voor de hele kleintjes. Ik had nog nooit zo'n ding gezien. Op een touchscreen konden kinderen achtergrondkleuren kiezen en allerlei voorwerpen zoals bloemetjes en schaapjes toevoegen. En dat allemaal door alleen maar het scherm aan te raken. MikMak had er een poosje bij staan kijken maar ze kwam niet echt aan de beurt want het jongetje dat er achter zat stond zijn plaats niet af. En geef hem eens ongelijk. MikMak liep onze kant op en zei: 'Jij moet met me komen spelen!' Hoe kon ik dat nou weigeren?

Ik ging, samen met de driejarige mini-dame, richting touchscreen en ging op mijn hurken achter het jongetje zitten. 'Kijk,' zei ik tegen MikMak, 'als je daar op drukt met je vinger... doe maar eens... ja, op dat bloemetje?... en dan druk je nog een keer met je vinger op dat grote scherm... ja... goed zo!'

MikMak had keurig het bloemetje aangeraakt en drukte daarna voorzichtig op het grote blauwe scherm. En daar verscheen, precies waar zij gedrukt had, het bloemetje! 'Hoera!,' riep ik, 'je kunt het!'

MikMak begon te lachen en draaide toen haar vinger om. Ze keek, totaal gebiologeerd, naar haar vingertop. Ik zag haar denken. Want hoe nou dat bloemetje in haar vinger was gekomen en er ook weer uit... dat was pure magie!!

Achterblijver

2006-05-25T19:51:00.000+02:00

Vanmiddag waren Peer en ik even bij kampeergrootgrutter De Vrijbuiter. Ja, daar is het druk op Hemelvaartsdag, ja dat wisten we, nee dat vinden we niet erg. Je moet wel even de knop omzetten in je hoofd voordat je de drukte instapt maar daarna, ach...

We haalden de zaken die we moesten halen (koeltas, tochtflap, waslijn) en sloten toen aan in de mega lange rij voor de kassa. Ik heb al veel meegemaakt bij die kampeerhal maar zulke lange rijen zag ik nog nooit!

Achter ons stonden twee mensen ook hun ziel in lijdzaamheid te bezitten en al snel raakten we in gesprek. Zet Donder in een rij en voor je het weet is ze geanimeerd aan de babbel. En toen Peer deze ervaring labelde met: 'eigenlijk is dit de eerste file van de vakantie' begonnen we zowaar allemaal nog blij te kijken ook!

Even later werd er omgeroepen:
'Bij de informatiebalie staat een klein meisje met blond haar en krullen, ze is haar ouders kwijt'
'Nou,' zei de vrouw achter me, 'ik weet niet of ik haar zou gaan halen hoor, dan moet je nog een keer die hele drukke winkel door!'
'Misschien denken ze, laat maar mooi even zitten daar, hebben we even rust!' zei ik lachend.

Een paar minuten later:
'Bij de informatiebalie staat een klein meisje met blond haar en krullen, ze is haar ouders kwijt, willen haar ouders NU naar de informatiebalie komen!!'
'Krijg nou wat,' zei de vrouw achter me, 'ze hebben haar echt nog niet opgehaald!'
'Ik denk dat die ouders twee stoelen hebben gepakt en voor een tent zijn gaan zitten. Op de camping is het zeiknat en hier zitten ze warm en droog. Bovendien is er genoeg te kijken!'
'Ik denk dat je gelijk hebt,' zei de vrouw weer.
'En, laten we eerlijk zijn, blond en krullen klinkt wel heel lief en aardig. Maar dat hóéft niet zo te zijn hè?'

We hadden dikke lol daar in de mega-rij. Voor we het wisten waren we aan de beurt. De boodschap over het meisje met de krullen kwam overigens niet nog een keer door de luidsprekers geschald. Haar ouders hadden kennelijk toch maar besloten de achterblijver op te halen.

Alarm!!

2006-05-23T21:26:00.000+02:00

Vanochtend, twintig over acht. Nog redelijk duf stap ik bij mijn werk uit de auto. Ik pak mijn sleutels, draai de sleutel in het speciale slot in de voorpui en de schuifdeuren gaan even voor me open. En daarna weer dicht.

In de hal is het nog schemerig. Raar. Want ik heb een auto op het parkeerterrein gezien waarvan ik dacht dat hij van een collega was. Meestal ben ik wel vroeg maar zelden ben ik de eerste. Ik druk drie schakelaars om en de TL komt flikkerend tot leven.

Ik loop richting onze vleugel en ga door de beveiligde deur.
Pieeeeeep.... pieeeeeep.... pieeeeeeep....
Nee hè? Ik ben dus echt de eerste. Shit. De code, wat is ook al weer de code? Sinds de verbouwing van een aantal maanden geleden en de installatie van het nieuwe alarm heb ik hem nog maar één keer uit hoeven schakelen! De code? Eh... oh ja! Vier cijfers en dan een hekje.

Ik toets de vier cijfers en sluit af met het hekje.
Pieeeeeep.... pieeeeeepppp.... pieeeeeep.... loeit het alarm door.
In het schermpje verschijnen de twee worden die ik niet wil zien: 'Valse code'
Lichte paniek slaat toe. De code, waar heb ik de code? In mijn portemonnee. Ik weet dat ik in totaal 20 seconden heb om het alarm uit te schakelen. Kostbare tijd gaat verloren.

Pieeeeepppp.... pieeeeeepppp.... pieeeeepppp.... dramt het alarm door. Ondertussen vind ik de code. Oh ja! De vier cijfers waren goed maar ik moet niet afsluiten met een hekje maar met een letter. Sukkel!! Ik toets snel de vier cijfers en de extra letter in. In het scherm verschijnen 3 sterretjes. Dat moeten er vijf zijn! Waar is de correctietoets?

Pieeeeppppp..... pieeepppp.... pieeep....
Whieieieieieieieieieieieieieieieieieieiepwhiepwhiepwhiepwhiepwhiepwhiep!! Te laat! Ik heb het niet gered, het alarm loeit snerpend door het gebouw. Mijn hemel, wat een herrie. Het gaat door merg en been. 'Valse code' lees ik in het scherm. Denken is moeilijk, mijn trommelvliezen trillen in mijn oren. Ik toets, in het kader van drie maal en scheepsrecht, nog één keer de goede code in.

En dan is het doodstil. Mijn oren voelen alsof ze naar een langdurig rockconcert zijn geweest. Maar het is stil. Ik heb het gered. Ik kijk naar het schermpje en lees: 'Twee keer foute code is bezoek'. Mijn ramp is nog niet voorbij. Bezoek? Als in: de politie komt nu ieder moment langs? Neeeee toch??

Ik ren naar mijn werkplek op zoek naar de veiligheidsinstructie. Daarin staat alles over de code, hoe je het alarm in moet schakelen, hoe je hem uit moet schakelen, dat je ramen en deuren moet sluiten als je het pand verlaat maar niets, maar dan ook werkelijk helemaal niets over het afmelden van een vals alarm.

Uiteindelijk ging ik dus maar naar de andere vleugel, haalde daar de afwasmachine leeg en nam een kop hele sterke koffie. Daarna ging ik achter mijn bureau zitten wachten op de sterke arm. Die kwam niet. Later vandaag bleek dat er twee collega's zijn die eerst worden gebeld bij een alarm pas daarna komt er daadwerkelijk een mannetje langs. Maar dat wist ik niet. Want dat stond niet in de papieren.

Maar wat wel duidelijk werd vandaag is dat er een gat in onze veiligheidsinstructie zat. Dat werd aan het eind van de middag, tijdens het halfjaarlijkse locatie-overleg, meteen opgelost. De instructie werd mondeling toegelicht zodat we nu allemaal weten wat we precies moeten doen om een vals alarm af te melden. En zo had een slecht begonnen werkdag dan toch nog een nuttig eind.

Vakantiewas?

2006-05-22T20:32:00.000+02:00

De vrouw komt in beeld. Lachend. 'Dit wordt leuk', denk je dan nog. Je ziet zon, groen, een caravan, vakantie. 'Dit wordt heel erg leuk,' denk je. Want vakantie, daar kun je je héél goed in verplaatsen. En dan...

Dan vertelt ze, die blonde mevrouw die je kort daarvoor nog wel aardig leek, dat ze het allerlekkerste moment van de vakantie het thuiskomen vindt. En niet omdat ze dan weer in haar eigen bed kan slapen of onder haar eigen douche kan staan. Nee, daar gaat het niet om. Voor haar is maar één ding belangrijk; thuis heeft ze haar eigen wasmiddel! Thuis wordt al haar was weer stralend wit, lentefris, helemaal zoals het zijn moet. Thuis is het beter wassen dan waar dan ook.

En ik zit, met de mond open van verbazing, naar het scherm te kijken en roep, heel hard:

'Muts! Stomme was-muts dat je d'r bent! Tjonge, jonge, jonge, ben je nou echt zo dom? Als je nou echt zó ontzettend gehecht bent aan dat stomme middel, zo totaal verslaafd aan dat ene soort witte poeder, dan neem je dat toch gewoon mee op vakantie! Je mag het invoeren hoor. Zonder dat de douane je arresteert. En ja, dat had jij ook zelf kunnen bedenken als je er éven voor was gaan zitten!'

Maar nou is de vraag (want ik weet het echt niet) voor welk wasmiddel reclame gemaakt wordt. Want ik maak me iedere keer zó kwaad op die wasverslaafde tut hola dat de werkelijke boodschap van deze reclame mij weer totaal ontgaat.

Kachelmegoogempie

2006-05-21T14:02:00.000+02:00

Nog wat duf van de gezellige bruiloft van gisteren zit ik op de bank. 'Gaan we nog wat doen vandaag?' vraagt Peer. 'Nou, als het aan mij ligt niet. Ik hou mijn ogen maar net open zeg!' En dus wordt het een zondag van loggen, scrabbelen, lezen, en prutsklusjes.

Over drie weken gaan we op vakantie en tijdens het weekendje proefkamperen in Callantsoog kwamen we er achter dat er nog wel wat 'maak-de-caravan-zomer-klaar-klusjes' lagen.

'Zullen we vandaag dan het kachelmegoogempie voor de caravan gaan maken?' vroeg ik Peer. Hij knikte meteen. 'Goed plan!' En nu zie ik jullie denken: 'Een kachelmewattes?' Nou, een kachelmegoogempie. Dat is een handig ding zonder naam. Het ding heeft geen naam omdat het een ding is dat niet bestaat. Kun je het nog volgen?

In dit geval gaat het om een afstandshouder voor het caravanraam. Daar zitten natuurlijk wel van die uitzetstangen op maar het raam moet een behoorlijk eindje open willen die stangen goed werken. Anders zakt het raam alsnog, door de zwaartekracht, dicht. De sluitertjes van de ramen zelf kun je ook op een kiertje zetten maar dat kiertje, u snapt het al, is weer nèt te smal. En ik hou wel van frisse lucht 's nachts, maar niet teveel, en zéker niet te weinig. We moesten dus zelf iets ontwerpen om het raam op afstand te houden.

Vorig seizoen probeerden we het met ijzerdraad dat Peer meegenomen had van z'n werk. Het ontwerp was goed, maar het ijzerdraad bleek veel te slap. Na drie nachten brak het kachelmegoogempie in twee stukken. De rest van de vakantie hebben we ons maar een beetje beholpen.

Een paar weken terug liepen we op het parkeerterrein van de Praxis. 'Hee,' zei Peer terwijl hij bukte, 'kijk eens wat hier ligt?' En hij hield een stukje oud ijzerdraad omhoog. Zo te zien was het ooit een handvat geweest of zo. Het was niet roestig, zag er nog prima uit. En, wat belangrijker was, het had waarschijnlijk precies de goede dikte voor ons kachelmegoogempie.

Zojuist hebben we gebogen en gepast. Het ijzerdraad bleek niet alleen precies de goede dikte te hebben maar ook nog zo lang te zijn dat er wel twee kachelmegoogempies uitgingen. Hebben we er ook nog eentje op reserve.

Zo, laat de vakantie nu maar komen. Wij kunnen met een frisse neus slapen straks!

Piñata

2006-05-20T14:35:00.000+02:00

Het bruidspaar van vandaag wilde graag geld als cadeau. En dus gingen we hersenstormen over hoe we dat geld zouden aanbieden. Want alleen geld in een envelopje, zoals door het paar werd voorgesteld op de uitnodiging, kán natuurlijk wel maar echt leuk is het niet.

Uiteindelijk vroeg één van de collega's: 'Waar gaan ze eigenlijk naar toe op huwelijksreis?' We zochten het op en het antwoord was 'Mexico'. In mijn hersens begonnen radertjes te draaien... Mexico... had ik daar niet eens iets over op TV gezien? 'Hee, volgens mij hebben ze daar iets met cadeautjes verpakken in papier maché en dat voorwerp moet de ontvanger dan geblindoekt stukslaan en dan dondert alles er uit, cadeautjes, confetti, wat je er maar instopt.' Ik Googelde even op het internet en kwam ook op de naam van het ding; Piñata. We hadden het verpakkingsmateriaal gevonden!

Ik bood aan hem te maken. Ik hou wel van dat soort klussen en bovendien heb ik een kerel thuis die arbeidstherapeut is, hij weet dus ook wel wat van knutseltechnieken. Dinsdagavond begon ik -persoonlijk begeleid door mijn eigen Peer- met een ballon, kranten en behangsellijm. Gisteren was hij af. De bol is gevuld met confetti. Nou ja, confetti, we hebben op kantoor gewoon een rondje 'leeg het perforeerapparaat' gedaan en toen hadden we een hele zak vol. Verder zitten er weggeefcadeautjes in voor de kinderen (fluitjes, balletjes, rateltjes...). En dan nog vijf kleine bundeltjes geld, voor het bruidspaar zelf.

Ik ben niet ècht tevreden over de piñata moet ik zeggen. Wat ik in mijn hoofd had kwam niet bepaald uit mijn handen. Maar ach, ik maak me er niet druk om. Hij wordt immers toch stukgeslagen vanavond en het feest zal er niet minder om zijn lijkt me.

PS: het verven van de schoenen is bijzonder goed gelukt. Maar toen ik de reactie van Taaldoos las op mijn vorige logje dacht ik 'laat ik ze ook nog even passen na het verven'. Tja. Oei. Dat viel niet mee. Maar na alle moeite doe ik ze lekker toch aan. Dan maar strompelend naar huis vannacht. ;-)

Pimp your pumps

2006-05-19T18:00:00.000+02:00

Morgen gaat een ex-collega van ons trouwen. We zijn met een aantal oud-collega's uitgenodigd en ik ben al een paar dagen bezig met het maken van het cadeau. Ze willen geld en zo'n envelopje, dat is natuurlijk niks. Maar daarover morgen meer.

Voor het feest dat morgenavond plaatsvindt, wilde ik graag een paar standaard, donkerblauwe pumps. Zo'n paar schoenen waar je eigenlijk niet zonder kunt omdat ze zo fijn overal bij passen. Maar ik had geen donkerblauwe pumps meer. Mijn laatste paar was, na jaren trouwe dienst, weggegooid en een nieuw paar was nog niet aangeschaft. Ik ging dus op zoek naar gewone, standaard, doodnormale en het liefst ook nog lekkerzittende, donkerblauwe pumps. Hoe moeilijk kon dat nou zijn? Nou...

Vorige week had ik al in Assen gejaagd en niets gevonden. Vandaag joeg ik, samen met Peer, in Groningen en ook daar waren ze nergens te koop. Wel van die open gevalletjes met alleen een delicaat neusje, of van die dingen met stilettohakken (Donder en stilettohakken... broehaaaa!) of van die modieuze niemendalletjes met alleen maar van die hele, héle dunne riempjes en verder niets. Allemaal prachtig hoor, vooral als je in staat bent om je er op voort te bewegen (waarvoor bij deze mijn eeuwige bewondering), maar niets voor mij.

Toen we bij winkel zoveel ook weer niets vonden verzuchtte ik dat het echt jammer was. Ik had immers een paar goedzittende pumps in de kast staan? Mijn trouwschoenen. Daar had ik destijds de hele dag op gelopen en nergens last van gehad. Maar ja, die waren gebroken wit. Verre van donkerblauw dus.

'Kom mee!' riep Peer, en we liepen de winkel uit in de richting waar we net vandaan gekomen waren. Even verder ging hij op de rem en dook een klein bedrijfje in. 'Kijk!' zei Peer blij terwijl hij een spuitbus omhoog hield.
Verven! Maar natuurlijk! Waarom niet. We vroegen de schoenmaker (want daar stonden we) om raad. Hij adviseerde ons een bepaald soort spuitbus en Peer zag dat er, aan de schoenmakers kant van de toonbank, een stuk of vijf van die bussen stonden. Allemaal gebruikt door de schoenmaker zelf. Dat was een goed teken.

'Dat is dan acht euro vijf en zeventig', sprak de schoenmaker en gaf ons er ook nog gratis advies bij over hoe we het verfproject het beste aan konden pakken. 'Alstublieft én dankuwel!' Ik gaf hem het geld en huppelde de winkel uit. Klaar. Zo. Nu konden we, zonder ook nog maar iets te hoeven, genoeglijk door Groningen slenteren. Nou ja, tussen de buien door dan, want het weer nodigde niet echt uit tot een stadswandeling.

Eenmaal thuisgekomen werden de trouwschoenen met kranten gevuld en ging de eerste laag verf er op. Het lijkt zowaar helemaal goed te komen met mijn schoenen. Kunnen mijn voetjes toch nog met nette omhulsels van de vloer morgenavond.

Code

2006-05-18T23:40:00.000+02:00

Vandaag ging hij in premiére. Dat had ik overigens niet door, ik dacht dat hij gisteren al van start was gegaan maar ik had niet verwacht gemakkelijk kaarten te kunnen krijgen. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik om 19.00 uur belde om te vragen of er nog twee kaarten waren voor de film van 20.00 uur. 'Ja hoor, geen probleem!' klonk het aan de andere kant van de lijn.

Om vijf voor acht zaten we in de zaal. Wij en nog 30 andere mensen. De rest van de zaal was schreeuwend leeg. Voor ons negen rijen niks. Dat was overigens helemaal niet erg, zit je je ook niet te ergeren aan je voorgangers. 'Zou dat nou komen vanwege de slechte recensies of vanwege het feit dat iedereen denkt 'laat ik maar niet op de openingsavond er naar toe gaan?' vroeg ik me hardop af. We zullen het wel nooit weten.

En nou willen jullie natuurlijk weten wat ik er van vond. Toch? Nou, hier komt ie hoor:

Ik vond het een leuke film, af en toe prachtige effecten, soms mooi acteerwerk (John Hurt is altijd grandioos, herinner je de serie 'the Storyteller' nog?), en af en toe verzuip je in de uitleg van alle codes. De verhaallijn, die -dat weten de lezers van het boek- soms lastig is, is zo hier en daar moeilijk te volgen. Bij het boek kun je dan even stoppen om er over na te denken, bij de film denderen ze door. Ik kan me voorstellen dat je, als je het boek niet gelezen hebt, de draad behoorlijk kwijt kunt raken. Voor mij zaten er veel Aha-momenten in. Het is drie jaar geleden dat ik het boek las en veel was toch weggezakt. Ze hebben zich wel goed aan het verhaal gehouden trouwens, dat heb ik bij boek-verfilmingen ook wel eens anders meegemaakt. Och, wat was ik diep teleurgesteld toen ik Het Oneindige Verhaal in de bioscoop had gezien. Ik weet nog dat ik razend en tierend terug liep naar de auto. Ze hadden de hele essentie van het verhaal er voor het gemak maar helemaal uitgelaten. Nou ja zeg! (en terwijl ik het linkje naar Wikipedia zoek lees ik daar dat Michaël Ende ook helemaal niet blij was met de film. Maar luister, heb je dat boek nog niet gelezen? Haal het morgen! Meteen!)

Terug naar de Da Vinci Code: het is een leuke film. Niet weergeloos grandioos maar ook zeker niet zo slecht als de critici beweren. Maar... heb je het boek niet gelezen? Dan zou ik er niet naar toe gaan. Grote kans dat je na tweeëneenhalf uur met een groot vraagteken in je ogen naar buiten komt.

Zomer-topperrrrrr

2006-05-18T18:37:00.000+02:00

Eerder deze week zag ik het recept in het blaadje van de Super de Boer. Ik las de ingrediënten en dacht 'hmmm... niet slecht...'

Vanmiddag, in de supermarkt, moest ik nog besluiten wat we gingen eten. De salade schoot door mijn hoofd. Maar ja, wat zat er nou precies in? Eh... aardbeien, sla, uitgebakken spekjes, balsamico azijn en honing, dat wist ik zeker. Verder iets van kaas, maar welke kaas? Ik greep een puntje brie (lekker veilig). Thuis bleek dat het camembert had moeten zijn, en dat er ook nog tijm in moest, en croutons. Soix, wat maakt het uit. Dit was, zeker weten, ook een prima combi.

Ik maakte schoon, sneed, snipperde, bakte en roosterde en tegen de tijd dat Peer thuis kwam was de salade zo goed als klaar. 'Zo....,' zei Peer toen hij in de keuken kwam kijken wat ik aan het maken was, 'dát ziet er lekker uit!'

Bij de eerste hap probeerde ik zoveel mogelijk ingrediënten op één vork te krijgen. Voor het 'totale proeven' zeg maar. Dat lukte. Heerlijk was het. Ik keek naar Peer. Peer sloot zijn ogen en sprak: 'Oh, oh, oh... wat is dit lekker!' En zo werd een salade uit een reclameblaadje zomaar salade-zomer-topper van 2006.

Spijbelshoppen

2006-05-17T21:13:00.000+02:00

Het was woensdag vandaag en dus: fitness-time. Hejemato en ik sloten om half vijf de computers af, trokken de jas aan, pakten onze sporttassen en wandelden, kletsend en babbelend, richting sportschool.

Eenmaal in de kleedkamers aangekomen mompelde Hejemato iets over sokken of zo. 'Wat zeg je?' vroeg ik. 'Ik ben mijn sokken weer eens vergeten!' verzuchtte ze. 'Nou, die van mij krijg je niet hoor, die heb ik zelf nodig.' Ik grijnsde er gemeen bij terwijl ik mijn schoenen, sokken en spijkerbroek uittrok. Ik greep in mijn sporttas, greep nog eens, graaide in het rond en toen...

'Nou ja zeg!' riep ik uit. Hejemato keek me verbaasd aan.
'Ik heb mijn sportbroekje niet bij me...' Een grijns kwam mijn kant op.
'Dan kun je niet sporten,' was de razendsnelle conclusie.
'Nee, dan kan ik niet sporten want sporten in mijn spijkerbroek gaat niet en sporten zonder.., dat is helemaal niet bespreekbaar!'
'Nou... ik ga wel!' sprak collega dapper.
'Ja natuurlijk. Nou ja, dan spring ik hier even onder de douche en dan ga ik maar weer naar huis.' Ik keek er beteuterd bij. Niet dat ik me zo bijzonder had verheugd op het sporten maar als je er eenmaal bent, ja, dan wil je eigenlijk toch ook wel een stukkie bewegen.

Toen ik even later de sportschool uitliep bedacht ik dat Peer me natuurlijk nog lang niet terug verwachtte. Hij kookt altijd op woensdag maar dat eten stond nog lang niet op tafel. Ik bedacht me dat binnenkort een aantal mensen jarig zijn, een glimlach verscheen om mijn lippen en ik draaide me om richting centrum. Ik snuffelde hier, keek daar, kocht hier wat, liet daar wat liggen en kwam uiteindelijk thuis met alles wat ik graag wilde aanschaffen. Spijbelshoppen was het. Leuker shoppen is er niet! En ondertussen kwam ik toch nog aan mijn beweging want ik ging kris-kras de hele stad door. Prima geregeld.

Bijziend?

2006-05-16T18:50:00.000+02:00

Vorige week donderdag, Peer kwam thuis van z'n werk. Ik zat in de tuin. 'Dag lieverd,' zei ik toen hij aan kwam lopen. 'Dag,' zei Peer, 'heb je lekker in de zon gezeten?' Ik ontkende. Ik zat er nog maar net een half uurtje. 'Nou ja, je hebt opeens zoveel sproeten,' zei Peer. Ik keek hem doordringend aan. Maar er gebeurde niets. Pas toen ik nogmaals heel doordringend zijn kant op keek ging er een lampje branden.

Toen we zondagmiddag, bij mijn moeder op het terras, uit zaten te hijgen van onze fietstocht gebeurde er ook al niks. Ja, 'Koffie?', dat gebeurde er wel. En taart was er ook. Maar verder geen reactie.

Gisteren op mijn werk. Niets, niënte, nada, noppes. Ik dacht 'Ach, het is maandag, ik geef ze nog een extra dag'. Maar ook vandaag: geen kik van de collega's. In de middagpauze zette ik zeer demonstratief mijn zonnebril op, en weer af, en weer op. Niets. He-le-maal niets.

Alleen Kronkels. Zij wel. Toen ik zaterdag bij haar thuis de keuken binnenliep omdat ik haar kwam halen voor de Paranormale Beurs zei ze meteen: 'Hij is leuk!'

Dus dan maar via mijn blog. Joehoe? Donder-omgeving? Joe-hoeoeoeoeoe?? Ik heb een nieuwe bril hoor. En eigenlijk heb ik zelfs twee nieuwe brillen, want ook mijn zonnebril (op sterkte) is gloednieuw. Doe me nou een lol en zeg morgen even dat ie mooi is. Dat vind ik zelf namelijk wel...

Zondag, fietsdag

2006-05-14T15:59:00.000+02:00

Assen - Huis ter Heide - Westervelde - Norg - Peest - Zeijerveld - Assen.
35 kilometer voorjaar.

Helderziend?

2006-05-13T18:55:00.000+02:00

We hadden het er al vaak over gehad, Kronkels en ik. We wilden samen naar een paranormale beurs. Maar op de één of andere manier kwam het er niet van. Tot vandaag. Want vandaag gingen we samen naar Martiniplaza in Groningen voor 'Paravisie'.

Eerst slenterden we rond om eens te kijken welk vlees we in de kuip hadden en toen bezochten we een paragnoste die de spijker behoorlijk op z'n kop sloeg. We waren beide echt onder de indruk. Daarna dronken we koffie, aten een broodje, slenterden nog wat, bekeken allerlei kraampjes met boeken, stenen, wierrook en sieraden en toen besloot ik dat ik mijn handen wilde laten lezen. Dat had ik nog nooit gedaan en voor alles is een eerste keer nietwaar?

De helderziende dame in kwestie begon heel stellig:
'U moet beslist meer communiceren,' zei ze. Ik keek Kronkels niet aan want dit sloeg nergens op. Er wordt mij zelfs regelmatig verweten dat ik teveel communiceer. 'U heeft een gat in uw hand,' ik keek haar verbaasd aan, 'maar dat was vroeger nog erger,' herstelde ze zichzelf toen ze mijn verbaasde blik zag. Ik durfde echt niet meer opzij te kijken. Over de plank totaal misslaan gesproken. 'Verder moet u overwegen om te stoppen met roken (ik rook al bijna zes jaar niet meer) want dat leidt tot keelklachten. En u moet goed om uw rug denken (nog nooit last van gehad).' Ik voelde Kronkels bijna in lachen uitbarsten. Maar ze hield zich nog in. Totdat...

'En ik zie waardering in uw werk, financiële waardering,' ging de helderziende verder. That was the limit. Kronkels en ik barstten in lachen uit. De helderziende keek ons wazig aan. 'Ja weet u,' zei ik nog na-hikkend, 'we zijn het afgelopen jaar bezig geweest om die waardering rond te krijgen maar dat zit er echt niet in hoor. Neem dat maar van ons aan!' We lagen dubbel. Volgens de helderziende zou ik dan om salarisverhoging moeten vragen. Zo hee, wat een visie! Ik legde haar uit dat ik dat net gedaan had, een half jaar geleden. Ze kon geen kant meer op en zei dus: 'dan moet u dat nog maar een keer proberen'. Nadat ze mij tot slot nog stellig had verkondigd dat ik kinderen had (waarom weet ik daar dan niks van?) beëindigden we het gesprek. We namen nog een kop koffie en giebelden na over dit heldere licht. Wat een type zeg. Geweldig.

Het was een leuke middag. Met Yin en Yang. Met mooi en lelijk. Met serieuze gesprekken en dubbel liggen van de lach. En met een helderziende die zo in een spotje voor een brillenmerk kan.

Piri Proeven

2006-05-12T15:19:00.000+02:00

Ik slenterde genoeglijk door de C1000. Het was er heerlijk koel, ik had alle tijd van de wereld, en dat is fijn boodschappen doen.

'Wilt u even proeven mevrouw?'
Ik had haar helemaal niet gezien, de mevrouw van de proeverij. Ik was net bezig twee schaaltjes kippenvleugels in mijn karretje te leggen. Vanwege de kip-in-cola van morgen.
'Eh...' draaide ik me om.
'Kip Piri Piri!' kirde ze enthousiast, 'het is in de aanbieding!'
Ik zei haar dat ik het toch niet zou kopen en wees op de onbehandelde kippenvleugels in mijn karretje. 'Bovendien heb ik zelf Piri Piri kruiden thuis, meegenomen uit Portugal, en dat gaat natuurlijk boven alles,' verklaarde ik.

Ze nodigde me nogmaals uit om te proeven terwijl ze een klein kippenboutje naar voren stak. Ik nam het aan, blies, blies nog een keer en nam voorzichtig een hap. Bah. Dat was zout. Bremzout! Ik keek haar aan en bedacht hoe ik het nieuws voorzichtig zou brengen.
'En?' ze klonk nog steeds enthousiast, 'lijkt het op de Portugese versie?'
'Nou, bij lange na niet! Is deze kip gemarineerd?'
'Nee hoor, alleen gekruid.'
'Met zout?'
'Eh.. dat weet ik niet maar ik denk het niet hoor.'
'Nou hij smaakt niet naar Piri, ook niet naar kip, eigenlijk proef ik alleen maar zout,' zei ik terwijl ik haar het kippenboutje teruggaf. Zij wist het natuurlijk niet maar de vaste lezers van dit blog weten het wel. Als Dondersteen eten teruggeeft dan is het dus écht niet lekker.
'Oh, wat vervelend,' zei de dame.
'Maar wat vind u er zelf van dan?' vroeg ik.
'Nou, om heel eerlijk te zijn, ik heb het nog niet geproefd.'
'Als ik u was zou ik dat maar wel even doen dan, goedemiddag!' En ik vervolgde mijn weg richting yoghurt, cola, boter, en wat dies meer zij.

Toen ik bij de yoghurt stond en achterom keek was ze verdwenen. Ongetwijfeld stond ze, ergens achter de schermen, een kippenboutje te proeven. Misschien staat ze inmiddels met een fles water naast zich. Want ik dronk, toen ik eenmaal thuis was, een halve liter water in één keer op. Kortom: C1000 klanten onder u, de kip PiriPiri is dan misschien wel de aanbieding-, maar niet bepaald de aanrader van de week...